Moneyball

Η εφετινή πορεία του Ολυμπιακού θα μπορούσε να είναι το ιδανικό σενάριο για μια χολιγουντιανή ταινία. Ψοφάνε για κάτι τέτοια οι Αμερικάνοι. Κάτι σαν το “Moneyball”, αλλά με αυτό το -happy- end. Το εφετινό κατόρθωμα του Ολυμπιακού που ελάχιστοι -όσοι πήγαιναν στο ΣΕΦ μέχρι πριν λίγο καιρό- πίστεψαν, ήρθε δίκαια, φυσιολογικά -βάσει εικόνας στους τελικούς- και καθαρά μπασκετικά, ίσως στην καλύτερη πεντάδα τελικών που έχουμε παρακολουθήσει τα τελευταία χρόνια.

Αυτοί που χλεύαζαν μία ομάδα και ένα προπονητή που πάσχιζε για το καλύτερο, ήταν αυτοί που πρώτοι έσπευσαν να πάρουν θέση στο παρκέ και να δουν από κοντά την απονομή του τροπαίου. Αυτοί που δεν γνώριζαν ποιους ξένους έχει ο Ολυμπιακός, χαρακτήριζαν “παππού” τον Ιβκοβιτς και την ύστατη στιγμή έτρεχαν να κλείσουν εισιτήρια για την Κωνσταντινούπολη και τον πέμπτο τελικό στο ΣΕΦ.

Δεν πειράζει, ακόμα κι αυτοί έχουν δικαίωμα στη χαρά. Εννοείται. Πήραν το μάθημά τους ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο αρκεί να το πιστέψεις και φυσικά να ξέρεις… πως να το πιστέψεις.

Ο Ολυμπιακός ήταν καλύτερος σε όλη τη σειρά των τελικών. Ήταν καλύτερος σε όλα τα εφετινά κρίσιμα παιχνίδια. Έτσι απλά. Ουδόλως ενδιαφέρει αν ο Παναθηναϊκός ή η ΤΣΣΚΑ έχουν καλύτερη ομάδα και καλύτερο ρόστερ. Οταν έσφιξαν τα γάλατα, ο Ιβκοβιτς και τα… παιδιά του έδειξαν περίσσια ενέργεια, δύναμη, ακόμα και θράσος. Αυτό που έλειπε από τον Ολυμπιακό των τελευταίων 15 ετών.

Οσον αφορά στον Παναθηναϊκό, φάνηκε ότι το πικ του ήταν το final 4 της Κωνσταντινούπολης. Σαν κάποιος να έβαλε όριο την παρουσία στα ημιτελικά της Ευρωλίγκας και την πρόκριση επί της ΤΣΣΚΑ. Μετά την ήττα από τους Ρώσους, οι “πράσινοι” έδειξαν να “αδειάζουν”, να ξενερώνουν και ουσιαστικά να χαρίζουν -με τις εμφανίσεις τους- το πρωτάθλημα στον Ολυμπιακό.

Ένα καλό πρώτο δεκάλεπτο στον πρώτο τελικό, ένα καλό 1,5 δεκάλεπτο στον τέταρτο τελικό και ένα μισό καλό δεκάλεπτο (το τελευταίο) στον πέμπτο τελικό ήταν ό,τι έδειξε ο Παναθηναϊκός απέναντι σε μία ομάδα που διψούσε να ανέβει στο θρόνο. Και ίσως εδώ είναι η ειδοποιός διαφορά: η δίψα με τον κορεσμό. Μία ομάδα που τη χαρακτήριζαν εφηβική και ελάχιστοι την πίστεψαν μέχρι και πριν από 1,5 μήνα, απέναντι σε μία ομάδα γεμάτη από τίτλους και χωρίς το κίνητρο να πάρει ακόμη έναν. Μπορεί στην πορεία το κίνητρο να βρέθηκε, ο Ολυμπιακός όμως δεν άφησε την ευκαιρία χαμένη. Και έγραψε σενάριο για Οσκαρ…

ΥΓ: Οι ποδοσφαιρικοί (σε αυτούς συγκαταλέγομαι κι εγώ) έχουν το Μπαρτσελόνα-Ρεάλ. Στο μπάσκετ, το αντίστοιχο ντέρμπι το έχουμε εδώ, στην Ελλάδα. Αντί να το χαρούμε, το καφρίζουμε (σαν τους ελάχιστους, μετρημένους στα δάχτυλα μιας μούντζας, μ@λ@κες που επιτέθηκαν σε Ομπράντοβιτς και Διαμαντίδη) και γεμίζουμε τα σημειωματάρια με διαιτητικά λάθη. Σε ένα ανύπαρκτο πρωτάθλημα 13 ομάδων είδαμε τους καλύτερους τελικούς της Ευρώπης. Το ακούτε, ρε κάφροι;

ΥΓ2: Και κάτι τελευταίο που το είχα γράψει και κατά τη διάρκεια του final 4: Ομπράντοβιτς και Ιβκοβιτς είναι ό,τι καλύτερο έχει ο ελληνικός αθλητισμός. κανονίστε να τους χάσουμε…