Νικήστε τώρα, γιατί μετά έρχονται τα δύσκολα
Το βράδυ της Πέμπτης (20/03) μπορεί να πανηγυρίζει το ελληνικό μπάσκετ δύο μεγάλες νίκες σε Βελιγράδι και ΣΕΦ. Δύο παλικαρίσιες προκρίσεις του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού στους οκτώ. Μόνο που ακόμα και αν έρθουν, όπως όλοι θέλουμε, αυτά τα αποτελέσματα πιθανώς να μην αρκούν να σώσουν τη χρονιά αφού τους πράσινους περιμένει η Ταού και τους ερυθρολεύκους η ΤΣΣΚΑ. Υπενθυμίζουμε ότι οι δύο ελληνικοί σύλλογοι αν προκριθούν, πιθανότατα θα είναι με μειονέκτημα έδρας στους οκτώ.
Μόλις τελειώσει αυτή η θύελλα, οι αιώνιοι και ο Άρης οφείλουν να καθίσουν να αναλύσουν σοβαρά την επόμενη ημέρα τους. Τα πολλά χρήματα και οι …πολλοί ξένοι δεν φέρνουν μόνο ευτυχία. Εκείνο που σίγουρα δεν έχουμε δει όλο το χρόνο είναι καλό μπάσκετ κάτι που τουλάχιστον σε κάποιους λείπει περισσότερο από μία πρόκριση στους οκτώ της ευρωλίγκας.
Παναθηναϊκός: Ήταν φαβορί αλλά τώρα δεν…
Δεν αλλάζει τίποτα από ό,τι γράφαμε την προηγούμενη εβδομάδα. Ο Παναθηναϊκός παίζει όλη του την χρονιά στο Βελιγράδι και αυτό συμβαίνει διότι μέχρι τώρα δεν έδειξε ότι είναι καλύτερος από τη Σιένα. Υπάρχουν δύο δρόμοι. Να κρίνουμε μόνο εκ του αποτελέσματος ή να δούμε πιο σφαιρικά τα πράγματα. Η ουσία και η πραγματικότητα αποφασίζεται όμως από μία νίκη.
Με την Παρτιζάν, τον κακό του δαίμονα για 39 λεπτά και 55 δευτερόλεπτα τρεις φορές, θέλει έναν πόντο παραπάνω κάτι που λόγω παράδοσής και μόνο μπορεί να το πετύχει. Λόγω αξίας, ταλέντου, καρδιάς νικητή είναι πολύ πιθανό να επικρατήσει. Κρίνοντας μπασκετικά, δηλαδή με ό,τι έχουμε δει μέχρι τώρα, οι Σέρβοι δεν είναι το ταπεινό αουτσάιντερ.
Μόνο που σε τέτοιους αγώνες ο νικητής δεν κρίνεται από το μπάσκετ αλλά από το τι έχει να βγάλει από μέσα του.
Τα πράγματα θα ήταν απλά διότι έχει αποδειχθεί ότι στα κρίσιμα παιχνίδια οι πρωταθλητές βρίσκουν κάποιο τρόπο να νικούν. Αν, λοιπόν, έπαιζαν και μπάσκετ τότε η διαφορά είναι τεράστια.
Τώρα…τρέχουμε, που έλεγε και κάποιος, διότι η ομάδα του Ομπράντοβιτς δεν πείθει όπως δεν έπειθε και στο σερί των νικών της. Οι τρεις νίκες επί της Παρτιζάν, αλλά και η πιο πρόσφατη στο ΟΑΚΑ με τη Σιένα, ήρθαν από αδυναμία του αντιπάλου να βάλει ένα καλάθι. Όταν διαθέτεις αυτούς τους παίκτες, και ας μην τα βρίσκουν στο παρκέ, και ας υπάρχουν οι απώλειες των Τσαρτσαρή-Τομάσεβιτς, πρέπει να κρατάς την τύχη στα χέρια σου ακόμα και στο τελευταίο δευτερόλεπτο.
Σε περίπτωση που πάλι ο Παναθηναϊκός αφήσει τον αντίπαλο να έχει το τελευταίο λόγο, κάποια στιγμή το καλάθι θα μπει και δεν αξίζει μία ομάδα με τέτοιες προσωπικότητες να εξαρτάται από τον αντίπαλό της.
Κι ένα τελευταίο. Πολλοί φίλοι ρωτούν για την μη παρουσία του Πρκάτσιν. Ο Κροάτης ίσως να έπαιζε περισσότερο αν δεν υπήρχε τόση πίεση. Ο Ομπράντοβιτς πηγαίνει στην πεπατημένη, τους παίκτες με τους οποίους δουλεύει από την αρχή της χρονιάς. Θα ζήσει και θα πεθάνει με αυτούς όπως πάντα στήριζε όσους ξέρει και τον ξέρουν καλύτερα.
Ολυμπιακός: Όχι στο «σφάξε με πασά μου για να αγιάσω»
Νικάει και αυτό το είχε πολύ ανάγκη. Νικάει σε αγώνες κρισιμότατους κάτι που οικοδομεί χαρακτήρα για το εγγύς και απώτερο μέλλον. Νικάει και ζει γiα να τα παίξει όλα με τη Ρεάλ στην έδρα του σε ένα βράδυ που ίσως να αλλάξει την σύγχρονη πορεία του. Νικάει αν και για 32 λεπτά, παίζει ένα μπάσκετ που πιθανότατα βρήκε τη λύση κατά της αϋπνίας. Μία αιωνιότητα και μία …επίθεση.
Από την άλλη όμως, εδώ και δυόμιση χρόνια, είδαμε παιχνίδια με πολύ θέαμα, υψηλά σκορ, ωραίο μπάσκετ αλλά ρωτήστε τους ανθρώπους και τον κόσμο της ομάδας αν τα ανταλλάσουν με ένα 30-29 επί της Ρεάλ σε 40 λεπτά αγώνα.
Ούτως ή άλλως οι ερυθρόλευκοι μέχρι τώρα κρίνονταν από τις αποτυχίες τους, τις ήττες τους οπότε μοιάζει να έχουν το δικαίωμα να επιχειρούν ένα σουτ σε 10 επιθέσεις. Όλοι γκρίνιαζαν επειδή δεν υπήρχε ουσία, δηλαδή νίκη. Τώρα έρχεται οπότε ας μην είμαστε προπετείς.
Η Ρεάλ θα τα έχει όλα με το μέρος της την Πέμπτη και δεν χρειάζεται να πούμε ποια είναι αυτά ούσα διοργανώτρια του φάιναλ φορ.
Και πάλι στο σπίτι του ο Ολυμπιακός δεν θα πρέπει να μπει με τη λογική της δικαιολογίας του «σφάξε με πασά μου για να αγιάσω». Αγωνιστικά οι διαφορές δεν είναι μεγάλες με την βασίλισσα να είναι πιο έτοιμη πιο «δουλεμένη» σε αυτό που ζητάει ο προπονητής της. Ως μεγέθη πάντως δεν υπάρχει καμία διαφορά. Αμφότεροι είναι πεινασμένοι για ένα τίτλο όπως και οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού που θα γεμίσουν το ΣΕΦ. Άρα ακόμα και η πιθανή αβάντα, θα εξατμιστεί απέναντι σε έναν πραγματικά στιβαρό Ολυμπιακό, που θα ήταν πολύ καλύτερος αν είχε παρόντα τον Ματσιγιάουσκας ο οποίος αποτελεί τεράστια απώλεια.
Ο Γιαννάκης ωστόσο υλοποίησε ήδη μία υπόσχεσή του: οι παίκτες του σκίζονται. Με πρώτο τον εκπληκτικό Μπουρούση και μετά όλους, Έλληνες και Αμερικανούς ο Ολυμπιακός είναι σύνολο σε πάθος, πίστη για τη νίκη, προσπάθεια. Κάπου, αργά ή γρήγορα, θα έρθει και το μπάσκετ. Όχι ότι τους καίει ιδιαίτερα.
Άρης: Θέλει σκέψη και ψάξιμο
Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά ήταν αξιοπρεπής, σοβαρός, πολεμιστής αλλά με ταβάνι. Για τους κιτρινόμαυρους υπάρχουν δύο δρόμοι. Να συνεχίσουν να αρκούνται σε ό,τι έχουν. Πολύ πιθανόν να το επαναλάβουν είτε στο πρωτάθλημα είτε του χρόνου στην Ευρωλίγκα. Ένα σύνολο που θα παλεύει όλα του τα παιχνίδια, όταν ο αντίπαλός του δίνει το δικαίωμα θα το παίρνει με αποτέλεσμα να έρχονται συγκεκριμένες νίκες.
Ατυχώς για μία εξαιρετικά σοβαρή διοίκηση, του χρόνου ο κόσμος θα δείξει ακόμα λιγότερη υπομονή διότι μιλάμε για έναν μπασκετικό κολοσσό όπως ο Άρης.
Οι ίδιοι, πρωτίστως, πρέπει να αναζητήσουν λίγο την ελληνική αγορά διότι καλοί οι Αμερικανοί, αλλά οι κιτρινόμαυροι στερούνται πάγκου, στερούνται παικτών που θα αποτελέσουν αντίβαρο στους ξένους. Ο Μότολα γνωρίζει μπάσκετ, αλλά όχι να είναι ο ακριβότερος παίκτης των κιτρινόμαυρων το αναφέρουμε ως ένα παράδειγμα ή ο Ράιτ να παίρνει σεβαστό ποσό για να είναι μαζί με τον Τσαλδάρη και τον Ηλιάδη.
Από εδώ και πέρα, ο Άρης πρέπει να σκεφτεί και να το ψάξει. Αφενός για να βρει χρήματα ώστε να μην γίνει αφερέγγυος αφετέρου να γεμίσει το ρόστερ με ντόπιο ταλέντο. Ό,τι και να γίνει, η φετινή χρονιά ήταν πάλι επιτυχημένη. Η ίδια σεζόν το 2009 δεν θα είναι.
