Νίκος Καρέλης: Ο άνθρωπος που ξεπέρασε το ταβάνι του

Από την περασμένη Τρίτη ο Νίκος Καρελής αποτελεί επίσημα παρελθόν από τον Παναθηναϊκό και θα συνεχίσει στην βελγική Γκενκ την καριέρα του. Η περίπτωσή του μπορεί να αποτελέσει δίδαγμα για κάθε άνθρωπό, αλλά και για το πώς πρέπει να λειτουργούν και σε τι είδους αθλητές, αξίζουν να επενδύουν τα αθλητικά σωματεία.

Το παιδί είναι άξιο συγχαρητηρίων. Κατάφερε, με την ψυχή που διαθέτει, το πάθος του για το ποδόσφαιρο να ξεπεράσει τον εαυτό του, να κάνει καριέρα, πάνω από το επίπεδο που του έδινε αρχικά να αγωνιστεί η ποιότητα που διαθέτει.

Λες και χτύπαγε η μπάλα σε τοίχο

Από την πρώτη στιγμή που ήρθε στον Παναθηναϊκό το καλοκαίρι του 2013, έγινε φανερή η αδυναμία του, αλλά και το μεγάλο του όπλο. Μας παρουσιάστηκε ένας υπερβολικά άτεχνος, ποδοσφαιριστής για την θέση που αγωνίζεται, με πολύ μεγάλη όμως διάθεση να προσφέρει. Παρότι όταν μας πρωτοσυστήθηκε τα κοντρόλ του ήταν απογοητευτικά και η εικόνα κάπως αντιαισθητική, όταν ερχόταν σε επαφή με την μπάλα γινόταν συμπαθής. Να πω την αμαρτία μου δεν μου πήγαινε να γράψω, ή να πω αυτά που έβλεπα για τον Καρέλη. Έκανε κοντρόλ και ήταν σαν να χτύπαγε η μπάλα σε τοίχο, την κυνηγούσε με μία δίψα και μία αφέλεια, που θύμιζε μικρό παιδί που του πέταξαν οι γονείς του την πρώτη μπάλα που του αγόρασαν. Όμως έβγαζε και μία ψυχή, που εκεί που νόμιζες ότι δεν πρόκειται να πάρεις τίποτα από αυτόν, ξαφνικά γινόταν κάτι περισσότερο από χρήσιμος!

Λάθος να στέκεσαι μόνο στις αδυναμίες του

Θυμάμαι μία φορά στο ξεκίνημα αυτού του ταξιδιού του Καρέλη με τον Παναθηναϊκό, που είχα γράψει σε ένα κείμενο μου κάποιες τακτικές, αδυναμίες. Είχε χτυπήσει το τηλέφωνό μου από άνθρωπό που έχει στενές σχέσεις με τον σύλλογο, για να μου εκφράσει την στεναχώρια του. Όχι για να με επιπλήξει, αλλά ανθρώπινα, να μου πει, πως του είναι τόσο συμπαθής ο Καρέλης που στεναχωριέται να διαβάζει άσχημα για αυτόν. Είναι βιωματικό αυτό που γράφω και πιθανότατα να μην ενδιαφέρει, αλλά μου έλεγε ακριβώς ό,τι ένιωθα την ώρα που έγραφα το κείμενο. Και εγώ στενοχωριόμουν!

Βλέπετε, ο Καρέλης, ήταν μία ειδική περίπτωση και ήταν λάθος να στέκεσαι μόνο στις χτυπητές αδυναμίες του που έχουν να κάνουν με την τεχνική του κατάρτιση. Αδυναμίες, του που θεωρώ, πως έχουν να κάνουν με την ποδοσφαιρική παιδεία που αποκτάς, σε νεαρή ηλικία. Αν είχε μάθει σε νεαρή ηλικία καλύτερα κάποια βασικά του αθλήματος, θα μπορούσε να θυμίσει ποδοσφαιριστές σαν τον Χουλκ και τον Μπατίστα. Με αυτό το ογκώδες κορμί μπορεί να βγάζει ένταση και ταχυδύναμη που του επιτρέπει να βγαίνει στα πλάγια και ταυτόχρονα να έχει σημαντική έφεση στο σκοράρισμα, ακόμα και με ανορθόδοξους τρόπους, φανταστείτε αυτόν τον ποδοσφαιριστή να διέθετε και ποιότητα πόσο μεγάλη καριέρα θα μπορούσε να κάνει!

Με τον Νίκο Καρέλη έχω συναντηθεί μία φορά, την ημέρα που έπαιζε η Εθνική με την Ιαπωνία. Είχαμε μιλήσει στο αέρα του ραδιοφώνου και του είχα πει, με χιουμοριστική διάθεση, πως είσαι ο μοναδικός επιθετικός που σε κάνει να λυπάσαι τους αμυντικούς που σε μαρκάρουν, με τον τρόπο που τους τρακάρεις. Γέλασε και μου είπε πως το ίδιο του λένε και οι συμπαίκτες του, στα οικογενειακά διπλά.

Ξεπέρασε το ταβάνι του

Ο ίδιος, βέβαια, απέδειξε πως αν έχεις πάθος για αυτό που κάνεις και ψυχή μαχητή είσαι σε θέση να ξεπεράσεις το ταβάνι σου. Για παράδειγμα στον Παναθηναϊκό, ήρθε ταυτόχροναμε τον Βίκτορ Κλωναρίδη. Αν δούμε τους δύο ποδοσφαιριστές καθαρά, με τα τεχνικά τους χαρακτηριστικά, ο Κλωναρίδης, υπερέχει παντού. Κοντρολ, πάσα, τεχνική, διασκελισμός ταχύτητα, ποιότητα εκτέλεσης. Όμως δεν έχει την ψυχή, το πάθος, την δυνατότητα να παλέψει, για να νικήσει τις αδυναμίες του. Ο Καρέλης, είναι άξιος συγχαρητηρίων, γιατί παρότι υπάρχουν στιγμές που γίνεται φανερό πως η τεχνική του κατάρτιση είναι σε νηπιακό επίπεδο κατάφερε να κάνει έναν σύλλογο να δαπανήσει 3 εκατομμύρια ευρώ για να τον κάνει δικό του!

Ο πιο απρόβλεπτος ποδοσφαιριστής

Το ποδόσφαιρο είναι και άθλημα ψυχολογίας και όσο αγωνίζεσαι και το παιχνίδι σου σε βοηθά να αποκτάς ρυθμό, σου βγαίνουν και κινήσεις απρόβλεπτες. Ο Νίκος Καρέλης είναι ο πιο απρόβλεπτος ποδοσφαιριστής που έχω δει. Ικανός, ανά πάσα στιγμή, να σε ξενερώσει με μία επιλογή του, αλλά και να σε αφήσει με ανοιχτό το στόμα. Είναι η ένταση στο παιχνίδι του τόσο υψηλή, που τον κάνει ικανό να κερδίζει την έλλειψη τεχνικής κατάρτισης και να πηγαίνει η μπάλα με τον ρυθμό τον δικό του. Βέβαια εκεί που τον βλέπεις και νομίζεις, πως θα γίνει ο Χουλκ, κάνει ξαφνικά ένα κοντρόλ και σε ξενερώνει, ένα τόσο άτσαλο χτύπημα μπάλας που σε κάνει να απορείς, πως είναι δυνατόν, να πληρώνεται για να παίζει ποδόσφαιρο! Λίγα λεπτά αργότερα δίνει μία μάχη και σε κάνει να καταλαβαίνεις τον λόγο.

Επιτυχία του Παναθηναϊκού

Πάμε τώρα να εξετάσουμε το φαινόμενο Καρέλης, από την πλευρά του Παναθηναϊκού. Ο Καρέλης βγήκε, λόγω του χαρακτήρα του, αλλά και επειδή για ένα διάστημα ο Παναθηναϊκός κινήθηκε σωστά. Πήρε νέους παίκτες από την ελληνική αγορά, τους στελέχωσε με πιο έμπειρους ξένους ποδοσφαιριστές και στηρίχτηκε στην φυσική κατάσταση. Αποτελεί επιτυχία του συλλόγου και επιβράβευση των ανθρώπων που έκαναν την επιλογή Καρέλη, αλλά και που δούλεψαν μαζί του, που από το περασμένο καλοκαίρι ένα παιδί που ο Παναθηναϊκός το πήρε από το μηδέν, από πλευράς, αξίας ποιότητας και παραστάσεων, βρήκε εμπιστοσύνη κατάλληλο έδαφος και κατάφερε να φέρει μία σημαντική οικονομική πρόταση.

Λάθος που δεν πουλήθηκε από το καλοκαίρι

Από εκεί και πέρα, θεωρώ πως ήταν εντελώς αδικαιολόγητη η απόφαση να μην αφήσουν το καλοκαίρι οι παράγοντες του Παναθηναϊκού να βρει τον δρόμο του. Τρελό να πιστεύει κανείς πως θα δει κάποιος τον Καρέλη να αγωνίζεται και θα τον κοστολογήσει 5 εκατομμύρια ευρώ και προβληματικό για το μέγεθος του συλλόγου να πιστεύει πως είναι τόσο απαραίτητος που δεν πρέπει να πουληθεί για το καλό της ομάδας.

Μέσα στα πολλά λάθη, που έγιναν το περασμένο καλοκαίρι και ταλαιπώρησαν τον Παναθηναϊκό, ήταν η παραμονή του Καρέλη. Από την στιγμή που υπήρχε ο Μπεργκ και ο Καρέλης και έπρεπε να συνεχίσει να παίζει για να προσφέρει νούμερα μπας και φέρει καμία μεγαλύτερη πρόταση στον Παναθηναϊκό, ή στην πιο ρεαλιστική προσέγγιση, να παραμείνει ενεργό το ενδιαφέρον της Γκενκ, η ομάδα έπρεπε να συνεχίσει να δουλεύει συστήματα με δύο φορ. Αν ο Αναστασίου έφευγε από τον ρόμβο, θα έπρεπε ο Καρέλης να μείνει στο πάγκο, ή να πάει στα άκρα. Ό,τι από τα δύο και να συνέβαινε τα νούμερα του θα χάλαγαν, καθώς και σαν εξτρέμ, δεν θα ήταν εύκολο να βρίσκει δίχτυα.

Θα παίζει μόνιμα με δύο ακραίους

Επίσης, δεν συνεχίστηκε το πρότζεκτ που απέδωσε την σεζόν 2013-14. Τότε ο Παναθηναϊκός στηρίχτηκε σε μεγάλο βαθμό στην σκληράδα, στην φυσική κατάσταση, ο Καρέλης, ήταν σε αυτό το physical στιλ ποδοσφαίρου, ένα σημαντικό εργαλείο. Δεν συνεχίστηκε όμως αυτό το στιλ ποδοσφαίρου. Ειδικά ο φετινός Παναθηναϊκός δεν τρέχει και η έλλειψη πλάτους, στοίχιζε. Η πώληση του Καρέλη πέρα από τα χρήματα που θα βάλει στα ταμεία του Παναθηναϊκού, δίνει το δικαίωμα στον Στραματσόνι να εγκαταλείψει μία για πάντα τον δύσκολο αναχρονιστικό ρόμβο και να καθιερώσει τακτικές, με μόνιμα δύο ακραίους στην ενδεκάδα.

Βλέπουμε πως σε αυτήν την νέα λογική να κερδίζει ο Παναθηναϊκός τον Καλτσά, ποδοσφαιριστής που δεν είχε θέση στον ρόμβο και δεν ήταν εύκολο να συνυπάρξει ταυτόχρονα, με τον Μπεργκ και τον Καρέλη, ενώ αποκτήθηκαν επίσης οι Μπουμάλ, Βλαχοδήμος. Το στοίχημα για την ανάπτυξη του Παναθηναϊκού, είναι να βρει ρυθμό και συνεχόμενο χρόνο ο Μπεργκ. Παίζοντας ο Σουηδός μόνιμα με δύο ακραίους δίπλα του από τους Μπουμάλ, Κλωναρίδη, Καλτσά, Βλαχοδήμο, θα του είναι πιο εύκολο να ελευθερώνεται και να παίρνει την μπάλα, μέσα στην αντίπαλη περιοχή, αλλά και ο Παναθηναϊκός, θα αποκτήσει περισσότερες επιλογές. Αναφέρομαι βέβαια αποκλειστικά για την ανάπτυξη, γιατί με τις επιλογές Στραματσόνι, υπάρχουν σημαντικά ανασταλτικά κενά, τα οποία, έχουν αναφερθεί και στο προηγούμενο κείμενο μου.

Κλείνω το κείμενο ευχόμενος καλή τύχη στον Νίκο Καρέλη. Μακάρι το παιδί να συνεχίσει να με διαψεύδει και να μπορέσει να ξεπεράσει για ακόμα μία φορά το ταβάνι του, να φέρει περισσότερα χρήματα στο ταμείο της Γκενκ και να παίξει σε ακόμα μεγαλύτερο πρωτάθλημα. Ό,τι και να συμβεί, αξίζει τον σεβασμό μας, ένα μεγάλο μπράβο και θα συνεχίσουμε να τον βλέπουμε στην Εθνική μας ομάδα. Άλλωστε ο Σκίμπε έχει ανάγκη από ποδοσφαιριστές με το δικό του πάθος την ψυχή που διαθέτει και την αγάπη του για το ποδόσφαιρο.