Ντρέπομαι

Δεν πρόκειται να γράψω καμιά φωσκολιάδα και θα αποφύγω τους μελοδραματισμούς και τις κραυγές υπό τον κίνδυνο να γίνει γραφικό το ίδιο το θέμα. Εξάλλου, σέβομαι την επιθυμία του Νίκου να κατέβουν οι τόνοι και να αρκεστούμε στην έκταση που δίνει το ίδιο το περιστατικό.
Να σας πως ότι κρατιέμαι, ψέματα θα πω. Οχι για το συμβάν. Είναι, δυστυχώς, μία μέρα στη δουλειά. Αλλά για την όλη στάση στην αντιμετώπιση της είδησης.

Οταν δίνεις οπαδικό τόνο σε ένα γεγονός, τότε αυτομάτως φεύγεις από την πλευρά αυτού που μεταφέρει την είδηση και πας σε αυτή που διαμορφώνει γνώμη. Οταν ο ξυλοδαρμός του Γιαννόπουλου, αυτός του Τομαρά πριν λίγο καιρό, του Καλκαβούρα πριν μερικούς μήνες και του Ασβεστά το περασμένο καλοκαίρι δεν είχαν την αντιμετώπιση που θα έπρεπε από τους ίδιους τους συναδέλφους, τότε δεν πρέπει να γεννά ερωτηματικά η άποψη του κόσμου για τους δημοσιογράφους.
Ξέρετε ποια ήταν τα πρώτα σχόλια που γράφηκαν στο facebook από αναγνώστες όταν αναρτήθηκε η επίθεση στον Γιαννόπουλο; “Καλά του έκαναν” και “ήταν στημένο για να κατηγορήσετε τον Ολυμπιακό”.

Για αυτά ποιος φταίει; Ο κόσμος; Φυσικά και όχι. Ποιος του διαμορφώνει απόψη; Ποιος του μαθαίνει ότι το κόκκινο είναι κακό και το πράσινο καλό (και το αντίστροφο); Ποιος τον φανατίζει; Ποιος ανοίγει διάπλατα την πόρτα της δημοσιογραφίας σε αμόρφωτα παιδάκια που θεωρούν ότι θα τα καταφέρουν σε αυτό το επάγγελμα;
Ξέρετε ποια είναι η ειρωνία; Αυτοί που αποφεύγουν να γράψουν για επιθέσεις στους δημοσιογράφους όταν φοβούνται μη στενοχωρήσουν το αφεντικό, είναι οι ίδιοι που θα μεταφέρουν την ανακοίνωση της ΠΑΕ που “καταδικάζει τη βία απ’ όπου αυτή προέρχεται”.

Τι φοβάστε ρε; Συνάδελφοί σας είναι, το ίδιο μεροκάματο κάνετε. Τι φοβάστε να γράψετε; Επειδή έγινε στο Καραϊσκάκη; Αυτό είναι το θέμα; Το που έγινε; Μόνο εκεί συμβαίνουν αυτά; Σε όλα τα γήπεδα δεν έχουν παρατηρηθεί φαινόμενα βίας κατά δημοσιογράφων; Γιατί τα ξεχωρίζετε σε κόκκινα και πράσινα; Γιατί δεν καταδικάζετε ένα γεγονός που μπορεί αύριο-μεθαύριο να φέρει εσάς στη θέση του θύματος;
Για τι πράγμα μιλάμε εδώ πέρα; Για ένα οφσάιντ; Για ένα ανάποδο πλάγιο; Για ένα πέναλτι; Για βία μιλάμε, για ανθρώπινες ζωές. Που είναι το κακό να βγείτε και να καταδικάσετε τους ανεγκέφαλους κάφρους που πηγαίνουν στο γήπεδο μόνο για να δημιουργήσουν προβλήματα; Που είναι το κακό να μεταφέρετε την είδηση ότι ένας συνάδελφός σας χτυπήθηκε από οπαδούς την ώρα που εργαζόταν; Γιατί πρέπει να του δώσετε οπαδικό τόνο; Γιατί να το εκμεταλλευτείτε ανάλογα το χρώμα;

Μάθετε βρε ζώα να είστε ευαίσθητοι για το επάγγελμα που πεθαίνει και όχι για τον Παναθηναϊκό, τον Ολυμπιακό, την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ. Μάθετε βρε αμόρφωτα πλάσματα που η ανάγκη των οπαδών να εκφραστούν σας έβγαλε από το βούρκο σας, πως μία επίθεση σε έναν άνθρωπο που τυγχάνει να είναι συνάδελφός σας είναι σημαντικότερη από την άθλια επικαιρότητα που εσείς διαμορφώνετε.

Απαντήσεις δεν περιμένω. Ντρέπομαι μόνο για τη στάση συναδέλφων που κάποτε είχαμε εργαστεί μαζί και τους εύχομαι να μη βρεθούν στη θέση αυτή που βρέθηκε ο Νίκος: να απορεί γιατί έχουμε γίνει τόσο μπουρδέλο. Μετά φταίει ο κόσμος που μας βρίζει…
Ολα τα παραπάνω είναι τροφή για σκέψη και συζήτηση όταν θα συναντιέστε στο ταμείο ανεργίας…

ΥΓ: Μία σημαντική σημείωση: ο Νίκος (όπως πολλοί άλλωστε) δεν έχουν αναγνωριστεί από την ΕΣΗΕΑ και τον ΠΣΑΤ, οπότε είναι ξεκρέμαστοι από τον ίδιο τον κλάδο! Ευτυχώς τον τελευταίο καιρό στον ΠΣΑΤ οι δεινόσαυροι τείνουν προς εξαφάνιση και αρχίζει και λειτουργεί το πράγμα…

Η συνέντευξη του δημοσιογράφου Νίκου Γιαννόπουλου στη SUPER BALL, ο οποίος περιγράφει στην εκπομπή λεπτό προς λεπτό την επίθεση που δέχθηκε στα δημοσιογραφικά του “Γ.Καραϊσκάκης”. Δείτε το απόσπασμα των δηλώσεων: