ΝΒΑ: Πόλεμος παικτών-διοικήσεων

Πάει και ο Τζεφ Χορνάσεκ εμετρήθη λίγος και αποχώρησε. Μετά από κάποιο καιρό ένας κόουτς που απολύεται με γνώμονα την δουλειά. Διότι ο συμπαθής Χόρνι, απλά απέτυχε. Μόνο που ο Μπλατ, για παράδειγμα δεν απέτυχε. Ούτε ο Χόλινς, ούτε ο Καρλ που υπήρξε το πρώτο προβεβλημένο θύμα μίας καινούργιας κατάστασης στο ΝΒΑ. Μίας κατάστασης η οποία έχει ξεκινήσει να κάνει την εμφάνισή της πολύ δειλά την περασμένη δεκαετία και αρχίσει και παγιώνεται: οι μάνατζερ απέκτησαν λόγο στις ομάδες και πλέον, εδώ εντοπίζεται το μεγάλο πρόβλημα, οι παίκτες.

Η απόλυση του Ντέιβιντ Μπλατ πέρασε για πρώτη φορά στην ιστορία του ΝΒΑ ως μία ωμή παρέμβαση δύο παικτών στο αγωνιστικό σκέλος. Η πιο ωμή της ιστορίας. Αλήθεια ή ψέματα, δεν θα το μάθουμε εύκολα, αλλά για να απολυθεί προπονητής προσωπικός φίλος του προέδρου, με τελικούς ΝΒΑ και το καλύτερο ρεκόρ στην Ανατολή, υπήρξε εσωτερικό ζήτημα. Και δύο παίκτες είναι ισχυροί ενώ ένας εξ αυτών είναι μεγάλος ιντριγκαδόρος (όχι αυτός που νομίζουμε όλοι).

Το θέμα είναι πως Λεμπρόν και Λοβ πιστώθηκαν την απόλυση του “Ευρωπαίου” Μπλατ και την αναβάθμιση του φίλου τους Τάιρον Λου. Ούτως ή άλλως την ώρα του αγώνα, μεταξύ μας πάντως, περισσότερη συμμετοχή έδειχνε να έχει ο παλιός πλέι μέικερ των Λέικερς.

Το παράπονο του Τζόρνταν

Σε ένα πρωτάθλημα στο οποίο περασμένες δεκαετίες πέρασαν οι μεγαλύτερες βεντέτες ίσως και στην ιστορία των σπορ, αλλά ουδέποτε κατάφεραν να πείσουν τις διοικήσεις για σοβαρές αποφάσεις, το να “τρώνε” προπονητές ο Λοβ, ο Λεμπρόν ή ο Ντουάιτ Χάουαρντ και ο Τζαβέιλ Μαγκί, φαντάζει βαρύ.

Όταν ο μεγαλύτερος των μεγάλων ακόμα και στην τελετή εισόδου του στο Hall of fame, έβγαλε το παράπονό του για την σχέση του με τη διοίκηση των Μπουλς, όταν ο Άιβερσον δεν πέτυχε να χάνει μια δυο προπονήσεις, πώς γίνεται να συμβαίνει τώρα;

Από την εποχή της αθρόας εισόδου Ευρωπαίων και “περίεργων” ντραφτ πικ, έγινε σαφές πως το ΝΒΑ αλλάζει. Μάλλον διεμβολίζεται από διάφορα συμφέροντα τα οποία παλαιότερα ήταν πολύ βαθιά στο παρασκήνιο και στην καλύτερη κινούσαν τα νήματα του μακρόθεν.

Από τη στιγμή που κάποιοι εξ αυτών μπήκαν στα γραφεία ομάδων (Φοίνιξ, Ντιτρόιτ) έγινε το πρώτο βήμα να αποδυναμωθούν τα γραφεία και να δυναμώσει το παρκέ. ” Ο Τζέρι Κράουζε δεν είναι εδώ και κανείς μας δεν τον κάλεσε. Έστω και τώρα πρέπει να καταλάβει πως τα πρωταθλήματα τα κερδίζουν οι… ιώσεις, τα διαστρέμματα, των αθλητών, όχι οι διοικήσεις“, ήταν μία από τις ατάκες του Τζόρνταν στην βραδιά ένταξής του στο Hall of fame. Ακόμα και τότε δεν ξέχασε ποτέ, δεν συγχώρησε την θέση του Κράουζε πως ακόμα και ο… θεός, δεν έχει δικαίωμα στις λήψεις αποφάσεων: ” τα πρωταθλήματα τα κατακτούμε ως οργανισμοί όχι μόνο οι παίκτες και οι προπονητές“.

Όσες φορές ο Ερ προσπάθησε να εκφέρει γνώμη, δεν πλησίασε μέχρι την πόρτα. Ο Μάτζικ ακολουθούσε πιστά όσα έλεγε ο Τζέρι Γουέστ και παρά τις δημόσιες παρεμβάσεις του, ουδέποτε πέρασε κάτι δικό του.

Ο Άιβερσον πιο πρόσφατα, είχε την πιο… δημόσια κόντρα με προπονητή, αλλά αντιμετωπίστηκε με ελαφρότητα από τους Σίξερς. Ο Κόμπε απέρριπτε δημόσια διάφορες προσλήψεις προπονητών μετά των Τζάκσον, μόνο και μόνο για να κερδίσει μία… ανταλλαγή του Σακίλ.

Η μεγάλη κόντρα του Ντερόν Γουίλιαμς με τον θρυλικό κόουτς των Τζαζ, Τζέρι Σλόαν κορυφώθηκε με τον άγριο τσακωμό τον Φεβρουάριο του 2011, κατέληξε σε… ισοπαλία με επιλογή του προπονητή ο οποίος αποχώρησε από την προπονητική, ενώ η διοίκηση έδιωξε τον Ντερόν από την ομάδα δύο εβδομάδες μετά. Ακόμα και τότε, ο προπονητής-η διοίκηση είχαν το πάνω χέρι.

Χάουαρντ το πρώτο αίμα

Ξαφνικά το 2012, γίνεται γνωστό πως ο Ντουάιτ Χάουαρντ επισκέφτηκε τον Απρίλιο το γραφείο του γενικού διευθυντή των Μάτζικ, ζητώντας την απόλυση του Σταν Βαν Γκάντι. Ο προπονητής το δημοσιοποίησε, ο παίκτης το διέψευσε και μετά την αποχώρηση του κόουτς, έφυγε και ο ίδιος.

Η μεγαλύτερη απόδειξη παρέμβασης στα αγωνιστικά έγινε στο Ντένβερ. Οι Νάγκετς, “έφαγαν” τον μεγάλο Τζορτζ Καρλ, έναν μήνα μετά την ανάδειξή του ως προπονητή της χρονιάς, μόνο και μόνο επειδή χρησιμοποιούσε τον Κουφό και λιγότερο τον διαβόητο Τζαβέιλ Μαγκί. Ο αγαπημένος γκαφαδόρος του Σακίλ, είχε υπογράψει τετραετές συμβόλαιο αξίας 44 εκατομμυρίων δολαρίων, αλλά ο βετεράνος προπονητής πίστευε πως δεν ήταν ο παίκτης που θα βοηθούσε το σύστημά του.

Ο Καρλ απολύθηκε, ο Μαγκί έγινε βασικός και από τότε περιδιαβαίνει το ΝΒΑ, παίζοντας στο Ντάλας με το μίνιμουμ. Ο δε Καρλ είχε την ατυχία να πέσει πάλι σε περίεργη κατάσταση με τον Ντεμάρκους Κάζινς να…ορίζει ως λέγεται τη μοίρα του στο Σακραμέντο.

Σημεία των καιρών; Σε ένα βαθμό. Στην πραγματικότητα κάποιες ομάδες του ΝΒΑ πληρώνουν την είσοδο νέων ιδιοκτητών, εμφανώς μακριά από το μπάσκετ, οι οποίοι είναι έτοιμοι να δώσουν το ελεύθερο σε οποιοδήποτε γνωστό, να τρέξει μία ομάδα. Όταν τους Λέικερς κουμάνταρε ο Τζέρι Γουέστ ή τώρα την Ιντιάνα την διοικεί ο Λάρι Μπερντ, στην αντίπερα όχθη ο Ντίβατς πρέπει να πάρει αποφάσεις για το Σακραμέντο (έχοντας απομακρυνθεί χρόνια από τις ΗΠΑ) ή στους Νετς θα έρθει κάποιος Ρώσος φίλος του ιδιοκτήτη ή στο Κλίβελαντ κάποιος άλλος φίλος του προέδρου.

Ο Κράουζε απέδειξε πως είχε δίκιο, όπως και όλοι οι παράγοντες που έκτισαν ομάδες χωρίς να ακούνε τους παίκτες τους. Αντίθετα όσες ομάδες κάνουν πια το λάθος να υποκύπτουν στις απαιτήσεις σούπερ σταρ, φαίνεται νομοτελειακή η αποτυχία τους.

Αυτή τη στιγμή διεξάγεται ένα μπρα ντε φερ ανάμεσα στον παραδοσιακό τρόπο διοίκησης και τον καινούργιο όπου παίκτες και μάνατζερ έχουν περιθώριο παρέμβασης. Το γεγονός πως οι παίκτες αισθάνονται ικανοί για παρεμβάσεις, δεν είναι καινούργιο, αλλά τώρα αποκτούν το δικαίωμα στην…υλοποίηση της άποψής τους.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:

Η “απολογία” του Λεμπρόν για τον Μπλατ: Δεν είμαι προπονητοφάγος