Ο Αλαφούζος δικαιούταν να σηκώσει πρώτος την κούπα
Ο Σταύρος Καραΐνδρος γράφει για τη συνταγή της επιτυχίας του Παναθηναϊκού, η οποία κορυφώθηκε με την κατάκτηση του κυπέλλου.
Το Κύπελλο πήρε η ομάδα που το ήθελε. Ξέρω ότι θα αρχίσει να φωνάζει ο Θέμης Καίσαρης αν διαβάσει αυτή τη φράση, αλλά είναι από εκείνες τις φορές που ταιριάζει γάντι. Ο Παναθηναϊκός ήθελε να πάρει την κούπα, ο ΠΑΟΚ ήθελε να πετάξει έξω τον Ολυμπιακό και να ξεπεράσει ο κόσμος του την προ τετραετίας κάθοδο των οπαδών του Άρη.
Μετρημένα κουκιά
Το συμπέρασμα αυτό δεν βγήκε από όσα είδαμε στον αγωνιστικό χώρο. Γνωρίζοντας την αγωνιστική κατάσταση του Παναθηναϊκού και τον τρόπο που παίζει πλέον εδώ και 2-3 μήνες σε συνδυασμό με τις απουσίες του Δικεφάλου, τα κουκιά ήταν μετρημένα. Το 4-1 μπορεί να είναι βαρύ αν θυμόμαστε το διάστημα που απείλησε ο ΠΑΟΚ και είχε τις μεγάλες ευκαιρίες -με αποκορύφωμα το δοκάρι του Σαλπιγγίδη- αλλά όχι αρκετό για να αλλάξει τη διαμορφωθείσα από πριν κατάσταση.
Ο Δικέφαλος άδειασε μετά τον επαναληπτικό με τον Ολυμπιακό. Σπατάλησε όλη την ενέργειά του εκεί, έχοντας όλο το βάρος στην πλάτη του για να αποκλείσει τον Ολυμπιακό. Με κάθε κόστος όπως φάνηκε. Από τη στιγμή που τούτη η αποστολή στέφθηκε με επιτυχία, η συνέχεια ήταν λιγότερο σημαντική. Εννοείται πως ο ΠΑΟΚτσής, ο Σαββίδης και όλοι όσοι είναι στον ΠΑΟΚ ήθελαν το Κύπελλο, εννοείται πως αυτός ήταν ο μεγάλος στόχος μετά την απώλεια του πρωταθλήματος, αλλά όλα αυτά υποσυνείδητα πήγαν στον κάλαθο των αχρήστων γιατί ο μεγάλος εχθρός ήταν ο Ολυμπιακός και από τη στιγμή που ο εχθρός εξολοθρεύτηκε, τότε όλα πήγαν καλά.
Σταθμός το 0-3
Στον Παναθηναϊκό δεν το έβλεπαν έτσι. Ή, για να το θέσω καλύτερα, δεν το έβλεπαν ποτέ όπως το βλέπαμε εμείς. Αυτό που παρακολουθούσαμε το καλοκαίρι ήταν μια ομάδα να βαρυγκομά να νικήσει στα φιλικά της προετοιμασίας ή να κάνει έστω μία αξιοσημείωτη εμφάνιση. Οσο περνούσε ο καιρός και με τις απαραίτητες προσθήκες, οι “πράσινοι” αποκτούσαν σιγά-σιγά ταυτότητα και μετά τον Δεκέμβριο το ποδόσφαιρό τους γινόταν ελκυστικό.
Μέχρι που ήρθε το 0-3 με τον Ολυμπιακό και άπαντες -έξω από τον Παναθηναϊκό- κατάλαβαν πως αυτή η ομάδα βγάζει πλέον υγεία (και δη αγωνιστική), έχει τα εχέγγυα για κάτι καλό και αξίζει να την παρακολουθείς. Τότε ήταν που απέκτησε κοινό, άρχισαν οι αναλύσεις και ο κόσμος μάθαινε το δημιούργημα του Αναστασίου. Ολοι αυτοί, λοιπόν, έβλεπαν ως το μεγάλο φαβορί τον Παναθηναϊκό στον τελικό γιατί αυτά έβγαζε η εικόνα της ομάδας, το κλίμα, η ψυχολογία και όλο αυτό που με κόπο έχτισε ο Αναστασίου.
Case study
Ο Παναθηναϊκός είναι case study, που λένε και στο χωριό μου, ή που με έμαθε να λέω ο Κώστας Μπράτσος. Είναι αυτό που θέλουν οι περισσότερες ομάδες που έχουν ανάλογα οικονομικά προβλήματα, είναι αυτό που ήθελε η ΑΕΚ, αλλά δεν κατάφερε να το πετύχει. Τα λάθη του παρελθόντος φαίνεται πως κλειδώθηκαν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, το ίδιο και ο Φάμπρι, αλλά κυρίως η περσινή νοοτροπία του Γιάννη Αλαφούζου. Εδωσε τα κλειδιά της ομάδας σε τρεις ανθρώπους (Αναστασίου, Νταμπίζα, Σαραβάκο), έκλεισε τα αυτιά του στις γκρίνιες για τον δεύτερο, σταμάτησε τα… πολλά-πολλά (βλέπε tweets), νοικοκύρεψε τον Παναθηναϊκό και δικαιώθηκε. Σε αντίθεση με τον ομόλογο του Ολυμπιακού, Βαγγέλη Μαρινάκη, που σήκωσε πρώτος την κούπα του πρωταθλητή στην πρόσφατη φιέστα, αυτός είχε κάθε δικαίωμα να σηκώσει πρώτος το Κύπελλο. Έχει ακούσει πολλά, έχει πολλούς εχθρούς και επικριτές, αλλά ήρθε η ώρα να του βγάλουμε το καπέλο.
Ναι, υπάρχει και ο Μπεργκ. Υπάρχει για όποιον δεν τον ήξερε. Δεν χρειαζόταν ο τελικός για να τον μάθουμε. Χρειάζεται, όμως, να μάθουμε αν αυτός ο τελικός θα τον φέρει στην πόρτα της εξόδου από τον Παναθηναϊκό σε μία (πιθανή) ελκυστική πρόταση ή αν θα ηγηθεί της προσπάθειας και τη νέα σεζόν. Τη σεζόν εκείνη που θα δούμε τον ώριμο και Κυπελλούχο πλέον Παναθηναϊκό απέναντι στις προκλήσεις και τις απαιτήσεις του κόσμου.
Διαβάστε ακόμη:
Αλαφούζος: “Έλεγαν πολλά, αλλά φτιάξαμε μια έντιμη και ηθική ομάδα”
Η απονομή των κυπελλούχων (VIDEO)
