Ο αρχηγός Νίνης

Όσο κυλάει όμως ο χρόνος και σε πείσμα του Μίμη Δομάζου που ήταν κάθετα αντίθετος με αυτή την απόφαση (κάνοντας αναγωγή στη δική του ποδοσφαιρική εποχή που αρχηγός γινόταν ο πιο παλιός), βρίσκουμε ολοένα και περισσότερα θετικά (αντί αρνητικά) στοιχεία στην απόφαση αυτή.

Ο «στρατηγός» βέβαια, την αλήθεια λέει για τις δεκαετίες του ’70 και του ’80. Ακόμη κι όταν ο Κώστας Ελευθεράκης, στα 23 του χρόνια έγινε αρχηγός της εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου σ’ ένα παιχνίδι με την Ισπανία στη Μάλαγα, μπορεί να μην ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία ή ο παλαιότερος από πλευράς «παρθενικής» συμμετοχής, ήταν όμως το μέλος της αρχικής ενδεκάδας με τους περισσότερους αγώνες με το εθνόσημο.

Έκτοτε βεβαίως άλλαξαν πολλά. Και μεταξύ αυτών που άλλαξαν ή χάθηκαν στον χρόνο (καλώς ή κακώς, προφανώς κακώς) είναι και ο σεβασμός στον παλιό, αν όχι στον μεγαλύτερο. Πολύ δε περισσότερο σε περιπτώσεις που ο παλιός ή ο μεγαλύτερος έχει δώσει και αφορμές για να απαξιωθεί ως ηγετική προσωπικότητα εντός των αποδυτηρίων.

Αλλά ακόμη και στο εξωτερικό, αρχηγοί γίνονται ο Φαν ντε Φααρτ στα 19 του, ο Κασίγιας στα 20 και αυτά όχι κακά καλά κλεισμένα και άλλοι που αποδεικνύουν ότι το αξίζουν μέσα από την συνεπή επαγγελματική δουλειά και βέβαια το ανεκτίμητο ταλέντο.

Τώρα κάποιος θα πει, μπορεί να ασκήσει καθήκοντα αρχηγού ένα παιδί που ακόμη κοκκινίζει μπροστά στην κάμερα, κάθε φορά που καλείται να μιλήσει στα τηλεοπτικά κανάλια; Η απάντηση είναι «ναι», γιατί αυτά είναι εντελώς διαφορετικά πράγματα.

Είναι άλλο πράγμα η εξοικείωση του με τα ΜΜΕ και άλλο ο ορθά δομημένος λόγος του, η σιγουριά με την οποία τον καταθέτει και βέβαια το πάθος που βγάζει στον αγωνιστικό χώρο.

Εξάλλου, ας μη λησμονούμε ότι ο Νίνης εκπροσωπεί ή μάλλον σωστότερα καλείται να εκπροσωπήσει μία σειρά ποδοσφαιριστών της ίδιας πάνω κάτω ηλικίας, που και αριθμητικά πλέον δικαιούνται λόγο και συμμετοχή στα κοινά.

Και για να πάμε και στο καθαρά προσωπικό επίπεδο, η συγκεκριμένη τιμή αποτελεί μία επιβράβευση για την προσπάθεια που κατέβαλλε όλο αυτόν τον καιρό, κόντρα στις «προστασίες» του Πεσέιρο και στις «σειρήνες» της εποχής μας, να εξελιχθεί ποδοσφαιρικά περαιτέρω.

Ήταν πιστεύουμε κι ένα ξεκάθαρο μήνυμα από πλευράς προπονητή, αλλά και διοίκησης, στο πόσα πολλά στηρίζουν πάνω του, λίγο πριν κληθεί να υπογράψει νέο αναπροσαρμοσμένο, οικονομικά και χρονικά, συμβόλαιο συνεργασίας με τον Παναθηναϊκό.

Όπως επίσης κι ένα ισχυρό κίνητρο-εφόδιο για να συνεχίσει με ακόμη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και να βαδίσει με μεγαλύτερη σιγουριά τον δρόμο της ποδοσφαιρικής ωρίμανσης.