Ο Ατρόμητος μεγαλώνει

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία που θα έλεγε και ο…επίτιμος. Πρόκειται για μία από τις πιο μεγάλες νίκες που έχει πετύχει ο Ατρόμητος στην ιστορία του. Στη σύγχρονη ιστορία δε, από το 2005 και μετά, πρόκειται για τη μεγαλύτερη. Νίκησε την καλύτερη ομάδα της χώρας στο γήπεδό της έχοντας πέντε σοβαρές απουσίες.

Μία αναπάντεχη επιτυχία, μία πραγματική υπέρβαση για μία ομάδα που όπως τόνισε και ο Γιώργος Σπανός στην εκπομπή Superball έχει αποβάλλει το κόμπλεξ του μικρού έναντι στο μεγάλο. Χρόνια τώρα. Και πως να μην δώσει κανείς δίκιο στον πρόεδρο της ΠΑΕ. Επί εποχής Παράσχου ο Ατρόμητος νίκησε Παναθηναϊκό δις και Ολυμπιακός εντός. Επί εποχής Δώνης απέκλεισε τον ΠΑΟΚ από το Κύπελλο μέσα στην Τούμπα, απέκλεισε τον Αρη, κοίταξε στα μάτια τον Ολυμπιακό στον τελικό για 120 λεπτά.

Κοντολογίς, ο Ατρόμητος μεγαλώνει, τουλάχιστον μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Ωριμάζει, η φανέλα του αποκτά βάρος, οι αντίπαλοι τον υπολογίζουν, συγκαταλέγεται πλέον στις παραδοσιακές δυνάμεις του ποδοσφαίρου μας. Του λείπει κάτι για να ολοκληρώσει την υπέρβαση; Σαφώς, το έχουμε γράψει και άλλουτε, ευκαιρία να το επισημάνουμε ξανά. Ο Ατρόμητος χρειάζεται τη μαζική υποστήριξη του κόσμου του Περιστερίου για να ανέβει επίπεδο, χρειάζεται μεγάλη οπαδική μάζα, πολλαπλασιασμό της επιρροής του στις προτιμήσεις των νεαρών παιδιών της πόλης.

Η ποδοσφαιρική ιστορία έχει καταδείξει ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να γίνει μία ομάδα πραγματικά ΜΕΓΑΛΗ και ΙΣΧΥΡΗ. Η μάζα φέρνει την ισχύ, η ισχύ ακόμα μεγαλύτερη μάζα. Σχέση αμφίδρομη για όλους τους συλλόγους σε όλα τα μήκη και πλάτη αυτή του πλανήτη. Νόμος απαράβατος.

Αγωνιστικά, δεν χρειάζεται να αναφερθούν πολλά. Ο Ατρόμητος κατέβηκε στο Καραϊσκάκη χωρίς πέντε βασικά στελέχη του (Γιαννούλης, Σκόνδρας, Ιγκλέσιας, Φυτανίδης, Σουμπίνιο), έχασε τον Κούτσι πριν από τη σέντρα και ουσιαστικά έπαιξε χωρίς κλασικό σέντερ φορ. Επί της ουσίας αποδείχθηκε πρώτον ότι το ρόστερ έχει μεγάλο βάθος και δεύτερον ότι το συγκεκριμένο σύνολο ποδοσφαιριστών μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο ποιότητας.

Είναι αλήθεια ότι με την αγωνιστική της εικόνα στα πρώτα παιχνίδια της εποχής Αναστόπουλου η ομάδα προβλημάτισε με την καθαρά αμυντική τακτική της όχι επειδή είναι κακό να παίζει κανείς αμυντικά αλλά διότι το συγκεκριμένο ρόστερ αξίζει καλύτερες και ωριμότερης διαχείρισης.

Ο κόουτς όμως μαθαίνει και μαθαίνει γρήγορα. Και όταν επιτέλους θα έχει στη διάθεσή του τον Μάντζιο (αλλά και τον Ναπολεόνι) θα μπορέσει να καταθέσει στο χορτάρι όλες τις ιδέες του για τον τρόπο με τον οποίο θα παίζει ο Ατρόμητος. Και αν οι δύο αυτοί ποδοσφαιριστές φανούν αντάξιοι των προσδοκιών τότε η επίθεση των Περιστεριωτών θα αποκτήσει αίφνης ποιότητα και ταχύτητα. Προφανώς, τα καλύτερα έρχονται.