Ο Μπρέσεβιτς που πυροβολεί και αποστομώνει

Ο Ιβάν Μπρέσεβιτς αποκτήθηκε το καλοκαίρι για να κάνει μια συγκεκριμένη δουλειά. Να βάζει γκολ. Και ο Κροάτης, για τον οποίο ο Μελισσανίδης απ’ το καλοκαίρι, και πριν τα πρώτα φιλικά, έλεγε με ενθουσιασμό ότι “είναι παικτάρα και θα τρίβετε όλοι σας τα μάτια”, αυτή τη δουλειά την κάνει και με το παραπάνω καλά. Αποστομώνει επικριτές και αμφισβητίες και οπλίζει με αυτοπεποίθηση για του χρόνου σ’ ένα πιο σκληρό πρωτάθλημα, με πιο επαγγελματικές άμυνες από τις συνοικιακού επιπέδου (αρκετών) ομάδων του ερασιτεχνικού.

Στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, σε καφενειακού τύπου συζητήσεις αλλά και σε σοβαρές αναλύσεις, τουλάχιστον μέχρι τον Δεκέμβριο κυριαρχούσαν δυο προσβλητικοί χαρακτηρισμοί για τον “πτωχό πλην τίμιο γίγαντα” της επίθεσης της ΑΕΚ: ο “μπετατζής” και το “παλτό”. Ο Μπρέσεβιτς δεν γέμιζε στο μάτι, επειδή δεν έπειθε για την τεχνική του κατάρτιση, η οποία σε αρκετές περιπτώσεις τον πρόδιδε σε βαθμό που έχανε και το εύκολο κοντρόλ. Δεν έπειθε επειδή στα παιχνίδια όπου έμεινε άσφαιρος, οι φίλοι της ομάδας έβλεπαν ένα μονοκόμματο πράγμα στην επίθεση, στατικό και χωρίς την ικανότητα να διασπάσει την αντίπαλη άμυνα.

Καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε ότι στη Γ’ Εθνική Ελλάδος και σε ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, δεν μπορείς να προσελκύσεις ούτε τον πέμπτο επιθετικό της Εθνικής Κροατίας για προφανείς λόγους. Τα κασέ είναι τεράστια και ποιοτικός σέντερ φορ, σε καλή ποδοσφαιρική ηλικία (δηλαδή κάτω από 30), δεν πείθεται τόσο εύκολα να υποβιβαστεί και από επαγγελματίας να γίνει (έστω και τυπικά) ερασιτέχνης. Αν το κάνει, αυτό θα σημαίνει ότι θα πάρει πάρα πολλά χρήματα και δεν θα έχει ιδιαίτερες φιλοδοξίες. Κατά συνέπεια η ΑΕΚ θα μπορούσε να φέρει παίκτες μόνο του επιπέδου Μπρέσεβιτς. Χωρίς διεθνείς συμμετοχές, χωρίς ιδιαίτερες περγαμηνές, από μια σλοβένικη Κόπερ. Όταν με το καλό θα ανοίξει η μεταγραφική περίοδος για την ΑΕΚ της Σούπερ Λίγκας, θα μπορούν οι φίλοι της ομάδας να απαιτούν τον σέντερ φορ των ονείρων τους.

Δεν ξέρω αν παίζει ρόλο το ότι ο Μπρέσεβιτς βρίσκει και τα κάνει. Δηλαδή απέναντι σε κάποιες ομάδες που κατεβαίνουν στο ΟΑΚΑ να παίξουν έντιμα και θαρραλέα, χωρίς ταμπούρι, με συνέπεια να είναι ορθάνοιχτες στην άμυνα και να φλερτάρουν με τον διασυρμό. Ακόμα και αυτό να παίζει τον ρόλο του, σημασία έχει ότι ο Μπρέσεβιτς τα βάζει. Σε σημείο που ο,τι πάει μέσα, να γράφει. Αν το ένστικτο του γκολτζή το έχει μονάχα στη γάμα εθνική, απέναντι στον Κρουσώνα, την Νάξο και την Μάνδρα, ας κάνουμε υπομονή να δούμε τι μπορεί να καταφέρει και με την Μαγούλα, τον Φωκικό και την Παναχαϊκή του Κούγια.

Προς το παρόν, ο Μπρέσεβιτς χτίζει ιστορία με τις επιδόσεις του. Ψάχνοντας στα αρχεία δεν βρήκα άλλον γκολτζή της ΑΕΚ που να έχει πετύχει δυο χατ τρικ μέσα σε 7 μέρες. Δηλαδή σε δυο διαδοχικά παιχνίδια. Η αναζήτηση έφτασε μέχρι τον Θωμά. Αν τα κατάφεραν στα 60s ο Παπαιωάννου ή ο Νέστορας, δεν το γνωρίζω.

Και δεν είναι μονάχα αυτό. Ο Κροάτης έφτασε αισίως τα τρία χατ-τρικ. Ο τελευταίος που το κατάφερε ήταν ο Λυμπερόπουλος την σεζόν 2006-07. Ο Νικολαιδης για παράδειγμα τρία χατ τρικ σε μια σεζόν δεν έχει βάλει – με δυο “πενταρέ” πάντως και “τρία” καρέ στην καριέρα του ο Ντέμης τα έβαζε πιο μαζεμένα. Και βαδίζει ολοταχώς ο Ιβάν ο τρομερός, να ισοφαρίσει τα ρεκόρ του Μαύρου και του Τσιάρτα. Οι δυο μοναδικοί ποδοσφαιριστές στην ιστορία της ΑΕΚ που έχουν σημειώσει 4 χατ τρικ σε μια σεζόν. Ο Θωμάς το ’79 όταν πήρε το ασημένιο παπούτσι στην Ευρώπη. Και ο “El Mago” το ’96 όταν αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ και μετακόμισε στη Σεβίλη.

Αυτά ως προς τους αριθμούς. Οι οποίοι δείχνουν πως ο (υγιής) Μπρέσεβιτς βαδίζει ολοταχώς προς τα 25-30 γκολ, επίδοση που θα την εξαργυρώσει με θέση βασικού στη Βήτα Εθνική. Δεν καταλαβαίνω γιατί ο Μπόγιοβιτς και ο κάθε Μπόγιοβιτς, μπορεί να τα καταφέρει καλύτερα από τον Ιβάν της ΑΕΚ. Να ήταν άλλου τύπου φορ (ευέλικτος, εκρηκτικός, διεισδυτικός και συνάμα γκολτζής) να το συζητούσαμε. Το γήπεδο είναι ο καθρέφτης και με βάση τα ματς της ΑΕΚ και τις επιδόσεις των παικτών, ο Μπρέσεβιτς έχει εκτοξευθεί, σε αντίθεση με Ντακόλ και Πόποβιτς που βρίσκονται στο ναδίρ. Ο δεύτερος γύρος θα είναι και η φάση αξιολόγησης αρκετών παικτών για τη νέα χρονιά. Και για Ντακόλ, Πόποβιτς, αλλά και για τους μικρότερους σε ηλικία. Ο Κάτσικας για παράδειγμα, πήρε 20 λεπτά (για πρώτη φορά) το Σάββατο. Δείχνει να ξέρει μπάλα, προφανώς και θα του δοθούν ευκαιρίες να αποδείξει αν μπορεί να σταδιοδρομήσει στην ΑΕΚ.

Πολλά τα χαμόγελα και από το παίξιμο του Ανάκογλου. Κάπως έτσι θέλουν οι φίλοι της ομάδας να τον βλέπουν. Να τρέχει, να κόβει και να μοιράζει με ακρίβεια και προπάντων με ποδοσφαιρικό μυαλό στο σωστό τάιμινγκ. Και φυσικά να σκοράρει. Είναι νόμος στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Χαφ που σκοράρουν με ευκολία μη τα φοβάστε, θα κυριαρχήσουν.

ΥΓ: Αυτό που πέτυχε η ανδρική ομάδα βόλεϊ της ΑΕΚ στην (“κιτρινόμαυρη”) Αλεξανδρούπολη ισοδυναμεί με άθλο. Γιατί αυτή η ομάδα ήταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, με το ένα πόδι στον αφανισμό και τελικώς επέζησε, προχώρησε και θριάμβευσε.

ΥΓ 2: Οι επιτυχίες στο βόλεϊ, ανδρικό και γυναικείο. Η κυριαρχία στο χάντμπολ. Το ταξίδι του μπάσκετ προς τη μεγάλη επιστροφή. Όλα αυτά καθιστούν επιτακτική την ανάγκη να κινηθεί η ΑΕΚ προς μια κατεύθυνση. Να αποκτήσει έδρα. Ένα σύγχρονο κλειστό για όλες τις ομάδες. Είναι υποχρέωση της διοίκησης Κοτσάτου να βρει τη λύση. Αν θα την λένε Γαλάτσι ή Ελληνικό, δεν έχει σημασία…