Ο δάσκαλος του πλαγίου άουτ
Ο Δημήτρης Κριτής σχολιάζει την παρουσία του Παναθηναϊκού στην ήττα από τον ΠΑΣ και εξηγεί γιατί το το πάθημα από την Γκαμπάλα δεν έγινε μάθημα.
Το παραλίγο πατατράκ με τα Γιάννινα, δεν ήταν δίδαγμα για τον Παναθηναϊκό. Ο Παναθηναϊκός είχε το πάθημα που φαίνεται ότι σε κάποιους δεν έγινε μάθημα, με την Γκαμπάλα. Ήταν δίδαγμα για τον Στραματσόνι που ήρθε να του θυμίσει εμφατικά, γιατί κάθεται σε αυτή την καρέκλα του προπονητή.
Γιατί ήρθε και τι πρέπει να κάνει, για να μην φύγει όπως ήρθε!
Δεν είναι εύκολο να ξεριζώσεις μία κάκιστη νοοτροπία που πότισε ένα ολόκληρο ποδοσφαιρικό τμήμα, έστω κι αν αναβαφτίζεται, όσο κι αν αναβαθμίζεται, από περίοδο σε περίοδο. Πριν από τρεις ημέρες ήταν η τελευταία υποενθύμιση εδώ, αλλά χθες οι “πράσινοι” ξεπέρασαν τον κακό εαυτό τους, αφού κατάφεραν να κλείσουν το πρώτο σαρανταπεντάλεπτο με αριθμητικό μειονέκτημα στην κατοχή της μπάλας, μέσα στη Λεωφόρο από τον ΠΑΣ Γιάννινα!
Ναι, στο δεύτερο ημίχρονο έπαιξαν λίγο καλύτερα, δημιούργησαν και έχασαν ευκαιρίες για να πετύχουν τουλάχιστον ένα γκολ, δεν τα κατάφεραν και πέτυχαν να απειληθούν στα χασομέρια με αποκλεισμό. Εξ ου και ακούστηκε ως παράδοξο η τοποθέτηση του Στέφανου Κοτσόλη στη συνέντευξη τύπου, ότι “με τον κόσμο μας θα είναι τα πράγματα διαφορετικά”.
Αν θέλουν μπαμπούλα…
Τι θα είχε κάνει δηλαδή ο κόσμος το απόγευμα της Πέμπτης; Θα τους είχε ξυπνήσει νωρίτερα με μουρμούρα και σφυρίγματα; Γιατί αν ο επιθυμητός ρόλος της εξέδρας είναι αυτός του μπαμπούλα, τότε υπάρχει πρόβλημα, βαθύτερο και μεγαλύτερο.
Δεν υπήρξαν αλλαγές τέτοιες και τόσες στο αρχικό σχήμα, ώστε να δικαιολογείται η πολύ κακή εικόνα του πρώτου μέρους ή τα… παράσιτα στην ενδοσυνεννόηση του δευτέρου. Ο Εσιέν έλειψε από το κέντρο και ο Καρέλης μπροστά. Α, και ο Μπεργκ επέστρεψε στην κορυφή της επίθεσης. Εντάξει, μπορεί να αναταράσσει λίγο τα νερά, αλλά δεν τα κάνει και αχαρτογράφητα ύδατα, μην τρελαθούμε!
Όλα είναι θέμα νοοτροπίας, που εκτός από κακή γίνεται και επικίνδυνη όταν διέπει τις προσπάθειες σε θεσμό που δεν συγχωρούνται λάθη και στο κάτω κάτω είναι και η μοναδική διάκριση που απέμεινε για την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο. Το τι θα κάνει ή σωστότερα, τι πρέπει να κάνει, το γνωρίζει ο Αντρέα Στραματσόνι. Οι χθεσινές παρατηρήσεις φαντάζομαι δεν είναι αρκετές. Τις έχει κάνει και ο προκάτοχός του και σε οξύτερους τόνους.
Κόουτς στο πλάγιο άουτ
Το έχουμε πει κι άλλες φορές στο παρελθόν και σε χρόνους ανύποπτους, σχολιάζοντας την ενενηντάλεπτη ορθοστασία του Γιάννη Αναστασίου μπροστά από τον “πράσινο” πάγκο, ότι αυτός ο Παναθηναϊκός δίνει την εικόνα ποδοσφαιρικής ακαδημίας. Έχει παιδική αφέλεια, εφηβική απειθαρχία, νεανικό ενθουσιασμό και απαιτεί μπασκετικό κοουτσάρισμα για να είναι διαρκώς σε εγρήγορση.
Μπορεί να εκνευρίζει ως έναν βαθμό κάποιους από τους έμπειρους του ρόστερ, που έχουν μάθει διαφορετικά, αλλά ας αναλάμβαναν εκείνοι τα amber alert του ενεηντάλεπτου, να μην χρειαζόταν.
Ο Ιταλός δεν είναι τέτοιος ή τουλάχιστον δεν έχει δείξει μέχρι σήμερα ότι λειτουργεί έτσι. Θα χρειαστεί να το κάνει. Έως ότου βρει μία διαφορετική λύση. Μιας ισχυρής pregame αφύπνισης το ίδιο αποτελεσματικής…
Υ.Γ.: Για τον Μάρκους Μπεργκ τα έχουμε ξαναπεί. Δεν είναι στην καλύτερη χρονιά του, αλλά υπάρχουν πολλοί λόγοι που το δικαιολογούν. Το κάκιστο ξεκίνημα και οι ευρωπαϊκοί αποκλεισμοί, η χαροπάλη με την εθνική Σουηδίας έως ότου πάρει το εισιτήριο της πρόκρισης, οι τραυματισμοί που τον κράτησαν εκτός και τώρα η ανάγκη να ξαναθυμηθεί τον κλασικό φορ κορυφής.
Πριν από περίπου ενάμιση χρόνο, έγινε πολύς λόγος για την επιθυμία του Γιάννη Αναστασίου να τον βγάλει εκτός περιοχής, να τον τραβάει στα πλάγια και να διευρύνει την γκάμα των κινήσεών του στο δεύτερο μισό του γηπέδου. Και τότε -θα θυμάστε- χρειάστηκε χρόνος για να μπει στο πετσί του ρόλου και διατυπώθηκαν και αρκετές αμφιβολίες ως προς το εάν ήταν κάτι που γούσταρε κι έκανε με τη ψυχή του.
Τώρα επανέρχεται στην κορυφή, η παρουσία κλασικών εξτρέμ περιορίζει τις ζώνες δράσης του και θα πρέπει να ξαναγίνει ο killer της μιας επαφής. Όχι ότι δεν θα έχει τα περιθώρια για προσωπικά τέρματα, αλλά θα είναι περισσότερο πολύτιμος ως γρήγορο πιστόλι, εντός περιοχής. Θέμα χρόνου είναι.
