Ο διάβολος δεν φορούσε Prada
Εντάξει… τελικά ο διάβολος (Diablo) δεν φορούσε Prada. Καλά καλά δεν πρόλαβε να φορέσει ούτε γάντια. Ούτε την ουρά του έβαλε πουθενά, αν εξαιρέσει κανείς το τελείωμα του δεύτερου γύρου, που την έβαλε στα σκέλια. Ήταν ο αντίπαλος του Ζαμπίδη, Marban “Diablo” το μελανό σημείο της διοργάνωσης kickboxing των Urban Fighters παρουσία 10.000 θεατών ή μήπως όχι; Κάτσε να τα βάλουμε κάτω…
Ας αποφασίσουμε πρώτα από ποια οπτική γωνία θα το παρακολουθήσουμε. Και είναι πολλές αυτές. Ας το δούμε από την γωνιά του Ελληνάρα (σαν και μένα). Τρίτη, ποδόσφαιρο, Τετάρτη ποδόσφαιρο, Πέμπτη ποδόσφαιρο, Σάββατο ποδόσφαιρο, Κυριακή ποδόσφαιρο και τις υπόλοιπες μέρες… «Πάμε στοίχημα ποδόσφαιρο». Αυτός είναι (και είμαι) ο καημένος ο Έλληνας (ο άνδρας) σήμερα. Αθλητική παιδεία.. ότι δείχνει η τηλεόραση.
Όταν λοιπόν βγαίνει Κυριακή βράδυ (Δεκεμβρίου) από το ΟΑΚΑ, όπου πήγε να παρακολουθήσει kickboxing, με τσάμπα εισιτήριο απo κάποιον ραδιοσταθμό… λέει στον κολλητό του. «Ρε μ…. τι φοβερός είναι αυτός ο Ζαμπίδης; Τον τσάκισε τον αληταρά τον Ισπανό. Είχε και φοβερά μωρά… και βεγγαλικά και μπαλέτα… Όταν ξαναπαίξει… θα έρθουμε πάλι».
Η δεύτερη οπτική γωνία είναι του υποψιασμένου (δεν είναι αυτός που διαβάζει ντε και καλά Λιακόπουλο). Ξέρει κάτι ψιλά από το άθλημα. Βλέπει το show με εισιτήριο στην κεντρική θύρα και χειροκροτεί με περίσσιο πάθος κάθε προσπάθεια. Αναγνωρίζει την προσπάθεια των νέων kickboxers, ρίχνει και κανένα σύνθημα υποστήριξης και στο τέλος αναρωτιέται με τον διπλανό του… «Καλά… αυτό το ψοφίμι τον Ισπανό… επίτηδες τον φέρανε; Ωραίο show πάντως… Να ξαναέρθουμε».
Τέλος, υπάρχει η οπτική γωνία του «ψημένου». Είναι ο θεατής που στην χειρότερη περίπτωση έχει δει πάνω από 50 αγώνες. Κατά κανόνα είναι ή ήταν και ο ίδιος kickboxer. Αυτός παρακολουθεί τα ματς με τον σεβασμό που τους αρμόζει και μετράνε τα χτυπήματα ένα προς ένα. Στο τέλος… δηλώνουν οργισμένα , πως νιώθουν εξαπατημένοι γιατί ο αντίπαλος του “Iron” Mike, ήταν της πλάκας και πως ο άλλος Ισπανός (που έχασε από τον Μιχαλόπουλο) ήταν 10 κλάσεις ανώτερος. Στο τέλος όμως λένε στο φίλο τους… «Μαζέψαμε κόσμο ε;» (προσέξτε το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο).
Αυτοί είμαστε με ελάχιστες αποκλείσεις. Μην διυλίζουμε τον κώνωπα. Αυτές τις τρεις αντιδράσεις, δεχόμαστε ως κριτική του Urban Fighters show από τα mail των αναγνωστών. 70% οι πρώτοι, 20% οι… υποψιασμένοι και 10% οι τελευταίοι.
Δεν χρειάζεται να δικαιώσεις κάποια από τις παραπάνω κατηγορίες. Ούτε απαραίτητα να πας με την πλειοψηφία. Όλοι δίκιο έχουν… όπως το βλέπουν σύμφωνα με την σχέση που έχουν με το άθλημα. Προσέξτε όμως που καταλήγουν; «Θα έρθουμε πάλι… Να ξαναέρθουμε … Μαζέψαμε κόσμο ε;». Τελικά όλοι «ψήθηκαν» και αυτό κατά τη γνώμη μου είναι το μεγαλύτερο όφελος που πήραν αυτοί που σκέφτηκαν να διοργανώσουν τη βραδιά. Οι Urban Fighters.
Άσχετοι και μη… βίωσαν την ίδια εμπειρία, ο καθένας με τον δικό του τρόπο και αποφάσισαν όλοι ότι τελικά τους άρεσε. Κέρδος είναι αυτό για την ομάδα (και δεν μιλάμε μόνο για τους αθλητές) των Urban Fighters. Ενδιαφέρθηκαν, έψαξαν, είδαν και τελικά θα ξαναδούν κάτι αντίστοιχο 10 παραπάνω άνθρωποι από εχθές. Την επόμενη θα είναι 20 παραπάνω και… φασούλι το φασούλι…
Προσωπικά ελπίζω να διέκριναν και άλλοι αυτό που τα άμαθα, στο kickboxing, μάτια μου διαπίστωσαν. Πως μετά τον αδιαμφισβήτητο κυρίαρχο, που λέγεται Μιχάλης Ζαμπίδης, δεν χρειάζεται να βάζουμε ασυνείδητα τελεία. Οι επερχόμενοι μαχητές μας, υπό την σκέπη της καλά οργανωμένης αυτής προσπάθειας, είναι «κοσμήματα». Όχι φο-μπιζού. Διαμαντάκια πραγματικά. Οι αντίπαλοι τους το βράδυ της Αγ.Άννης, δεν ήταν του πεταματού. Και όμως…
Ο 17χρονος Μιχαλόπουλος έκλαιγε μετά τη νίκη του επί του πανίσχυρου Mallorquin. Αυτός ο Ισπανός, ήταν ο πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής και οι ήττες στο ενεργητικό του είναι λιγότερες από τις κορίνες του μπόουλινγκ.
Ο Στάθης Μπένωφ, αποθεώθηκε όταν γκρέμισε εκείνον τον δύστυχο τον Garcia, με απαράμιλλο χτύπημα στο κεφάλι. Η «καταιγίδα» του βορρά που ακούει στο όνομα Βασίλης Κακαρίκος, θα είχε πετύχει ενδεχομένως το ίδιο αποτέλεσμα εάν απέναντι του δεν ήταν ο Βούλγαρος πρωταθλητής Pavel Filimonov. Ήξερε όμως ο Έλληνας μαχητής, πως η 120 νίκη του σε 130 αγώνες, είχε μεγαλύτερη αξία από ένα νοκ άουτ.
Τα νοκ άουτ και τα ξαπλώματα, είναι για μένα και τους άσχετους με το άθλημα. Η ουσία είναι το σηκωμένο χέρι του νικητή στο τέλος κάθε αγώνα. Η κραυγή από το δεύτερο σχοινί μπροστά στον κόσμο. Είτε απέναντι στέκεται μόνο ένας Έλληνας (όταν οι δικοί μας παίζουν έξω), είτε 10.000 (όπως στο ΟΑΚΑ).
Χάρηκα για όλα όσα είδα στο πρώτο, ξένων προδιαγραφών, show kickboxing που έγινε στην Ελλάδα. Απλά μου άρεσε τόσο πολύ που αποφάσισα να αλλάξω κατηγορία και από τους ανυποψίαστους χαβαλέδες θεατές, να περάσω στους ελαφρά υποψιασμένους. Τι σημαίνει αυτό; Στο επόμενο show (που θα ΞΑΝΑΠΑΩ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ) θα απαιτώ σκληρούς αντιπάλους. Δεν με νοιάζει πια η ελληνική νίκη. Με νοιάζει η ποιότητα του ανταγωνισμού. Χειροκροτώ τον νικητή, αλλά πλέον θα αποθεώνω τον άξιο ηττημένο.
Δείτε τα VIDEOS του αγώνα Ζαμπίδης vs. Diablo
