“Ο δικός μας τελικός”
Λίγες ώρες απέμειναν ως τον "υπερπάντων αγώνα", τη γερμανική γιγαντομαχία ή απλά το "δικό μας τελικό", όπως αναφέρει εδώ και μέρες η... ιδιαίτερα αγαπητή στους Ελληνες, Bild.
Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι ο πρώτος γερμανικός τελικός στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ συμπίπτει για καλή τύχη των Γερμανών με το τέλος της επετειακής 50ης σεζόν της Μπουντεσλίγκα. Για το brand name της ούτε οι διοικούντες της γερμανικής Λίγκα δε θα έφτιαχναν ένα τόσο ιδανικό σενάριο διαφημισης και ουσιαστικής προβολής. Κι ενώ όλα τα γερμανικά ΜΜΕ ετοίμαζαν ειδικά αφιερώματα για ιστορίες 50 συναρπαστικών επί το πλείστον σεζόν, ήρθαν οι δύο μεγαλύτερες πρέσβειρες του αυτό τον καιρό, να βάλουν όλους σε επιπλέον κόπο για νέα αφιερώματα για τη μονομαχία του Γουέμπλεϊ.
“Απόβαση στην Αγγλία…”
Κι αν το σοβαρό kicker μετά την οριστικοποίηση του γερμανικού τελικού αναρωτήθηκε αν αυτός ο «υπερπάντων αγών» μπορεί να αποτελέσει το εφαλτήριο για μία αλλαγή συσχετισμών σχετικά με την πρωτοκαθεδρία στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, η γνωστή σε όλους τους Ελληνες πλέον Bild, μιλά εδώ και μέρες για το «δικό μας τελικό», για «απόβαση στην Αγγλία», ενώ εσχάτως σε μία νέα έξαρση της ολοένα αυξανόμενης νέας γερμανικής εσωστρέφειας, σχεδόν επέπληξε, αναρωτώμενη μάλιστα γιατί δε θα ακουστεί ο γερμανικός εθνικός ύμνος στον «δικό της» τελικό. Για εκείνη μάλλον ήρθε η ώρα της «κατάκτησης» κι αυτού του πεδίου της ποθητής της ευρώ-γερμανοποίησης.
Ο Γκέτσε θα μπορούσε να χάσει…
Επειδή όμως περισσότερο κι από τα κρυόκ..λα αστειάκια της (γιατί χαίρονται οι Άγγλοι για το γερμανικό τελικό; Επειδή επιτέλους μία γερμανική ομάδα θα ηττηθεί στο Γουέμπλεϊ) ενδιαφέρει η ποδοσφαιρική πλευρά αυτού του αμφίρροπου τελικού, να ασχοληθούμε με εκείνους που πρέπει να πρωταγωνιστούν. Η απουσία του Μάριο Γκέτσε από τον τελικό από αρκετούς θεωρείται πλήγμα για τη Μπορούσια, αλλά μετά την οριστικοποίηση της μεταγραφής του στη Μπάγερν ήταν ολοφάνερο ότι πρόκειται για ένα ματς, όπου ο 20χρονος βιρτουόζος μόνο να χάσει μπορούσε. Το περιβάλλον και ο πολύ καλά διαβασμένος πατέρας-μάνατζερ του έχουν αποδείξει ότι ξέρουν να αποφεύγουν κακοτοπιές, που θα στοίχιζαν στην περαιτέρω καριέρα του νεαρού. Το παράδειγμα του Λόταρ Ματέους το 1984, όταν έχοντας δημοσιοποιήσει τη μετακίνηση του στη Μπάγερν, έχασε το μοιραίο πέναλτυ στον τελικό της Γκλάντμπαχ κατά των Βαυαρών, ακόμη κυνηγά τον άλλοτε αρχηγό της Νατσιονάλμανσαφτ.
Ο ρεαλιστής Κλοπ…
Κι επειδή ο Κλοπ είναι ίσως πιο ρεαλιστής απ’ότι θέλει να δείχνει γνώριζε ότι λαμβάνοντας τα 37 βαυαρικά εκατομμύρια έσβηνε μονομιάς την επιλογή Γκέτσε για τον τελικό. Άλλωστε ήδη έχει αρχίσει να τα ξοδεύει με σύνεση για περαιτέρω ενίσχυση (πιθανότατα και με ελληνικά πόδια). Ο επόμενος που βρίσκεται στο επίκεντρο ως υποψήφιος για αποδυνάμωση αγωνιστικά της Μπορούσια, αλλά δυναμώνοντας τα ήδη γεμάτα ταμεία της με τουλάχιστον 25 εκ., είναι ο ίσως καλύτερος «υποδοχέας» φορ στην Ευρώπη, Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι. Εχοντας κι αυτός εδώ και καιρό υποκύψει στα βαυαρικά ευρώ, μένει να δει πότε (φέτος ή το 2014 ως ελεύθερος) θα κατηφορίσει στο γερμανικό νότο. Ως αλλοδαπός δε τίθεται να μπει στο στόχαστρο ως προδότης, ενώ δηλώνει κι ευθαρσώς ότι καλύτερα να πάει σα νικητής στο Μόναχο, έχοντας κάτι που οι ανταγωνιστές του για τη θέση του μοναδικού προωθημένου, θα έχουν αποτύχει να καταφέρουν.
Σαφώς πιο συνεσταλμένος και χαμηλών τόνων ο αμυντικός Ματς Χούμελς, που έχει περάσει τα δώδεκα από τα 24 χρόνια της ζωής του φορώντας τη φανέλα της Μπάγερν. Εκεί δεν πίστεψαν ότι μπορεί να έχει καλή εξέλιξη και τον έδωσαν ως νεαρό φέρελπι στη Ντόρτμουντ. Τα οκτώ εκατομμύρια που πήρε η Μπάγερν δεν έφτασαν ούτε κατά το ήμισυ για την απόκτηση του «είμαι κάτι σαν αμυντικός, αλλά μερικές φορές ξεχνιέμαι», Ζερόμ Μποατένγκ.
Δεν θα γίνει ισπανική… αρένα
Φυσικά κι ο τελικός δεν πρόκειται να γίνει «ισπανική αρένα», όπως φοβάται ο Κάιζερ Μπέκενμπαουερ, λόγω των αψιμαχιών στο (αδιάφορο) ματς πρωταθλήματος, πριν τρεις εβδομάδες, αλλά ούτε και σούπερ σόου μπάλας. Τόσο όμως ο Χίτσφελντ, όσο και ο σοβαρός μετά το πέρας της καριέρας του Ολι Καν, με την εμπειρία αμφότεροι πολλών χρόνων στο Μόναχο συμφωνούν με την άποψη μας ότι προτιμότερο θα ήταν για τους Βαυαρούς να συναντούσαν στον τελικό τη Ρεάλ, παρά τη Ντόρτμουντ. Κι αυτό γιατί μόνο να χάσουν έχουν. Αν το πάρουν έκαναν κάτι αναμενόμενο, αν το χάσουν προσθέτουν άλλο έναν χαμένο τελικό μετά εκείνους του 2010 και 2012 στο Τσάμπιονς Λιγκ. Κι αυτό σίγουρα υπάρχει στο μυαλό των παικτών της και του Χάινκες, που με εξαίρεση τον τελικό του 1998 με τη Ρεάλ, έχει κάκιστη παράδοση σε ματς κούπας. Αντίθετα ο Κλοπ έχει κερδίσει στο μοναδικό τελικό της καριέρας του, Πέρυσι, σε κείνο εντυπωσιακά ηχηρό 5-2 επί της Μπάγερν. Και μπορεί οι Λαμ και Σβάινσταιγκερ να προβλέπουν νίκη «με εμφάνιση άνάλογη της αξίας μας», αλλά ειδικά ο πρώτος ως αρχηγός μάλλον την κατάρα του Μπάλακ (που αποκαθήλωσε σχεδόν πραξικοπηματικά ως αρχηγό στη Νατσιονάλμανσαφτ το 2010), αρχίζει να νοιώθει όπως λένε οι κακιές γλώσσες για μεγάλα ματς-«τελικούς»: ήττα στο δρόμο για τον τελικό από τους Ισπανούς το 2010, ήττα από την Ιντερ του Μουρίνιο νωρίτερα, τρεις ταπεινωτικές ήττες και πέρυσι: από τη Ντόρτμουντ του Κλοπ, την Τσέλσι του Ντρογκμπά και την Ιταλία του Μπαλοτέλι.
Ο τζογαδόρος πρόεδρος…
Τέλος, μάλλον αιώνια -πότε εκούσια, πότε ακούσια- ο προέδρος της Μπάγερν, Ούλι Χένες θα βρίσκεται στο επίκεντρο τέτοιων ματς. Αυτή τη φορά για τη φοροδιαφυγή δεκάδων εκατομμυρίων, που δικαιολόγησε σαν «επιρρεπής στον τζόγο με μετοχές». Ασχετα αν έτσι μάλλον γίνεται ο μοναδικός τζογαδόρος που σε βάθος χρόνου κέρδισε δεκάδες εκατομμύρια. Κυρίως όμως με την περυσινή του δήλωση, μετά το ταπεινωτικό 2-5 στο τελικό του γερμανικού κυπέλλου από τη Ντόρτμουντ και το ντάμπλ των «κιτρινόμαυρων»: «Για να παραδεχτώ τη Ντόρτμουντ ως ισάξια μας, θα πρέπει να πιστοποιήσει και να αποδείξει αυτή τη δυναμική της και στο Τσάμπιονς Λιγκ». Ενόψει του σαββατιάτικου τελικού δεν πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερο κίνητρο για τους παίκτες της Ντόρτμουντ και τον Κλοπ.
*Ο Γιώργος Βαβρίτσας εργάζεται στο έγκυρο γερμανικό περιοδικό kicker και αποτελεί συνεργάτη του Contra.gr από το 2001.
