Ο καλύτερος. Ever;

Ο καλύτερος όλων των εποχών νίκησε τον καλύτερο ψηλό όλων των εποχών; Μετά το όνειρο κάθε φίλου του μπάσκετ, μία σειρά τελικών με αυτό το φινάλε, μπορούμε να ανοίξουμε κουβέντα διότι είδαμε πράγματα συγκλονιστικά όμορφα.

Είδαμε αυτό που ήταν και θα είναι το μπάσκετ, την πεμπτουσία του με ήρωες και αποδιοπομπαίους. Με αγώνες οι οποίοι μένουν στην ιστορία και με δύο παίκτες οι οποίοι μετά από αυτή την σειρά, βαδίζουν με σιγουριά στους δικούς τους δρόμους.

Ο Lebron πήρε από το χέρι ένα πραγματικό μπασκετικό σκορποχώρι, έκανε τα πάντα από τον πρώτο ως και τον έβδομο τελικό για να κερδίσει το πρωτάθλημα. Ο Duncan κατάφερε στα 37 του να ηγηθεί της τελευταίας εκστρατείας μία τρομερής ομάδας, ενός συνόλου που διδάσκει μπάσκετ (ορισμένες φορές πολύ βρώμικο πάντως) με τον κορυφαίο προπονητή αλλά έπεσε στο πεδίο της μάχης. Μόνος στο τέλος.

Αυτή ήταν και η διαφορά. Ο Lebron κοντά στα καλύτερα χρόνια της καριέρας του, μπορούσε να πάρει το τρόπαιο μόνος του ενώ ο Τιμόθεος Θεόδωρος σε αυτή την ηλικία ήθελε λίγη βοήθεια.

Το ερώτημα που τίθεται γρήγορα είναι αν αυτά που είδαμε από τον Βασιλιά έχουν ξαναγίνει. Αν δηλαδή έχουμε δει παίκτη να έχει δύο τριπλ νταμπλ σε τελικούς, να είναι όλη η ομάδα στην επίθεση και όλη η ομάδα στην άμυνα. Αν έχουμε παρακολουθήσει τον πρώτο σκόρερ, τον απόλυτο ηγέτη να οργανώνει την επίθεση, μετά στην άμυνα να τσακώνεται με τον Ντάνκαν για το ριμπάουντ και στην συνέχεια να κυνηγάει τον Πάρκερ μέχρι να πει «Λογκόρια».

Όχι δεν έχουμε ξαναδεί κάτι τέτοιο. Στο σκοράρισμα σίγουρα υπήρξαν και 40αρες από τον Jordan ή τον Kobe, αλλά το συνολικό πακέτο, όχι. Ο Air είχε τον Pippen για την βρώμικη δουλειά Και ο Kobe πολύ κόσμο από τον Fisher μέχρι τον Artest. Αμφότεροι παράλληλα είχαν τον ίδιο κορυφαίο προπονητή ενώ ήταν σαφές ότι το Μαϊάμι έπαιζε σχεδόν πάντα στην επίθεση με τις εμπνεύσεις του James ή του Wade. Στην δε άμυνα, μετά από πέντε αγώνες ο προπονητής του πήρε χαμπάρι ότι κάποιος Ντάνι Γκριν του έχει βάλει 25 τρίποντα. Ή πάλι μετά από πέντε αγώνες κατάλαβε ότι στο μπάσκετ μπορεί να χρησιμοποιήσει πέντε παίκτες στην επίθεση και όχι δύο.

Αυτό που πέτυχε ο Lebron, να είναι τα πάντα σε άμυνα κι επίθεση ως περιφερειακός (δεν μιλάμε για ψηλούς όπως ο Hakeem ή ο Duncan, o Shaq και παλαιότερα ο Bill Russel) είναι μοναδικό και ως τέτοιο, τουλάχιστον ο γράφων, θα το αντιμετωπίσει. Δεν θα υπάρξουν πολλοί διαφωνούντες, ότι από εδώ και πέρα κανείς δεν μπορεί να στερήσει από τον James την συζήτηση , όταν τελειώσει η καριέρα του, πως περιλαμβάνεται στη μικρή λίστα αυτών που διαγκωνίζονται για τον τίτλο του κορυφαίου της ιστορίας.

Στο τέλος της ημέρας, είναι και θέμα …γούστου.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η μεγάλη αδυναμία του Λεμπρόν είναι το σουτ. Όντως του έχει μεγάλη… αδυναμία. Τουλάχιστον μετά από πέντε τρίποντα, δεν γέλαγε -και ο ίδιος- με την τύχη του. Χιούμορ. Και αν στο ΝΒΑ δεν μπορούμε να το διασκεδάσουμε λίγο παραπάνω, τότε μην ασχολούμαστε…