Ο Κλωναρίδης μάς γύρισε σε εποχές… Αρδίζογλου!

Τι θα έχουμε να θυμόμαστε από τούτη την ΑΕΚ όταν σε λίγες μέρες τελειώσει η φετινή σεζόν; Έναν Κλωναρίδη και σχεδόν τίποτα άλλο! Δεν είναι καλά καλά 20 χρόνων και αποτελεί μια αληθινή όαση σ’ αυτήν την ΑΕΚ. Χαίρεσαι και απολαμβάνεις τις κούρσες του από τις πτέρυγες και χειροκροτείς όρθιος γκολ σαν αυτό που έβαλε στον Παναθηναϊκό.

Περιουσιακό στοιχείο και αυριανός ηγέτης; Ο,τι και να’ναι, ο η ΑΕΚ οφείλει να διαφυλάξει ως κόρη οφθαλμού τον Κλωναρίδη. Το γκολ που έβαλε την Τετάρτη, ίσως το πιο θεαματικό της σεζόν στα ελληνικά γήπεδα, μας γύρισε πολύ πίσω σε εποχές …Αρδίζογλου. Όταν έπαιρνε την μπάλα από το κέντρο, τους περνούσε και τους χόρευε όλους (αυτό ήταν το …εύκολο) και φτάνοντας απέναντι στο τέρμα, αν δεν το περνούσε και αυτό, πλάσαρε και σκόραρε (αυτό ήταν το …δύσκολο).

Έτσι κι αλλιώς η ΑΕΚ του χρόνου σε τέτοιες λύσεις θα καταφύγει και προσωπικά ουδόλως με χαλάει. Είναι αυτό που ήθελε από τον πρώτο καιρό της προεδρικής του θητείας να λανσάρει Νικολαΐδης, αλλά παρέκκλινε του στόχου και έφερνε στην ΑΕΚ έτοιμους παίκτες, ενίοτε και υπερήλικες (Έμερσον). Ο Κλωναρίδης είναι η κορυφή της πυραμίδας σ’ αυτή τη φουρνιά νέων παικτών που θα στελεχώσουν την ανανεωμένη ΑΕΚ. Ο Φούντας, ο Εγγλέζου, ο Μπουγαΐδης, ο Τσίτας (αν μπορεί, γιατί δεν τον έχουμε δει σχεδόν καθόλου), ο Βλάχος από την β’ ομάδα, έρχονται με φόρα. Μακάρι να υπήρχαν οι προϋποθέσεις για να μείνει και ο Μανωλάς και να ηγηθεί της νέας ΑΕΚ. Όχι ο χτεσινός Μανωλάς, που σε δυο – τρεις περιπτώσεις πήγε να βγάλει από μέσα του τον …Μπεκενμπάουερ αλλά στην πραγματικότητα έβγαλε την ψυχή των φίλων της ομάδας.

Ιδιαιτέρως για τον Κλωναρίδη, τα εύσημα να αποδοθούν και στον προπονητή. Έχει ακούσει το τελευταίο διάστημα τα μύρια ο Κωστένογλου. Όταν τελειώσουν τα πλέι οφ και γίνει ταμείο, ακόμα και την πρώτη θέση να πάρει η ΑΕΚ (η οποία να μην ξεχνιόμαστε οδηγεί σε αξεπέραστους σκοπέλους το καλοκαίρι), τον Κλωναρίδη θα προτάξω ως μεγάλο επίτευγμα του κόουτς. Αυτός τον πήρε από το χεράκι, του έδωσε χρόνο συμμετοχής, τον έβαλε βασικό. Το πιο βασικό όμως είναι άλλο. Του έδωσε θέση, ρόλο, προσανατολισμό. Επί Χιμένεθ ξέραμε ότι ο Κλωναρίδης είναι ένα κεντρικό χαφ. Επί Κωστένογλου και αν θυμάμαι καλά για πρώτη φορά στο Αγρίνιο, ο μικρός έγινε ένας αεράτος παίκτης γραμμής. Η ταχύτητα, η έκρηξη, τον βοηθάνε να παίζει στις πτέρυγες. Δεν του πιάνουν όλες οι προσπάθειες, αλλά όταν πετάξει την μπάλα μπροστά και δεν έχει το νου ο αντίπαλος μπακ, ο Κλωναρίδης θα τον αφήσει πέντε μέτρα πίσω.

Και μιας και πιάσαμε τα προπονητικά, ο Κωστένογλου την Τετάρτη ήταν και πάλι καλός και αποδεκτός. Χωρίς να κάνει τίποτα παραπάνω σε επιλογές και τακτική, σε σχέση με άλλα ματς που δεν κέρδισε, η ομάδα ήταν πιο συγκροτημένη και πιο συμπαγής. Έτρεξε πολύ στο κέντρο και αυτό οφείλεται πρωτίστως σ’ έναν 36χρονο που συνεχίζει να καταπίνει χιλιόμετρα (Γεωργέας) και στον εξαιρετικό Μάκο που επιτέλους σκόραρε! Το πρώτο το είχε βάλει τον περασμένο Σεπτέμβριο στον Εργοτέλη, το δεύτερο χτες και την Πέμπτη θα γράψει την 100η εμφάνισή του με τη φανέλα της ΑΕΚ. Έγραψα “επιτέλους σκόραρε” γιατί μια ομάδα θα πρέπει να έχει γκολ από τα αμυντικά της χαφ. Ο Κατσουράνης έγινε αυτό που έγινε για τα 38 γκολ που έβαλε (ως “εξάρι”) 4 χρονιές με τη φανέλα της ΑΕΚ και βέβαια για τις εμφανίσεις του το 2004 στο έπος της Πορτογαλίας. Δεν σκοράρουν όλα τα αμυντικά χαφ – ο Ζήκος και ο Ζαγοράκης για παράδειγμα δεν το “είχαν” – αλλά όταν βλέπουν δίχτυα είναι απίστευτη η βοήθεια που παίρνει η ομάδα.

Είναι ενθαρρυντικό να βλέπεις την ΑΕΚ να μεταμορφώνεται στα ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό και να κερδίζει καθαρά, πανάξια και σχετικά εύκολα. Δυο φορές μέσα σε δυο μήνες. Θα ήταν βεβαίως ακόμα καλύτερο, αν ανάλογη αγωνιστική νοοτροπία επιδείκνυαν οι παίκτες και στα υπόλοιπα παιγνίδια, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα που παραπέμπει στις πραγματικές δυνατότητες της ομάδας. Και μέχρι να τελειώσουν τα πλέι οφ, θα χαρώ περισσότερο από οποιουδήποτε αποτέλεσμα να ξαναδώ ανάλογες ενέργειες (και γκολ, ακόμα καλύτερα) από τον Κλωναρίδη, να δω τον Φούντα να επανέρχεται υγιής και φορτσάτος και τον Μπουγαΐδη να αφοπλίζει τον Μήτρογλου.

Δεν με ενδιαφέρει ο Γκούντγιονσεν γιατί είναι κοντινή η ημερομηνία λήξης, με απασχολεί πρωτίστως η νέα γενιά ποδοσφαιριστών. Κι από την παλιά, η αγωνία αν ο Φερνάντο Σάντος θα συμπεριλάβει στην τριάδα των τερματοφυλάκων τον Κωνσταντόπουλο. Άποψή μου είναι πως το αξίζει με το παραπάνω, δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή τρεις καλύτεροι Έλληνες τερματοφύλακες για να μείνει απ’ έξω ο “Ντίμι”. Αμφισβητήθηκε έντονα από την αρχή της σεζόν, έχασε τη θέση του και όταν επανήλθε μέσα στην καρδιά του χειμώνα, άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά. Δεν είναι κλάση Σάχα και Σορεντίνο, είναι μια αξιοπρεπής παρουσία στην εστία της ΑΕΚ.

Το αποθαρρυντικό ήταν για άλλη μια φορά η προσέλευση του κόσμου. Τα 6.018 εισιτήρια είναι ένα ακόμα σήμα κινδύνου για την κούραση και απόγνωση του κόσμου. Το ποδόσφαιρο σιγά σιγά περνάει σε δεύτερη και τρίτη μοίρα στην καθημερινότητα ανθρώπων που δεν έχαναν ματς και τώρα δεν έχουν τα κουράγια ούτε από την τηλεόραση να δουν την ΑΕΚ. Αυτό θα είναι και το πρώτο στοίχημα που θα κληθεί να κερδίσει άμεσα ο Νικολαΐδης. Να πείσει κόσμο, κατά βάση εξουθενωμένο οικονομικά, ότι αξίζει τον κόπο να βάλει πλάτη και να στηρίξει την προσπάθεια. Αν δεν γυρίσει ο κόσμος στο γήπεδο, αν δεν έχει σε κάθε παιχνίδι η ΑΕΚ ένα σταθερό κοινό 15.000 φίλων της (μίνιμουμ), τότε όσες επαφές και να κάνει ο Νικολαΐδης με “μικροχρηματοδότες”, όσα δανεικά κι αν πάρει και όσες φορές χρηματοδοτήσουν για “τελευταία φορά” Νοτιάς και Παππάς, το εγχείρημα θα πέσει στο κενό.

Και για να το κάνουμε πιο συγκεκριμένο. Μήπως θα έπρεπε πρώτος να δώσει το παράδειγμα ο ίδιος ο Νικολαΐδης, να επιστρέψει την Πέμπτη στο γήπεδο μετά από 3,5 χρόνια (εκτός κι αν πήγε κάποιες φορές σε άλλη θύρα και δεν το ξέρουμε) και μαζί του να “γεμίσει” και το ΟΑΚΑ; Και όταν λέω “γεμίσει”, έτσι θα φαντάζει στα μάτια όλων μας με 15-20.000 εισιτήρια…