Ο Νίκος Κούκος τώρα δικαιώνεται!

Εδώ και χρόνια έχω αποκτήσει ένα κακό συνήθειο. Σπάνια κοιμάμαι τις νύχτες αν προηγουμένως δεν ρίξω μια ματιά στα «φρέσκα» εξώφυλλα των εφημερίδων. Τουλάχιστον σε εκείνα που «ανεβαίνουν» στο διαδίκτυο. Από τη θεματολογία των σημερινών πρωτοσέλιδων, λοιπόν, δεν σας κρύβω ότι μου προκάλεσε μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι δεν υπήρχε λέξη για τον αντικαταστάτη του Κλαούντιο Ρανιέρι. Ούτε απλή αναφορά!

Σε αυτό το γεγονός φυσικά δεν ευθύνονται οι δημοσιογράφοι που καλύπτουν το ρεπορτάζ της Εθνικής ομάδας, ούτε οι διευθυντές των εφημερίδων που αμέλησαν να παρουσιάσουν τις όποιες εξελίξεις στο εξώφυλλα. Απλά δεν υπήρχε τίποτα για να γράψουν, αφού στην ΕΠΟ δεν έχουν κάνει το παραμικρό προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτό το καταλαβαίνουν και οι πλέον αδαείς…

Είναι τεράστια η έκπληξη και συνάμα η απορία πως γίνεται να φτάνουμε στο σημείο η Εθνική να παρουσιάζει εικόνα διάλυσης, οι διεθνείς να μην μπορούν να αλλάξουν πέντε πάσες, κάποιοι να είναι με τα νεύρα… κρόσια, έτοιμοι για καβγά και στην Ομοσπονδία να μην έχουν κάνει έστω τις πρώτες επαφές για το «καυτό» θέμα του πάγκου!

Δεν έχω κάτι προσωπικό με τον Γιώργο Σαρρή. Δεν έχουμε αλλάξει, άλλωστε, ούτε μια κουβέντα ή μια τυπική χειραψία. Τον θεωρώ, ωστόσο, ευγενικό και καλοσυνάτο άνθρωπο. Για να το πάω ακόμη πιο πέρα, μου είναι πιο συμπαθής από ορισμένους προκατόχους του, αλλά δεν μπορώ να μη συμφωνήσω με εκείνους που πιστεύουν ότι είναι μακριά νυχτωμένος σε ό,τι έχει σχέση με το ποδόσφαιρο. Και μόνο το ότι εδώ και καιρό «άγεται και φέρεται» και τα περισσότερα απ’ όσα δηλώνει διαψεύδονται από τους ενδιαφερόμενους, φτάνει και περισσεύει. Ακόμη και η στάση του στο θέμα Ρανιέρι τον οποίο παρουσίαζε ως ακλόνητο μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα, αλλά τον «καθάρισε» πριν τελειώσει η συνέντευξη Τύπου μετά από το παιχνίδι με τα νησιά Φερόε δείχνει πολλά…

Το να παίζει συνεχώς… άμυνα δεν λέει τίποτα. Αν έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, άλλωστε, και πιστεύεις στο πλάνο (σ.σ. αν υπάρχει πλάνο), δεν κάνεις πίσω όσο σκληρή κριτική κι αν έχεις δεχθεί δίκαια ή άδικα. Βγαίνεις στην επίθεση. Υπερασπίζεται τις θέσεις και τις αποφάσεις σου και λειτουργείς δυναμικά, προκειμένου να περάσεις και το ανάλογο μήνυμα. Λάθη γίνονταν, γίνονται και θα γίνονται. Αυτό δεν αλλάζει. Παίζει πολύ μεγάλο ρόλο, όμως, το να έχεις την πειθώ και τα κότσια, για να πείσεις ότι μπορείς να αλλάξεις τα κακώς κείμενα. Κι αυτά τα στοιχεία μάλλον δεν τα διαθέτει ο πρόεδρος της ΕΠΟ και οι συνεργάτες του ή έστω δεν τα δείχνουν…

«Τα παιδιά είναι όλοι άσχετοι»

Όλα τα παραπάνω μου φέρνουν έντονα στο μυαλό την κορυφαία φάρσα του Νίκου Κούκου με το υποβρύχιο «Τρίτων», καθώς και την ανεπανάληπτη ατάκα «εδώ κύριε Μαρκόπουλε τα παιδιά είναι όλοι άσχετοι»! Όσοι την ξέρετε θα έχετε την ευκαιρία να την θυμηθείτε στο τέλος του κειμένου. Όσοι δεν την έχετε ακούσει, ομοίως.

Για να επανέλθω επειδή η κορωνίδα του ποδοσφαίρου κάθε χώρας είναι η Εθνική της ομάδα, το θέμα του νέου προπονητή έπρεπε να έχει λυθεί από… χθες ή έστω να είναι στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντος. Πάνω και από το χθεσινό φιλικό με τη Σερβία που σε τελική ανάλυση τι είχαμε, τι χάσαμε… Ήδη τα «τσακάλια» της ΕΠΟ, σκάουτερ και λοιποί, θα έπρεπε να έχουν χαλάσει τον κόσμο που θα έλεγε και ο Νίκος Αλέφαντος, να έχουν καταθέσει τις προτάσεις τους, να έχουν γίνει τα πρώτα ραντεβού και στην επόμενη συνεδρίαση απλά να επιλεγεί ο πλέον κατάλληλος. Απλά πράγματα, αλλιώς ισχύει το γνωστό «όποιος δεν θέλει να ζυμώσει δέκα μέρες κοσκινίζει», για να φτάσουμε στο «όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες».

Γιατί πληρώνεται ο Ντάλας;

Εδώ χρειάζονται άμεσες, δυναμικές και –όσο το δυνατόν- περιορισμένου ρίσκου αποφάσεις. Τα υπόλοιπα είναι ημίμετρα κι άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Και για το φινάλε έχω άλλη μία απορία την οποία θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Αλήθεια τι νόημα έχει ο Χιου Ντάλας να μην είναι πλέον υπεύθυνος για τους ορισμούς των διαιτητών; Και τότε γιατί τον πληρώνουν –ακόμη- με έναν σκασμό λεφτά; Πλάκα κάνουμε; Υποτίθεται ότι συμφώνησε το καλοκαίρι για να κάνει μια συγκεκριμένη δουλειά, καλύτερα απ’ ότι την έκαναν οι προκάτοχοί του. Αν από εδώ και πέρα δεν τον θεωρούν ικανό ή ο ίδιος δεν θεωρεί ικανό τον εαυτό του, θα κάθεται και θα πληρώνεται; Στο καλό και να (μη) μας γράφει. Αυτά δεν γίνονται ούτε στα παραμύθια. Τουλάχιστον σε αυτά υπάρχει μια αρχή κι ένα τέλος…