Ο Παναθηναϊκός θέλει έναν μεσσία

Φτάνοντας κοντά στο σημείο ο Παναθηναϊκός να πρέπει να πατήσει το κουμπί του πανικού, οφείλει να αξιολογήσει με ηρεμία την υπάρχουσα κατάσταση του. Είναι μια ομάδα που έθεσε ως στόχο την επιστροφή σε φάιναλ φορ, μέτρα τρεις ήττες σε τέσσερα παιχνίδια στο τοπ 16, η μία νίκη με την Μάλαγα ήρθε με απίστευτη ανατροπή κι ένα μεγάλο σουτ, θέλει 7-8 νίκες στα επόμενα 10 παιχνίδια για να προκριθεί καταρχάς.

Αυτά είναι τα άσχημα νέα

Οι πράσινοι έχουν ήδη κατακτήσει τον πρώτο τίτλο της χρονιάς, την Δευτέρα παίζουν το πλεονέκτημα και το προβάδισμα για το πρωτάθλημα, οι ήττες τους στην Ευρωλίγκα δεν είναι διασυρμοί. Αυτά είναι τα σχετικώς καλά νέα.

Είναι αλήθεια πως οι κυπελλούχοι παλεύουν όλα τα παιχνίδια τους, δεν είναι αδιάφοροι αλλά βρίσκονται στην απόλυτη σύγχυση. Αγωνιστικά.

Σύγχυση είναι η απάντηση στην ερώτηση που είχαμε θέσει μετά το καλό ξεκίνημα, πως θα αντιδράσει επιθετικά ο Παναθηναϊκός όταν οι αντίπαλοι ιδιαίτερα στο τοπ-16 θα είναι πολύ πιο επικεντρωμένοι στο πρώτο επιθετικό του πλάνο.

Ήταν σαφές από την αρχή πως ο Τζόρτζεβιτς οικοδόμησε την ομάδα του να βγάζει το παιχνίδι της από την επίθεση. Η άμυνα θα ήταν απόρροια του επιθετικού ρυθμού. Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα εδώ κι ένα μήνα. Δεν υπάρχει ρυθμός σε όλη τη διάρκεια του αγώνα και αυτό συμβαίνει διότι δεν υπάρχει δεύτερος Καλάθης. Φάνηκε στο Κράσνονταρ πόσο εύκολα αλλάζει το παιχνίδι, πόσο καλύτεροι γίνονται όλοι γύρω του αλλά και ποσό αφελώς το προπονητικό τιμ τον εξοντώνει με το να παίζει άμυνα στον καλύτερο αντίπαλο γκαρντ. Αποτέλεσμα τα γρήγορα φάουλ.

Αν χαλάσει το αρχικό πλάνο

Η συμμετοχή του Τζόρτζεβιτς στο παιχνίδι μοιάζει μηδενική μόλις χαλάσει το αρχικό πλάνο. Και χαλάει πάντα σε αυτό το επίπεδο. Καλύτερο παράδειγμα από τον αφοπλισμό του Ραντούλιτσα δεν υπάρχει.

Η Λοκομοτίβ του έκλεινε κυρίως την πάσα, ο Σέρβος έκανε 5 λάθη στην καρδιά της ρακέτας και δεν έβλεπε από κανένα να κάνει μία κίνηση να βοηθήσει. Κράτησε ζωντανές με τα ριμπάουντ-σκαμπίλια έξι επιθέσεις και μόνο μια φορά από την καλή κυκλοφορία πήρε την μπάλα χαμηλά στη ρακέτα.

Έτερο παράδειγμα, η τρίτη περίοδος όπου φωνάζει ο Διαμαντίδης στους συμπαίκτες του πως και οι πέντε μαζεύονται στην αριστερή πλευρά της επίθεσης και όλο το άλλο γήπεδο ήταν άδειο.

Τι έγινε δε στο τέλος όπου σωστά αποφεύχθηκε το φάουλ αλλά όλοι κοιτούσαν τον Ντρέιπερ που πήγε στο ελεύθερο τρίποντο με την διάφορα να εκτοξεύεται στο +9, δεν κατάλαβε κανείς εντός κι εκτός παρκέ.

Ο Πάβλοβιτς και ο Ντρέιπερ

Σίγουρα δεν φταίει για όλα ο Πάβλοβιτς. Ο Σέρβος ήρθε ως συμπλήρωμα του Γιάνκοβιτς αλλά έγινε βασικός κάτι που σημαίνει πως δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στον 25 χρόνο φόργουορντ. Το γιατί, είναι θέμα του προπονητή αλλά ενώ ο Πάβλοβιτς έχει βοηθήσει στα κρίσιμα λεπτά δύσκολων αγώνων, η συνολική του εικόνα στο παρκέ είναι μετριότατη και μάλλον δεν δικαιολογεί τόση εμπιστοσύνη.

Προφανώς και η μεγαλύτερη ευθύνη είναι στον προπονητή που ακόμα δεν έχει σαφές εναλλακτικό πλάνο. Στο μυαλό του Τζόρτζεβιτς και των συνεργατών του, η λύση είναι ένας γκαρντ με σουτ από ντρίπλα, ικανός στο ένας εναντίον ενός, δημιουργός κι εκτελεστής από μέση απόσταση. Αυτός που θα κάνει τον… Ντρέιπερ όταν η αντίπαλη ομάδα θα κλείνει τις προφανείς επιλογές.

Για μία ομάδα που κτίστηκε για να σκοράρει, ίσως αυτός ο ένας παίκτης να αλλάξει τα πάντα και άμεσα πολύ απλά διότι δεν μιλάμε για έναν Παναθηναϊκό που διασύρεται όπου παίζει, αλλά για έναν Παναθηναϊκό που του λείπει πάντα ….κάτι για να κερδίσει. Και αυτό του φέρνει σύγχυση κι έλλειψη εμπιστοσύνης σιγά σιγά.

Δεν λείπει ο…Λάσμε καθώς και με τον Γκιστ παρόντα είναι σαφές πως ο Τζόρτζεβιτς δεν πιστεύει σε αυτές τις άμυνες. Δεν είναι αυτή η φιλοσοφία του.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: να δώσουμε πολλά συγχαρητήρια στην Ευρωλίγκα που θα διαλύσει την πιο ενδιαφέρουσα μπασκετική διοργάνωση της ιστορίας μετά την πλέον απρόβλεπτη κι ευχάριστη σεζόν, επειδή έξι κλαμπ θέλουν να συμπληρώσουν εισόδημα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:

Λοκομοτίβ Κούμπαν – Παναθηναϊκός 76-67

Τζόρτζεβιτς: “Να καταλαβαίνετε αυτό που βλέπετε πριν με ρωτήσετε”