Ο πρωταθλητής και ο… Ιζνογκούντ

Διότι ναι μεν στο φινάλε ο Παναθηναϊκός έδειξε, με την ώθηση του κόσμου, ότι έχει το μομέντουμ, ότι είναι ικανός να ολοκληρώσει τη δεύτερη επιστροφή από το -14 και με την… καρδιά, την παλικαριά και να νικήσει από το πουθενά, η αποστολή όμως δεν στέφθηκε από επιτυχία και η προσπάθεια έμεινε στη μέση. Σαν τον Ιζνογκούντ ένα πράγμα. Ο Ολυμπιακός αντίθετα, σαφώς πιο προσανατολισμένος στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα, είχε τον τρόπο να συντηρείται σε θέση ισχύος, φεύγοντας εν τέλει καβάλα στ’ άλογο από το ΟΑΚΑ, δεδομένου ότι το παιχνίδι στο β’ γύρο είναι στο Φάληρο.

Συνολικά το ντέρμπι δεν μας έκανε σοφότερους. Γνωρίζαμε ότι ούτε οι μεν ούτε οι δε είναι στο πικ της φόρμας τους. Γνωρίζαμε ότι ο Παναθηναϊκός θα στηρίξει το παιχνίδι του σε Σχορτσανίτη και Διαμαντίδη, ότι ο Ολυμπιακός θα επιχειρήσει να εγκλωβίσει το “Σόφο”, να τρέξει με τον Σπανούλη να ορίζει το τέμπο και τον Περπέρογλου, τον Παπανικολάου, τον Πρίντεζη, τον Χάινς να ακολουθούν. Όλα λογικά κι αναμενόμενα.

Απλώς οι ρόλοι αντιστράφηκαν στο πρώτο ντέρμπι της… νέας τάξης πραγμάτων, μετά δηλαδή απ’ όσα συνέβησαν από το Μάιο έως σήμερα. Η αίσθηση υπεροχής που είχαν μέχρι πέρυσι οι “πράσινοι” κατέκλυσε πλέον τους “ερυθρόλευκους”. Παίζουν πιο άνετα, χωρίς άγχος και φαίνεται. Είναι το αναφαίρετο δικαίωμα που αποκτά ο πρωταθλητής. Ο πρωταθλητής μάλιστα που δεν άλλαξε φιλοσοφία, μόνο προπονητή, δεν άλλαξε πρόσωπα και συνταγές, αντιθέτως προσέθεσε ποιότητα και… μέταλλο. Λογικό είναι όταν απέναντί του βρίσκεται ο μεγάλος αντίπαλος που αναδομείται να έχει το αβαντάζ.

Όπως το είχε το “τριφύλλι” όλα τα προηγούμενα χρόνια, παίζοντας πολλές φορές το μονότονο, αλλά τελειοποιημένο μπάσκετ του πικ εν ρολ με παίκτες που είχαν μπολιαστεί με την επιτυχία. Τώρα πλέον ο Παναθηναϊκός είναι που κοιτά την… πυξίδα και ψάχνει το δρόμο που θα βαδίσει στο υπόλοιπο της σεζόν. Μεταλλάσσεται και χρειάζεται χρόνο έως ότου φτάσει στον προορισμό του. Θέλει να έχει σημείο αναφοράς τον Σχορτσανίτη, αλλά ταυτόχρονα να πάρει πράγματα από την περιφέρεια. Αρκεί βέβαια οι γκαρντ να… απελευθερωθούν. Με 8 ασίστ, προκοπή δεν βρίσκει…

Όχι βέβαια ότι ο Ολυμπιακός άρεσε τόσο που να θεωρείται ο απόλυτος κυρίαρχος. Δεν στέφεται κανείς πρωταθλητής από τη 2η αγωνιστική. Εκτός του ότι ο δρόμος είναι μακρύς, στο τέλος όταν “έτρωγε” το χρόνο, χωρίς να εκτελεί επιθέσεις, έδειξε να φοβάται μην χάσει. Και παρ’ ολίγον να χάσει. Κάτι που ξένισε.

Γι’ αυτό και το… παλιακό 64-60 κατέδειξε, με τον πλέον προφανή τρόπο, ότι οι δύο ομάδες έχουν αδυναμίες, τρωτά σημεία που χρειάζονται γιατρειά. Ο Λάσμε είναι πιο χρήσιμος από τον Άρμστρονγκ, ο οποίος -αν αποφασιστεί- θα θυσιαστεί για το τεσσάρι που θα σκοράρει, ενώ ελλείψει… Ντόρσεϊ (δεν είναι ο παίκτης που έκανε τη διαφορά) ο στιβαρός ψηλός λείπει πολύ από τον Ολυμπιακό.

Ας περιμένουμε λοιπόν τις… απαραίτητες αλλαγές και ραντεβού πάλι στον β’ γύρο.