Ο ρόλος της τύχης: Παγωτό (με) Καλνιέτις

Στο Ευρωμπάσκετ του 2011, μια ολόκληρη χώρα, η Λιθουανία, ζούσε και ανέπνεε για την Εθνική ομάδα. Σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου δεν υπάρχει τέτοια λατρεία για το μπάσκετ όσο εκεί, όταν έπαιζαν οι Λιέτουβος, κάθε καφέ και κάθε εστιατόριο ήταν και ένα γήπεδο. Ο κόσμος φώναζε σαν να ήταν στις εξέδρες του Βίλνιους ήταν του Κάουνας.

Είναι τόσο μεγάλη η αγάπη και η αφοσίωση στην Εθνική μπάσκετ και στους παίκτες της, που μερικοί διεθνείς Λιθουανοί είχαν δώσει το όνομά τους σε παγωτά! Στα αντίστοιχα ψυγεία της Εβγα ή της Δέλτα, μπορούσες να βρεις και να… απολαύσεις τον μπασκετμπολίστα που ήθελες. Και το παγωτό με τη μεγαλύτερη ζήτηση ήταν το… Καλνιέτις.

Οχι ότι είναι ο πιο εμπορικός ή πιο δημοφιλής Λιθουανός. Ομως είναι τόσο αγαπητός και απαραίτητος στην Εθνική ομάδα της χώρας του, που συνάμα γίνεται και μοναδικός. Πολύ δε περισσότερα την τελευταία διετία, που αποσύρθηκε οριστικά από την ομάδα ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους. Πέρυσι σχεδόν μόνος του έπαιζε πλέι μέικερ και η Λιθουανία έφτασε στον τελικό, φέτος ήταν η πιο πολύτιμη μονάδα. Σούπερ σταρ ήταν και είναι ο Βαλαντσιούνας και ο Μοτεγιούνας, αλλά δίχως πλέι μέικερ, καμία ομάδα δεν μπορεί να προχωρήσει.

Και ο σοβαρός τραυματισμός του Καλνιέτις στον ώμο, αλλάζει πολλά δεδομένα στους Λιθουανούς. Εκεί που ήταν ομάδα μεταλλίου και έμοιαζε βατός ο δρόμος προς την τετράδα και τη διασταύρωση με τις ΗΠΑ στα ημιτελικά, τώρα κάθε ματς θα είναι περιπέτεια. Ποιος θα δημιουργήσει; Ποιος θα απειλήσει από μακριά; Ποιος θα οργανώσει και θα ηρεμήσει το παιχνίδι;

Διότι το μπάσκετ είναι ομαδικό σπορ και κάθε απουσία μπορεί να καλυφθεί, αλλά δεν είναι και όλοι οι παίκτες ίδιοι. Ο Καλνιέτις, για παράδειγμα, δεν είναι και δεν πρόκειται να γίνει ο καλύτερος πλέι μέικερ στην Ευρώπη, αλλά για την Λιθουανία ήταν ο ένας και μοναδικός. Και μία απουσία, ίσως να αποδειχθεί καταστροφική για τον Γιόνας Καζλάουσκας, που δικαίως έδειχνε απογοητευμένος όταν αντιλήφθηκε το μέγεθος του τραυματισμού του παίκτη του. Για τους Λιέτουβος, ήταν ένα σοκ που δύσκολα θα ξεπεραστεί.

Γι αυτό μερικές φορές το πιο σημαντικό σε μια ομάδα δεν είναι τα συστήματα και οι τακτικές, όσο η τύχη και η υγεία. Ενα σοβαρό πρόβλημα παραμονές ή κατά τη διάρκεια ενός μεγάλου τουρνουά, μπορεί να αλλάξει τα πάντα… Ισως και η δική μας Εθνική να είχε διαφορετική πορεία για παράδειγμα πέρυσι αν δεν ερχόταν ο τραυματισμός του Σπανούλη…

Γι αυτό, λοιπόν, δεν χρειάζονται ούτε μεγάλα λόγια, ούτε προβλέψεις τώρα που αρχίζει το Παγκόσμιο. Η Ελλάδα πρέπει να κοιτάζει κάθε ματς ξεχωριστά, να εύχεται να σταθεί τυχερή στις διασταυρώσεις (μακριά από μας η Ισπανία) και να έχει υγεία…. Ολα τα άλλα, θα έρθουν από μόνα τους.