Ο σταυρός του μαρτυρίου

Στη χώρα στην οποία εν μέσω επανάστασης για την ανεξαρτησία της έλαβαν χώρα και δυο-τρεις ένοπλες εμφύλιες διαμάχες, στην οποία ακόμα και ο Θόδωρος Κολοκοτρώνης μπήκε πίσω από τα σίδερα των φυλακών και στην οποία οι συμμετέχοντες στην Εθνική Αντίσταση χαρακτηρίστηκαν προδότες και κυνηγήθηκαν λυσσαλέα τίποτα δεν προξενεί έκπληξη.

Δεν αντιληφθήκαμε τέλος πάντων καμία έκπληξη από τη μεγάλη μάχη που ξέσπασε μεταξύ της ΠΑΕ Ολυμπιακός και της Ελληνικής Ομοσπονδίας για τον τραυματισμό του Αβραάμ Παπαδόπουλου. Αλλωστε δεν συμβαίνει κάτι νέο, κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί. Απλώς το ελληνικό ποδόσφαιρο κατατρώει τις σάρκες του εν μέσω μάλιστα μίας πολύ σημαντικής προσπάθειας.

Η ευθύνη προφανώς βαρύνει την ΠΑΕ Ολυμπιακός και αυτούς που επέλεξαν να σηκώνουν τους τόνους σε δυσθεώρητα ύψη χωρίς η Εθνική ομάδα να έχει ολοκληρώσει το έργο της (για την ακρίβεια μόλις τώρα το άρχισε). Υπήρχαν σαφώς άλλοι 50 τουλάχιστον τρόποι για να γνωστοποιήσει την ενόχλησή τοης στην ΕΠΟ η πρωταθλήτρια ομάδα της χώρας. Επέλεξε το χειρότερο, δικό της το πρόβλημα.

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι και η Ομοσπονδία και προσωπικά ο πρόεδρός της Σοφοκλής Πιλάβιος έχουν τις δικές τους ευθύνες. Οταν η ΕΠΟ δεν φροντίζει να αντιδράσει δυναμικά από την πρώτη, κιόλας, ανακοίνωση του Ολυμπιακού για να προστατεύσει τόσο τα μέλη του ιατρικού τιμ όσο κατ’ επέκταση και τους ποδοσφαιριστές, βγάζει μόνη της τα μάτια της.

Οι άνθρωποι που καλούνται να διαχειριστούν αυτό το εκρηκτικό κλίμα που έχει διαμορφωθεί, τα μέλη του προπονητικού τιμ και οι διεθνείς, προφανώς και δεν ευθύνονται για κάτι. Σηκώνουν όμως το μαρτυρικό σταυρό που άλλοι, στο όνομα μικροπολιτικών επιδιώξεών τους, τους έβαλαν στην πλάτη. Το βάρος δεν είναι μικρό και δεν πρέπει να υποτιμηθεί.

Κρυφή ελπίδα; Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών να χαλυβδώσουν τη θέληση της Εθνικής και να απογειώσουν το κίνητρό της για μία μεγάλη διάκριση. Είθε το μεγάλο σαράκι της των συντροφικών μαχαιρωμάτων αλλά και της έλλειψης εμπιστοσύνης να μείνει έξω από τα αποδυτήρια αυτής της ομάδας.