Ο Ζούρος του… Πραξιτέλους
Όταν κάτι ξεκινάει στραβά, στραβώνει ακόμα περισσότερο πριν αρχίσει να ισιώνει. Η σχέση του Ηλία Ζούρου με το ευρύ κοινό του μπάσκετ οριοθετήθηκε τελείως λάθος διότι ο κόσμος έμαθε τον νεαρό προπονητή ως τον διάδοχο του Ιωαννίδη στον πάγκο του Ολυμπιακού. Αδικία για έναν από τους λίγους Έλληνες γεννημένους προπονητές. Παιδί των ακαδημιών του Πανιωνίου, δηλαδή ...μπάσκετ, δίδαξε στα παιδιά της Νέας Σμύρνης, για πρώτη φορά συστήθηκε στον κόσμο ως βοηθός του Σπύρου Φώσκολου, μαζί με τον Βασίλη Φραγκιά στο Περιστέρι.
Εκεί πήρε το μεγαλύτερο δώρο και παράλληλα τον βαρύτερο σταυρό διότι ο νεαρός τότε Φώσκολος εμφάνιζε μία άλλη λογική για τον προπονητή. Ο
Ηλίας Ζούρος άνθρωπος και ο ίδιος αξιοπρεπής, ΚΥΡΙΟΣ (όλα κεφαλαία) αλλά και ξεροκέφαλος ακολούθησε τον ίδιο δρόμο ευτυχώς όμως για το μπάσκετ δεν έριξε τα…φάσκελα στην πορτοκαλί μπάλα όπως ο Σπύρος Φώσκολος.
Σε μία ζούγκλα, επέλεξε να μην γίνει ένα με τα θηρία αλλά να τα κάνει να αποδεχθούν την φιλοσοφία του. Αποδείχθηκε πιο σκληρός από τον Φώσκολο κι επέμεινε. Βοηθός του Πετρόπουλου στο Μαρούσι και την εθνική, βοηθός του Ιωαννίδη στον Ολυμπιακό.
Η αποδοχή της πρότασης του Σωκράτη Κόκκαλη το 2000 μίας μοναδικής ευκαιρίας στην ζωή του αποδείχθηκε σφάλμα μέγα για έναν άνθρωπο χωρίς πείρα ως πρώτος προπονητής στην ζούγκλα. Και γι αυτό δεν πέτυχε. Στην συνέχεια απέτυχε σε όλες τους τις προσπάθειες εντός των συνόρων. Νήαρ Ηστ, Άρης. Οι ευγενικές αντιδράσεις του στον πάγκο, κόουτς που αντί να χρειάζεται τρία κοστούμια στον αγώνα από το σκίσιμο, προτιμούσε να διαμαρτύρεται σηκώνοντας τα χέρια ή να νουθετεί τους παίκτες με χαμόγελο. Λίγες κινήσεις, μετρημένες , του βγήκε στους μπασκετικούς κύκλους το παρατσούκλι «άγαλμα».
Σε αυτά είμαστε πρώτοι. Βάλαμε στην άκρη τον προπονητή που σέβεται τον κόπο του παίκτη και του διαιτητή και τον υποτιμήσαμε προβάλλοντας τον κόουτς…μπουλντόζα. Ο Ζούρος δεν βρίζει, δεν προκαλεί, δεν κλαίγεται, δεν υπερβάλει. Αγαλμα…ζούρος λοιπόν αφού αντί για την παντομίμα πολλών συναδέλφων του προτιμάει την ηρεμία και το καθαρό μυαλό. Η Ελλάδα δεν τον σήκωσε κι έφτασε στον Λίβανο για τον δεύτερο τίτλο στην καριέρα του( ο πρώτος με τα εφηβικά του Πανιωνίου) και οι Ασιάτες τον ανέδειξαν προπονητή της χρονιάς στην ήπειρό τους. Τί ήξεραν όμως αυτοί; Στην Γαλλία σώζει την διαλυμένη Ρασίγκ και πατάει πάλι γερά.
«Τί στο καλό γυρνάει; Δεν είναι για την Ελλάδα ο Ηλίας, να του το πείτε. Είναι πολύ κύριος για τα δεδομένα μας» ήταν η παραίνεση του γράφοντoς στον αδερφό του Ζούρου έναν εξίσου ευγενικό και μπασκετικό άνθρωπο. Ο Πανελλήνιος και ο Μίνως Κυριακού του πρόσφεραν την τελευταία ευκαιρία όχι μόνο για να πετύχει αλλά κυρίως για να εξημερώσει τον κόσμο των άγριων θηρίων. Να επιβληθεί με μπάσκετ χωρίς να γίνει κάφρος. Το βράδυ της Μεγάλης Τετάρτης το πέτυχε οδηγώντας τον Πανελλήνιό του στο φάιναλ φορ τουEurocup. Τον Πανελλήνιο που τον έφτιαξε όπως τον ήθελε αυτός, να φέρει την ταυτότητά του. Με όλες τις εμπνεύσεις και τις αδυναμίες του.
Δεν είναι ιδιοφυία αλλά είναι πολύ καλός ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ. Ξέρει το μπάσκετ, το αγαπάει κυρίως δε έμαθε να διδάσκει στις ομάδες του μπάσκετ. Φέτος έχοντας στο ρόστερ παίκτες που ταιριάζουν στην κοσμοθεωρία του, εντός κι εκτός παρκέ, πέτυχε και ίσως να πετύχει ακόμα περισσότερα είτε στην Βιτόρια είτε στο πρωτάθλημα. Το …άγαλμα μας δείχνει τον δρόμο σε ένα καλύτερο μπάσκετ, όπου κυριαρχεί το…μπάσκετ και όχι οι εγωπαθείς τύποι που επιβάλλονται με χειρονομίες και άναρθρες κραυγές. Του αξίζει η αναγνώριση και το χειροκρότημα. Ποιος ξέρει μπορεί στο μέλλον από το παράδειγμά του να θεωρούμε προσόν την ηρεμία, την ευγένεια, την σοβαρότητα και αδυναμία την εξαλλοσύνη ή τα ιπτάμενα σακάκια.
Το ίδιο μπράβο πηγαίνει και σε όλους τους παίκτες του. Από τον μαχητή Παπαμακάριο, τον αναγεννημένο, εδώ και δύο χρόνια Χαραλαμπίδη, τον Βουγιούκα μέχρι τον Μπλάκνεϊ. Αλήθεια, ακόμα δεν γνωρίζουμε γιατί ο Ολυμπιακός τον έδιωξε, έναν παίκτη που διαθέτει ακριβώς ότι λείπει στα γκαρντ του: ταχύτητα, οργάνωση ομάδας (χωρίς να κυνηγάει τις ασίστ), τρομερή άμυνα, σκοράρισμα στα δύσκολα (μόνος του έβαλε κάτω την Γκραν Κανάρια).
Στον επίλογο, αλλά είναι η αρχή, τα περισσότερα εύσημα πρέπει να πάνε στον Μίνωα Κυριακού επιχειρηματία-ευλογία για το μπάσκετ. Πριν από 10 χρόνια πήρε τον Πανελλήνιο, της τεράστιας ιστορία, από την Γ’ Eθνική και στις 17 Απριλίου θα τον καμαρώσει σε ευρωπαϊκό φάιναλ φορ. Αυτός και οι συνεργάτες του οραματίστηκαν και υλοποίησαν έναν σύλλογο που θα πήγαινε κόντρα στην ελληνική λογική και με γνώμονα αποκλειστικά την ποιότητα θα έφτανε όπου μπορούσε. Ούτε Μάο-Μάο στην εξέδρα, ούτε περίεργες υπόγειες διαδρομές, μόνο επενδύσεις σε καλούς παίκτες και προπονητές. Ούτε αυτός είναι αλάνθαστος ή τέλειος, όμως στην ομάδα μπάσκετ δείχνει συνέπεια σε δύσκολες εποχές.
