Οι κορυφαίοι γκαρντ της Euroleague
Ο Γιώργος Συρίγος επιχειρεί το αδιανόητο: να επιλέξει τον κορυφαίο γκαρντ της Euroleague. Οι υποψήφιοι πέντε: Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, Θοδωρής Παπαλουκάς, Χουάν Κάρλος Ναβάρο, Δημήτρης Διαμαντίδης και Βασίλης Σπανούλης. Ο ίδιος επέλεξε. Ψηφίστε κι εσείς...
Με τον διευθυντή του Contra.gr, τον Παντελή Βλαχόπουλο, αποδεικνύεται ότι έχουμε τουλάχιστον ένα κοινό. Μας αρέσουν οι συγκρίσεις. Προφανώς γιατί είναι ο ευκολότερος – και μέχρι ενός σημείου, ασφαλής – τρόπος για να σταθμίσει και να ιεραρχήσει κανείς τα μεγέθη.
“Τι λες για ένα κομμάτι που θα αναλύει και θα μετράει τον έναν δίπλα στον άλλον, τους κορυφαίους γκαρντ στην ιστορία της Ευρωλίγκας;” έριξε την ιδέα πριν από λίγες ημέρες ο Παντελής και η απάντηση που πήρε ήταν σχεδόν αντανακλαστική: “Ωραία! Μετράει ή δεν μετράει ως γκαρντ ο Μποντιρόγκα;”
Εν τέλει, ο χαρισματικός Σέρβος έμεινε εκτός, αφού με μπόι κοντά στα 2,05 ήταν σχεδόν το ίδιο αποτελεσματικός ως “3αρι” αλλά και ως “4αρι”. Είπαμε γκαρντ, δηλαδή αυστηρά “1” και “2”. Με αυτά τα κριτήρια, στην κορυφαία πεντάδα κυριαρχούν οι Έλληνες. Παπαλουκάς, Διαμαντίδης, Σπανούλης και δίπλα τους ο Ναβάρο και ο Γιασικεβίτσιους!
Προτού αποφανθεί κανείς ότι κάνουμε… αβάντα στα δικά μας παιδιά, καλό είναι να λάβει υπόψη του τα εξής:
– Παναθηναϊκός (4) και Ολυμπιακός (2) έχουν κατακτήσει τα 6 απ’ τα 13 τρόπαια της Ευρωλίγκας και η ΤΣΣΚΑ με ηγέτη τον Παπαλουκά άλλα 2.
– Τον Φεβρουάριο του 2008 στη Μαδρίτη, με αφορμή τα 50 χρόνια απ’ την δημιουργία του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, η Ευρωλίγκα ανακοίνωσε τις 50 μεγαλύτερες προσωπικότητες (παίκτες, προπονητές, διαιτητές) στην ιστορία της διοργάνωσης. Στη λίστα συμπεριλήφθηκαν ο Γκάλης, ο Γιαννάκης και απ’ τους πιο σύγχρονους ο Αλβέρτης και ο Παπαλουκάς. Από τότε μέχρι σήμερα ο Σπανούλης έχει κατακτήσει τρεις φορές τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης και ο Διαμαντίδης ακόμα δύο (είχε ανοίξει λογαριασμό το ’07 στην Αθήνα). Υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αν τα δεδομένα ξανάμπαιναν τώρα στην ζυγαριά, η επιλογή των αρχηγών του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού θα ήταν αυτόματη διαδικασία;
Σαρούνας Γιασικεβίτσιους – Λιθουανία
“Ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους θα γίνει σπουδαίος προπονητής. Δεν έχω καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Κάποια μέρα, θα συμβεί… Είναι απίστευτα έξυπνος, τόσο στο μπάσκετ όσο και στην προσωπική ζωή. Έχει όλα όσα χρειάζεται ένας μεγάλος κόουτς. Τρέφω απεριόριστο σεβασμό σε αυτόν”.
Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς είπε το αυτονόητο το περσινό καλοκαίρι για τον Λιθουανό μαέστρο. Πέρα απ’ τα τέσσερα τρόπαια στην Ευρωλίγκα και τις αμέτρητες στιγμές δόξας του, ο Σάρας αποτελεί τον ορισμό αυτού που οι πατέρες του μπάσκετ Αμερικανοί ονομάζουν floor general. Στρατηγός του παρκέ δηλαδή. Αυτός που έχει την ευθύνη να σταθμίσει τα δεδομένα και να κάνει τα πράγματα να δουλέψουν. Ο ηγέτης με την τεράστια προσωπικότητα και την ατσαλένια πυγμή…
Οι λέιζερ no look πάσες στο πικ εντ ρολ ή στον αιφνιδιασμό, το επιστημονικού επιπέδου παιχνίδι μεσαίας απόστασης με διπλή επιλογή (σκοράρισμα, δημιουργία), τα δολοφονικά τρίποντα. Το ρεπερτόριο του Γιασικεβίτσιους ήταν – και σε ένα σεβαστό επίπεδο, παραμένει – σχεδόν ανεξάντλητο. Κι όλα αυτά μπολιασμένα με το ηφαιστειώδες ταπεραμέντο του. Τι άλλο πρέπει να έχει ένα γκαρντ;
Θοδωρής Παπαλουκάς – Ελλάδα
Ο Παπαλουκάς δεν είχε την εκτελεστική δεινότητα του Γιασικεβίτσιους, όμως ελάχιστοι πλέι μέικερ μπορούν να συγκριθούν μαζί του στην ακρίβεια με την οποία χειραγωγούσε το παιχνίδι. Διέθετε έναν μοναδικό συνδυασμό αντίληψης, τεχνικής (παρά το γεγονός ότι είχε ένα άχαρο σουτ, που σπανίως χρησιμοποιούσε μετά από ντρίπλα), οξυδέρκειας και βεβαίως ύψους, στοιχεία με τα οποία δημιουργούσε ορισμένες φορές την αίσθηση ότι “βλέπει” το παιχνίδι ένα καρέ πριν τους υπόλοιπους.
Ιδού τι λέει η λίστα με τους κορυφαίους στην ιστορία της διοργάνωσης στον συντελεστή ασίστ-λαθών (assist-turnover ratio): απ’ τους παίκτες με μίνιμουμ 100 παιχνίδια στην Ευρωλίγκα, μονάχα ο Ομάρ Κουκ (2,86 ασίστ για 1 λάθος), ο Πάμπλο Πριχιόνι (2,68) και ο Βρίμπισα Στεφάνοφ (2,66) στέκονται πάνω απ’ τον Παπαλουκά (2,26).
Κανείς απ’ τους τρεις πάντως δεν έχει γράψει 18 πόντους (με 2/4 τρίποντα), 3 ριμπάουντ, 7 ασίστ, 2 κλεψίματα και αξιολόγηση 28 σε τελικό Ευρωλίγκας, όπως ο Θοδωρής το 2006 στην Πράγα απέναντι στη Μακάμπι. Είπαμε, δεν ήταν σκόρερ, αλλά στα μεγάλα παιχνίδια είχε τον τρόπο του…
Χουάν Κάρλος Ναβάρο – Ισπανία
Το μοναδικό γνήσιο “2αρι” στην πεντάδα των κορυφαίων. Κατά την ταπεινή μας άποψη, ο μόνος παίκτης που, με έναν δικό του τρόπο, πλησιάζει το ένστικτο του σκόρερ που διέθετε ο Νίκος Γκάλης.
Ο Ναβάρο, τουλάχιστον προτού τον χτυπήσει αυτή η καταραμένη πελματιαία απονευρωσίτιδα, ήταν το πλήρες πακέτο στη θέση του: απόλυτη απειλή τόσο με την μπάλα στα χέρια, όσο και στην κίνηση στο χώρο και πίσω απ’ τα σκριν. Κάθε φορά που αναλάμβανε δράση, η άμυνα έτρεμε. Μπορούσε να εκτελέσει με 100 διαφορετικούς τρόπους χτυπώντας κάθετα προς το καλάθι, ενώ είχε άλλους τόσους για να τσακίσει την ψυχολογία των αντιπάλων του πίσω απ’ τη γραμμή του τρίποντου.
Η πάσα του; Με γεμάτες 2,5 ασίστ μ.ο. στα συνολικά 258 παιχνίδια του στην Ευρωλίγκα και με τον συντελεστή ασίστ-λαθών να είναι σχεδόν ίδιος με του Γιασικεβίτσιους (1,47 ο Λιθουανός, 1,45 ο Ισπανός), είναι ξεκάθαρο πως η ικανότητά του στη δημιουργία βρισκόταν πάντα σε δεύτερο πλάνο λόγω της… στενής του σχέσης με το καλάθι.
Δημήτρης Διαμαντίδης – Ελλάδα
Μπορεί να γίνει μεγάλη συζήτηση για το ποιος απ’ τους πέντε έχει το περισσότερο ταλέντο. Δεν χρειάζεται όμως δεύτερη σκέψη για το ποιος θεωρείται ο πιο πολυδιάστατος.
Ο Διαμαντίδης δεν είναι μονάχα ο καλύτερος αμυντικός (με δεύτερο τον Παπαλουκά, απ’ τον οποίο είχε ούτως ή άλλως μεγαλύτερο εύρος δραστηριότητας, αφού στα καλύτερά του μάρκαρε σχεδόν το ίδιο αποτελεσματικά τέσσερις θέσεις), αλλά και ο μοναδικός που μπορεί να είναι σχεδόν το ίδιο ωφέλιμος και αποδοτικός για την ομάδα του χωρίς να έχει την μπάλα στα χέρια.
Θυμηθείτε το φάιναλ φορ του ’09 στο Βερολίνο. Δίπλα του υπήρχαν ο Γιασικεβίτσιους και ο Σπανούλης, με τον Ζοτς να τον περνάει σε δεύτερο πλάνο στην επίθεση, χρησιμοποιώντας τον κυρίως σαν παίκτη της αδύνατης πλευράς. Στον ημιτελικό με τον Ολυμπιακό είχε 0 πόντους με 0/6 σουτ σε 32 λεπτά και παρόλα αυτά ήταν όπως πάντα σημαντικός για τον Παναθηναϊκό.
Βασίλης Σπανούλης – Ελλάδα
Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι είναι περισσότερο “2αρι” παρά “άσος” αλλά προτιμούν να το ψιθυρίζουν απ’ το να το λένε φωναχτά. Ίσως γιατί με την μέχρι τώρα πορεία του, ο Σπανούλης έχει αποδείξει ότι μπορεί να κάνει πράξη όλα εκείνα που με μια πρώτη ματιά μοιάζουν πάνω απ’ τις δυνάμεις του.
Ρίξτε για παράδειγμα μια ματιά στο ποσοστό του στα τρίποντα. Παρότι μετά βίας ξεπερνάει το ταπεινό 34% στην Ευρωλίγκα, όταν το παιχνίδι φτάνει στην κρισιμότερη καμπή του, οι αντίπαλοι προπονητές αρχίζουν να δαγκώνονται μόλις ο εκρηκτικός Λαρισαίος χαμηλώσει το κορμί και αρχίσει τις σταυρωτές. Συνήθως ακολουθεί τρίποντο, πολλές φορές 1-2 μέτρα πίσω απ’ την γραμμή. Όσο περισσότερο καίει η μπάλα, τόσο πιο κρύο γίνεται το αίμα του Σπανούλη…
Το πρώτο του βήμα μπορεί να συγκριθεί μονάχα με του παλιού καλού Ναβάρο, ενώ είναι μια κατηγορία μόνος του στα τελειώματα “πάνω” στο κορμί του αντιπάλου του. Ακόμα κι αν αυτός είναι ένα βουνό 210 εκατοστών.
Ο ΠΡΩΤΟΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ
Σαρούνας Γιασικεβίτσιους! Δεν πρόκειται για διπλωματική επιλογή, θέλοντας να μην ξεχωρίσουμε έναν από τους τρεις Έλληνες. Όσο κι αν ακουστεί περίεργο, η “στέψη” του Σάρας προκύπτει απ’ το συναίσθημα και δεν συνδέεται με την Ευρωλίγκα.
Το 2000 στο Σύδνεϋ – οκτώ χρόνια μετά την αυθεντική Ντριμ Τιμ και μόλις τέσσερα μετά την δεύτερη, αχτύπητη κι εκείνη, βερσιόν της – οι Αμερικανοί παρουσίασαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες μια ομάδα που επίσης δεν προβλεπόταν, όχι να χάσει, αλλά ούτε καν να απειληθεί. Για όσους θυμούνται καλά τον ημιτελικό με τους Λιθουανούς, ο Γιασικεβίτσιους ήταν ο πρώτος που μας έκανε να πιστέψουμε ότι οι ΝΒΑερς δεν ήταν υπερήρωες βγαλμένοι από κόμικ, αλλά κοινοί θνητοί.
Απέναντι στους δύο κορυφαίους εκείνη την εποχή πλέι μέικερ στον πλανήτη (Τζέισον Κιντ, Γκάρι Πέιτον), που είχαν δίπλα τους μεγαθήρια όπως ο Κέβιν Γκαρνέτ, ο Βινς Κάρτερ, ο Ρέι Άλεν και ο Αλόνζο Μούρνινγκ, ο Σάρας έστησε ένα τρελό πάρτι στο δεύτερο ημίχρονο και παραλίγο να τους κερδίσει μόνος του.
“Αν κάποιος έλεγε πριν τους Ολυμπιακούς ότι θα χάναμε μόλις με δύο πόντους απ’ τις ΗΠΑ, θα τον έπαιρναν για τρελό”, είχε πει χαρακτηριστικά μετά το παιχνίδι ο Ραμούνας Σισκάουσκας.
To άστοχο τρίποντο του Γιασικεβίτσιους στην εκπνοή, με τον Μακ Ντάις να σπεύδει έντρομος λόγω των όσων είχε κάνει νωρίτερα ο Λιθουανός στη βοήθεια, λύτρωσε εκείνη τη μέρα τους Αμερικανούς, όμως ο δρόμος ήταν ήδη ανοιχτός γι’ αυτά που θα ακολουθούσαν το 2002 στην Ιντιανάπολις.
