Οι Μαυρίες και οι Ροντρίγκο Σόουζα
Στην περίοδο κρίσης ο Παναθηναϊκός των οικονομικών προβλημάτων έχει κέρδος από ποδοσφαιριστές όπως ο Μαυρίας και ο Σιμάο. Τους σκόρερς της νίκης (0-2) στο Παγκρήτιο. Φερέιρα: "Χειρουργικές οι κάρτες σε Σιμάο και Βιτόλο".
Στην εποχή των παχέων αγελάδων της πολυμετοχικότητας, ο Παναθηναϊκός ξόδευε αφειδώς. Περίπου 2 (και κάτι παραπάνω) εκατομμύρια στοίχισε η μεταγραφή του Ροντρίγκο Σόουζα ο οποίος ήρθε, είδε και απήλθε. Κλασικό παράδειγμα σπατάλης και έλλειψης καλού σκάουτινγκ.
Τα χρόνια πέρασαν, ο πανικός της κρίσης κατέλαβε τους πάντες, οι μέτοχοι (οι ποιοι;) της ΠΑΕ Παναθηναϊκός πήδηξαν από το σκάφος και άφησαν μόνα τα μέλη του ποδοσφαιρικού τμήματος αλλά και μία διοίκηση χωρίς χρήματα να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.
Κοιτάζει ο Φερέιρα στην άκρη του πάγκου και βλέπει τον Μαυρία. Δεν κλαίει τη μοίρα του, έχει, βλέπετε, ετοιμάσει τον παίκτη για να τον ρίξει στη φωτιά, και τον εμπιστεύεται. Και ο νεαρός χαφ του το ξεπληρώνει με ενθαρρυντικές εμφανίσεις σε προηγούμενα παιχνίδια και με το γκολ στο Παγκρήτιο.
Ο Παναθηναϊκός μέσα σε δύο χρόνια διένυσε όλη την απόσταση από το ένα άκρο της ποδοσφαιρικής λογικής στο άλλο. Από τις πολυδάπανες μεταγραφές, τη χλιδή, τις υψηλότατες αμοιβές ακόμα και για τον τεχνικό διευθυντή και τους αυλικούς του προέδρου στην ανάγκη που γίνεται φιλοτιμία στην (αναγκαστική, επιβαλλόμενη εκ των συνθηκών) εκμετάλλευση των ταλέντων της ακαδημίας, των πολύ φθηνών μεταγραφών τύπου Τοτσέ και του προπονητή που αναγκάζεται να παίζει κάθε Κυριακή το ρόλο του Μάικ Λαμάρ για να επιβιώσει η ομάδα του στον ανταγωνισμό.
Είναι σαφές ότι μία πιο προσεκτικότερη διαχείριση των κεφαλαιών που επενδύθηκαν στην ομάδα τα δύο πρώτα χρόνια της πολυμετοχικότητας θα μπορούσε να αφήσει…κάβα σημαντικά ποσά για την εποχή της κρίσης έτσι ώστε ο Παναθηναϊκός να πορευτεί με λιγότερες περικοπές και περισσότερες επιλογές.
Εφόσον όμως αυτό δεν έγινε, οι λύσεις τύπου Μαυρία, Καπίνο (και Λαγού και Φουρλάνου αργότερα) αποτελούν μονόδρομο. Και επειδή η δουλειά που γίνεται στις “πράσινες” ακαδημίες θεωρείται (και είναι ακόμη) υψηλού επιπέδου, ο Παναθηναϊκός μπορεί να ελπίζει σε αναγέννηση εκ των έσω.
Εκτός και αν η πολυθρύλητη αραβική (ή ρωσική ή αιγυπτιακή ή ποιος ξέρει τι) επένδυση πιάσει το νήμα από εκεί που το άφησαν οι πολυμετοχικοί το 2010 και το χρήμα εισρεύσει κόντρα σε κάθε ποδοσφαιρική λογική. Σ’ αυτήν την περίπτωση οι Μαυρίες θα μπουν σύντομα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και οι…νέοι Ροντρίγκο Σόουζα θα μας κάνουν να ευθυμήσουμε και πάλι.