Οι μικρές – μεγάλες διαφορές

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου της Αλκμάαρ την Τετάρτη ένας Ολλανδός συνάδελφος χαρακτήρισε το γήπεδο του Περιστερίου, σε διατύπωση ερώτησης προς τον προπονητή της Ολλανδικής ομάδας, κακό. Πολλοί εξ ημών (των Ελλήνων) απορήσαμε:

“E, όχι και κακό ρε φίλε, ένα από τα πιο φροντισμένα της κατηγορίας είναι”.

Εν συνεχεία μία απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο αποκάλυψε ότι η “μικρή” Aλκμάαρ παίζει στο AFAS Stadion, ένα από τα καλύτερα και πιο σύγχρονα γήπεδα της Ολλανδίας, του οποίου η κατασκευή στοίχισε 38 εκατομμύρια ευρώ. Μία ακόμη αναζήτηση μας έδωσε την πληροφορία ότι ο Ολλανδικός σύλλογος έβαλε στα ταμεία του από πωλήσεις ποδοσφαιριστών αυτό το καλοκαίρι 13εκ ευρώ, ποσό τεράστιο σε σχέση με τις 200.000 που αποκόμισε ο Ατρόμητος από την πώληση του Σκόνδρα.

Θα μας πείτε (και θα έχετε και δίκιο) ότι αυτές οι διαφορές ρε αδελφέ δεν φόρεσαν σορτσάκια, φανέλες και επικαλαμίδες για να παίξουν ποδόσφαιρο την Πέμπτη το βράδυ. Σύμφωνοι. Ήταν όμως φανερό ότι η μία ομάδα, η τελική νικήτρια, κουβαλούσε την αύρα της ανωτερότητας, του συνόλου που ήξερε ότι στο τέλος της βραδιάς θα φύγει με τη νίκη από το γήπεδο όσο και αν κοπιάσει ο αντίπαλος.

Και, μεταξύ μας, κάτι τέτοιο συνέβη. Ο Ατρόμητος της πολύ μεγάλη προόδου τα τελευταία πέντε χρόνια, των συνεχών διακρίσεων σε πρωτάθλημα και Κύπελλο και των συνετών επενδύσεων σε έμψυχο δυναμικό και εγκαταστάσεις, έχει να διανύσει πολλά χιλιόμετρα ακόμη για να κοιτάξει στα μάτια (σε όλα τα επίπεδα) ομάδες του επιπέδου της πρωταθλήτριας Ολλανδίας το 2009.

Μέσα στο γήπεδο η ομάδα του Παράσχου το πάλεψε πολύ το πράγμα. Κατά το πρώτο ημίχρονο εκτέλεσε σχεδόν άψογα το πλάνο του προπονητή του και δεν κινδύνευσε καθόλου αλλά στην πρώτη αμυντική ανισορροπία δέχθηκε το γκολ που άλλαξε εντελώς την εικόνα του ματς και τόνωσε την αυτοπεποίθηση του αντιπάλου ο οποίος μέχρι τότε ψαχνόταν.

Από τη στιγμή βέβαια που το θηρίο έπιασε από το λαιμό το θήραμα, το τελευταίο, όσο και αν προσπαθούσε, δεν ήταν δυνατόν να αποφύγει το μοιραίο. Το γκολ του Παπαδόπουλου έδωσε μία ανάσα ζωής, η χαμένη ευκαιρία του Καραμάνου αποτέλεσε το κλειδί του αγώνα και το τρίτο γκολ των Ολλανδών ήταν απλώς ο επιθανάτιος ρόγχος των γηπεδούχων που πάντως έπαιξαν γενναία και με σθένος.

Οι ανορθογραφίες πάντως στην ανασταλτική λειτουργία, έστω και αν ο αντίπαλος ήταν διαφορετικού ποδοσφαιρικού επιπέδου και προερχόταν από προηγμένη ποδοσφαιρικά χώρα, θα πρέπει να προβληματίσουν τον Παράσχο ενόψει της συνέχειας στις εγχώριες διοργανώσεις. Ο Ατρόμητος έχει δεχθεί γκολ σε ΟΛΑ του τα φετινά παιχνίδια (φιλικά και επίσημα) και συχνά η άμυνά του παραπέμπει σε εικόνα αφύλακτης διάβασης. Θυμηθείτε με πόση άνεση διένυσε σχεδόν το μισό γήπεδο ο Γιόχανσον μέχρι να σκοράρει το 2-0 ή το πως σκόραρε το δεύτερο τέρμα του ο Εργοτέλης το Σάββατο.

Αυτός που δεν…προβληματίζεται είναι ο Σπανός. Άλλο χρήμα δεν θα βγει αυτό το καλοκαίρι από την τσέπη του προέδρου παρά μόνο αν πωληθεί ποδοσφαιριστής του ρόστερ. Ποιος; Μάλλον κανένας, στα τέλη Αυγούστου βρισκόμαστε και στα γραφεία δεν υπάρχει δείγμα πρότασης για παίκτη του Ατρομήτου.

Τουτέστιν, η ομάδα θα παραμείνει ως έχει και ο Παράσχος θα κληθεί να βελτιώσει την ανασταλτική λειτουργία του συνόλου του με τα υπάρχοντα υλικά τα οποία, εδώ που τα λέμε, είναι αρκούντως ικανοποιητικά για το επίπεδο του ελληνικού πρωταθλήματος.

ΥΓ1. Ο Ατρόμητος κέρδισε την Πέμπτη τον Παναγιώτη Μπάλλα ο οποίος έκανε ένα πραγματικά σπουδαίο ματς. Ο όχι και τόσο μικρός πλέον Καρδιτσιώτης μέσος, αφού ταλαιπωρήθηκε πέρυσι από προπονητές που του έλεγαν ότι παίζει πολύ με το…τακουνάκι, έδειξε έτοιμος για τη φυγή προς τα εμπρός. Μακάρι διότι είναι και παιδί των Εθνικών ομάδων.

ΥΓ2. Ευρωπαϊκό ματς έπαιζε η ομάδα του δεύτερου μεγαλύτερου Δήμου της Αττικής και κόπηκαν 3500 εισιτήρια. Ραστώνη, διακοπές, οικονομική κρίση, ανεργία, ναι, όλα αυτά ισχύουν. Αλλά μόνο 3500;