Οι πραγματικοί νικητές
Ο Τάσος Μαγουλάς γράφει για τα εμετικά συνθήματα στα γήπεδα που γίνανε πρωτοσέλιδο, σχολιάζει τη στάση οπαδών, Τύπου, παικτών και καταπιάνεται και με τον θριαμβευτή τον πλέι οφ, τον ασταθή αλλά έτοιμο Ολυμπιακό, την ΑΕΚ που αν έμαθε, νίκησε και τον Παναθηναϊκό που θέλει εντάσεις.
Μετά από εκείνη την σειρά του Ολυμπιακού με το Μαρούσι το 2010, είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαστε πραγματικά με το σύνολο των ημιτελικών της Α1. Ασχέτως από το 3-0 των πρωταθλητών επί της ΑΕΚ, ασχέτως αν ο Άρης πάρει έναν ακόμα αγώνα, μετά από έξι χρόνια μιλήσαμε πάλι για πράγματα που συνέβησαν και συμβαίνουν, πριν τους τελικούς. Ολυμπιακού- Παναθηναϊκού.
Πρέπει να έχουν περάσει ακόμα περισσότερα χρόνια από την φορά που αντίπαλοι των αιωνίων δήλωναν πως μπορούν να τους ζορίσουν. Γιατί συνέβη αυτό; διότι είναι ο Άρης και η ΑΕΚ(θα συνέβαινε το ίδιο με τον ΠΑΟΚ). Όπως φωνάζουν άπαντες τόσα χρόνια, δεν υπάρχει πρωτάθλημα χωρίς τις παραδοσιακές δυνάμεις, περιλαμβάνεται και ο Πανιώνιος, χωρίς την δυναμική ακόμα αν θέλετε και την κάποια ψευδαίσθηση των συλλόγων που πρωταγωνίστησαν τα τελευταία 30 χρόνια.
Ο θριαμβευτής των πλέι οφ
Όχι πως το αποτέλεσμα φέτος θα είναι πολύ διαφορετικό καθώς μοιάζει πολύ δύσκολο ο Άρης να αποκλείσει τον Παναθηναϊκό. Απίθανο. Αλλά, τουλάχιστον τα φετινά πλέι οφ, έχουν νικητή και αυτός είναι η ομάδα της Θεσσαλονίκης. Όχι για τον έναν αγώνα που πήρε στο Αλεξάνδρειο αλλά για τον έναν αγώνα που πάλεψε σκληρά στην Αθήνα ξεπερνώντας πάλι το ταβάνι της.
Είναι η πρώτη χρονιά που ο πάλαι ποτέ αυτοκράτορας είναι ρεαλιστής αναφορικά με τις δυνάμεις του, δεν έχει ονειρώξεις μεγαλείου, ξέρει άριστα τα όριά του. Αν μάλιστα δεν παρασυρθεί από την εικόνα του στην σειρά με τον Παναθηναϊκό και αρχίσουν τα “του χρόνου πάμε για πρωτάθλημα” με χρήματα που δεν υπάρχουν ακόμα, είναι σίγουρο πως θα πάει για τίτλο στο απώτερο μέλλον. Όταν δηλαδή θα έχει τα χρήματα χωρίς κίνδυνο χρεωκοπίας.
ΑΕΚ: ΑΝ ΕΜΑΘΕ, ΝΙΚΗΣΕ
Μεγάλη νικήτρια είναι και η ΑΕΚ αλλά από την…ανάποδη. Απέτυχε πλήρως αγωνιστικά αλλά η διοίκησή της πήρε ένα εξαιρετικό μάθημα το οποίο αν διαβάσει καλά, θα γλυτώσει πολύ χρήμα και χρόνο στο δρόμο προς την κορυφή. Αλλά, ας είμαστε συγκρατημένοι, διότι οι φετινές κινήσεις αποτελούν μία τεράστια αλυσίδα από λάθη.
Και αν δεν είχε λογική η πρόσληψη Ζντοβτς από την αρχή, με την έννοια πως δεν ερχόταν από τρομερές σεζόν σε ψηλό επίπεδο, αλλά από μία μεσαία ομάδα στην Τουρκία, η συμπεριφορά του ξεπερνάει και τα όρια του σοκ. Ένας αθλητής πρότυπο ηρεμίας και καθαρού μυαλού, φαίνεται πως πήρε όλα τα αρνητικά του δασκάλου του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς ιδιαίτερα στην διαχείριση Αμερικανών.
Ο δικέφαλος έχει έναν ιδιοκτήτη με όραμα, ως φαίνεται, μένει αυτό το όραμα να μπει σε μία τάξη σε όλα τα επίπεδα. Δεν υπάρχει παράγοντες που να μην έχασε χρήματα για ένα διάστημα μέχρι να βρει την συνταγή της επιτυχίας. Η πρόκληση για τον Μάκη Αγγελόπουλο αφορά στο γεγονός πως δεν πρέπει να πετάξει από το παράθυρο πολύτιμα ευρώ για μία ακόμα σεζόν. Είδε και πρέπει να κατάλαβε τί πήγε στραβά. Πάντως μοιάζει πως η λύση δεν βρίσκεται κάπου στο παρελθόν ή στην τέως γιουγκοσλαβική σχολή, αλλά στα ελληνικά χέρια. Αυτό είναι κατανοητό πια.
Ασταθής αλλά έτοιμος ο Ολυμπιακός
Όσο για τους αιωνίους, θα τους δούμε στους τελικούς και είναι ενδιαφέρουσα η προσπάθεια να δείξουν κάτι καλύτερο, όμως δεν μπορούν.
Ο Ολυμπιακός θα συνεχίσει να ψάχνει να λύσει το πρόβλημα της φιλοσοφίας του προπονητή με τις δυνατότητες των παικτών του. Γι αυτό και ήταν τρελά τα πάνω κάτω με την ΑΕΚ στον δεύτερο και τον τρίτο αγώνα.
Ο Σφαιρόπουλος περισσότερο κοιτάει προς τον Παναθηναϊκό για να δει πόσο πιο αμυντικό μπορεί να τον καταστήσει ο Πεδουλάκης προκειμένου να προσαρμοστεί, όσο μπορεί πάντως, στον μεγάλο αντίπαλο.
Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΘΕΛΕΙ… ΕΝΤΑΣΕΙΣ
Ο δε Παναθηναϊκός, δείχνοντας την μεγάλη εμπειρία του ως σύλλογος, προσπαθεί να δημιουργήσει εσωτερικές εντάσεις για να ξυπνήσει τους παίκτες. Ο Έλληνας προπονητής ξέρει πως δεν προλαβαίνει να περάσει την φιλοσοφία του ή να βάλει μία τάξη. Αυτό όμως που θέλει είναι παίκτες με θιγμένο εγωϊσμό, πίεση από τον κόσμο ώστε να βγει μία ένταση στους τελικούς και όσο πάει. Είναι το καλύτερο που μπορεί να συμβεί αυτή την στιγμή αλλά εύκολα φεύγει κι εκτός ελέγχου, όπως στο Αλεξάνδρειο.
Άλλος δρόμος όμως για επιτυχία στους τελικούς δεν υπάρχει και ο Πεδουλάκης το ξέρει. ή θα πείσει τους επαγγελματίες αθλητές του πως πρέπει να γίνουν κομάντο ή θα εμφανιστούν τόσο πλαδαροί όσο στην σειρά με την Λαμποράλ. Σε αντίθεση πάντως με ό,τι συνέβαινε στην Ευρωλίγκα η ήττα ή ήττες από τον Άρη, τώρα ίσως είναι χρήσιμες για να ασκηθεί μεγαλύτερη πίεση σε όλους στον σύλλογο. Ως εκεί πάντως.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Φυσικά και υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά στην αντιμετώπιση των… μανάδων. Δεν ενδιέφερε κανέναν πραγματικά ως τώρα, ούτε και τώρα απότομα αηδιάσαμε. Έτυχε να είναι ο Διαμαντίδης με την συγκυρία της αποχώρησης, ακολούθησε και ο Σπανούλης για την ισορροπία.
Το πρόβλημα όμως, δεν είναι συντεχνιακό, δεν ξεκινά από τον Τύπο. Ξεκινά από τον τύπο που αφήνει το παιδί του να βρίζει χυδαία μέσα στο γήπεδο χωρίς καν να καταλαβαίνει την βαρύτητα των λεγομένων διότι ουσιαστικά δεν τα πιστεύει. Απλά είναι η περιρρέουσα μαγκιά της εξέδρας.
Για παράδειγμα, ο πατέρας του μικρού στο ΑΕΚ-Ολυμπιακός που χαμογέλασε και χαιρέτησε τον Χάκετ όταν φίλησε το παιδί του για να ζητήσει συγνώμη, έχει μεγάλες πιθανότητες ο πιτσιρικάς του να μην βρίσει στο μέλλον την μάνα αντιπάλου.
Παλαιότερα σε αγώνα Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού ο Νίκολας πέφτει στην πρώτη σειρά καθισμάτων, αγκαλιάζει το παιδάκι για να ζητήσει συγνώμη και δέχεται ένα υπέροχο φάσκελο. Από το παιδάκι. Αυτά.
Βρίζουν στο… σαλόνι τους
Πρώτα η ευθύνη σε αυτόν που βρίζει, μετά η ευθύνη σε αυτόν που επιτρέπει στο σπίτι του να ακούγεται ο οχετός. Οι διοικήσεις δηλαδή. Αν στο σαλόνι τους σε κάποια γιορτή αρχίζουν τρεις καλεσμένοι να βρίζουν τις μάνες άλλων καλεσμένων, δεν θα τους πετάξουν από το παράθυρο και χωρίς αλεξίπτωτο; Θα τους πετάξουν. Γιατί δεν το κάνουν στο γήπεδο; Ρωτήστε τους.
Ναι, ως λαός είμαστε βωμολόχοι και δεν θα αλλάξει, ίσως και να μην πρέπει να αλλάξει. Άλλο όμως αυτό και άλλο τα 40 ή 90 λεπτά ύβρεων κατά του αντιπάλου. Πόσο βοηθάει την ομάδα, όταν ακούνε πως η μάνα του αντιπάλου δουλεύει υπερωρίες; Καθόλου.
ΠΟΤΕ ΟΙ ΑΘΛΗΤΕΣ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΤΙ; ΖΗΤΩ Ο ΚΑΝΤΟΝΑ
Βεβαίως, από την άλλη, η ευχή είναι ο Καντονά να ήταν σαρανταποδορούσα και φτάνουμε στην καρδιά του προβλήματος. Ή να θυμηθούμε το ντου το “Σόφο” στο Ισραήλ όταν ένας ψευτοπαλικαράς του έβριζε τα παιδιά και μόλις ήδη το θηρίο, άλλαξε θρήσκευμα.
Τι έκαναν στην Ελλάδα οι αθλητές για όλα αυτά που τραβάνε οι ίδιοι; Δεν υπάρχει επαγγελματική τάξη με τέτοια απάθεια. Είχαμε την ευτυχή συγκυρία δύο σπουδαίοι αθλητές να συνυπάρξουν. Αν ο Διαμαντίδης και ο Σπανούλης δεν πιάνουν το μικρόφωνο πριν από τα παιχνίδια, μία φορά, και δεν απαιτούν να μην ακουστεί η παραμικρή χυδαιότητα προς τον αντίπαλο, ποιος θα το κάνει;
Ο Ομπράντοβιτς ήταν ο μόνος που το πρότεινε, απείλησε, αλλά τελικά έκανε πίσω.
Πότε θα αποφασίσουν να φύγουν την ίδια στιγμή από το γήπεδο μόλις βρίσουν την μάνα ενός αθλητή; Όταν οι ίδιοι δεν κάνουν τίποτα(εδώ αρνούνταν κάποιοι να κάνουν απεργία για στηρίξουν τον κλάδο τους), γιατί πρέπει ο Τύπος να κυνηγάει τον κάθε αού-ουά της εξέδρας; Θα το κάνει και οφείλουμε να ξεχάσουμε την φράση “υπέροχος κόσμος” μέχρι ένα παιχνίδι να τελειώσει “καθαρό”, αλλά πάλι δεν υπάρχει η ισχύς της παρεμβατικότητας.
Όποιος δεν έχει βρίσει, ας σηκώσει το χέρι
Μόνο μειδίαμα δε, φέρνει η επίθεση στον κόσμο του Άρη γιατί “είναι μπασκετόκοσμος κι έπρεπε να σεβαστεί”. Πιο μπασκετόκοσμο από τους 1.000 στο Παπάγος-Άρης του 1991 δεν θα βρεθεί και στην προσπάθεια να σταματήσουμε, όλοι μαζί τον Γκάλη, τον βρίζαμε για 10 λεπτά. ΟΚ, όχι χυδαία, αλλά προσπαθήσαμε. Ε, δεν νικήσαμε αλλά παλέψαμε και το 121-125 ήταν σαν νίκη. Μετά άπαντες περιμέναμε για φωτογραφία.
Στα γήπεδα μεγαλώσαμε, οι περισσότεροι πιστεύαμε πως θα βοηθούσαμε την ομάδα μας όσο μεγάλη ή μικρή ήταν με φωνή, λεκτικούς τσαμπουκάδες. Δυστυχώς, εδώ και 20 χρόνια η χυδαιότητα έχει μπει σε όλες τις παραμέτρους της ζωής μας, άπαντες φέρουμε ευθύνη, αλλά λίγοι πραγματικά μπορούν να το λύσουν.
Πιο έντιμο, λοιπόν, είναι να λέμε την αλήθεια πίσω από κάθε…κίνητρο.
ΠΟΙΟΣ ΚΟΜΠΕ;
Για όσους θυμήθηκαν τον Κόμπε για να υπερθεματίσουν, ε, αφού για χρόνια άκουγε το σύνθημα “βιαστής, βιαστής”, στο τέλος τιμήθηκε. Ναι, μακάρι οι ομάδες να τιμούσαν τον αντίπαλο, να καταλάβαιναν την αξία του και πόσο βοήθησε τους ίδιους να γίνουν καλύτεροι για να τον νικήσουν. Αλλά πριν φτάσουμε εκεί, ας ξεκινήσουμε από το την αρχή του προβλήματος.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:
