Οι προσδοκίες που έγιναν τσιμέντο…
Ο Κώστας Κεφαλογιάννης προσπαθεί να μπει στη θέση των Βραζιλιάνων μετά την ταπείνωση του 7-1 από τη Γερμανία και τον αποκλεισμό από τη συνέχεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Όταν συμβαίνει κάτι τόσο μεγάλο, η δημοσιογραφική αμηχανία είναι ακόμα μεγαλύτερη! Πώς να σχολιάσεις το 7-1 της Γερμανίας επί της Βραζιλίας; Τι ακριβώς να γράψεις που περιγράφει το απερίγραπτο;
Δεν χωρούν ποδοσφαιρικές αναλύσεις εδώ. Ναι η Γερμανία έπιασε καταπληκτική απόδοση, ναι η απουσία του Τιάγκο Σίλβα μετέτρεψε την άμυνα της Βραζιλίας σε καφενείο, ναι έπαιξε και η ρέντα το ρόλο της, ναι η απλή αλλά σωστή πίεση των νικητών ψηλά αποδείχθηκε αρκετή για να ξεχαρβαλώσει την -έτσι κι αλλιώς μέτρια- “σελεσάο”. Ωστόσο αυτό που έγινε δεν ήταν αμιγώς ποδοσφαιρικό. Ήταν κάτι άλλο. Πέραν πάσης λογικής, προσδοκίας, πρόβλεψης ή εικασίας. Ήταν ένα ανεπανάληπτο δράμα.
Μια ζωή ολόκληρη
Για το οποίο αν πρέπει να ψάξουμε να βρούμε μια κάποια εξήγηση, εμένα η μόνη πειστική μου φαίνεται η εξής: ο Μίλερ, κάνει το 1-0 και πανηγυρίζει μαζί με κάποιους από τους συμπαίκτες του σχετικά χαλαρά. Χαλαρά πανηγύρισαν και τα υπόλοιπα έξι γκολ οι Γερμανοί, ακόμα και το ιστορικό του Κλόζε. Ο Νταβίντ Λουίς, στον αγώνα με την Κολομβία όταν πέτυχε το 2-0 έβγαλε τα εσώψυχα του.
Για τη Γερμανία και τους ποδοσφαιριστές της, το Μουντιάλ αποτελεί ένα ακόμα τουρνουά. Δεν κουβάλησαν στη Λατινική Αμερική τίποτα παραπάνω από τις ευχές των συμπατριωτών τους. Πήγαν για να δικαιώσουν τον εαυτό τους και το ταλέντο τους.
Για τους ποδοσφαιριστές της Βραζιλίας αντιθέτως, το Μουντιάλ αποτελούσε το σημαντικότερο πράγμα στην καριέρα, ενδεχομένως και τη ζωή τους. Όλα όσα συνέβαιναν (διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες, επεισόδια) στη χώρα πριν και κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης, μεγάλωναν μέρα με τη μέρα, λεπτό με το λεπτό την υποχρέωση της επιτυχίας. Η φτώχεια έψαχνε απεγνωσμένα μια ποδοσφαιρική δικαίωση.
Χάρτινη παράγκα σε φαβέλλα
Και το ασήκωτο βάρος αυτής (της δικαίωσης) έπεσε στις πλάτες του Σκολάρι και των παικτών του. Φαινόταν σε όλες τους τις αναμετρήσεις, φάνηκε στο επικό ξέσπασμα – όχι χαράς όσο – ανακούφισης του Νταβίντ Λουίζ με την Κολομβία ή νωρίτερα του Ζούλιο Σέζαρ στα πέναλτι με τη Χιλή. Δίχως τον Τιάγκο Σίλβα, τον μοναδικό αληθινό ηγέτη στο ρόστερ της, η Βραζιλία δεν άντεξε το 0-2. Η ελπίδα, τα βάσανα και οι στερήσεις εκατομμυρίων Βραζιλιάνων μετατράπηκαν εκείνη τη στιγμή σε τσιμέντο για τα πόδια και το μυαλό των διεθνών. Και φυσιολογικά τους ισοπέδωσαν.
Τη Βραζιλία δεν τη διέλυσαν μόνο ο Μίλερ, ο Κρόος και ο Κλόζε. Τη Βραζιλία τη διέλυσε η απόγνωση του λαού της. Θέλησαν να την ξορκίσουν παίζοντας μπάλα. Δεν είχαν το ταλέντο, την προσωπικότητα, την ποιότητα για να τα καταφέρουν. Όταν το κατάλαβαν, κατέρρευσαν σαν χάρτινη παράγκα σε φαβέλλα. Και μετρέψαν την απόγνωση σε βαθιά δυστυχία.
Ένας πάμφτωχος Βραζιλιάνος που δεν έκλεισε μάτι, στριφογυρνώντας στο παράπηγμα του, κάπου σε κάποια παραγκούπολη. Ποιος στον κόσμο μπορεί να ισχυριστεί ότι το βράδυ της Τρίτης, ξημερώματα Τετάρτης, ήταν πιο δυστυχισμένος απ’ αυτόν;
