Οι τρεις εκπρόσωποί μας στην Ευρωλίγκα και η διαιτησία

Τώρα υπάρχει μία πιο σαφής εικόνα για τους τρεις της Ευρωλίγκα. Για
να δούμε τι βλέπουμε.

Πρώτος και αήττητος ο Παναθηναϊκός αλλά αυτή την περίοδο δεν πείθει αλλά νικάει και αυτό τον κάνει ακόμα πιο επικίνδυνο. Είναι προφανές ότι ο Ομπράντοβιτς κλίνει στο να επιτρέψει στους τρεις σπουδαίους του γκαρντ να τραβήξουν το κουπί κάτι όμως που μοιραία αποδυναμώνει την ομάδα σε δύναμη και παρουσία στη ρακέτα. Θυμίζει λίγο το προ διετίας εγχείρημα (Διαμαντίδης, Λάκοβιτς, Σπανούλης) με μεγάλη διαφορά ότι λείπει ο Σλοβένος και παίζει ο Γιασικεβίτσιους. Το πρόβλημα μέσα στην ρακέτα είναι μεγάλο όμως η λύση έρχεται από το γεγονός ότι ελάχιστες ομάδες έχουν πολλούς και ποιοτικούς ψηλούς. Το θετικό για τον Ζοτς είναι ότι η ομάδα του ξεκινάει να παίζει καλύτερα παρόντος του Γιασικεβίτσιους κάτι που σημαίνει ότι οι «πράσινοι» προσαρμόζονται στο στυλ παιχνιδιού του καλύτερου πλέι μέικερ της ηπείρου μας. Αν τρέξουν και λίγο παραπάνω τότε οι νίκες θα έρχονται πιο άνετα.

Ο Ολυμπιακός δεν αποτελεί καμία έκπληξη. Ο Γκριρ από το κολλέγιο θεωρείται πολύ μεγάλος σκόρερ, πολύ μεγάλος νικητής. Σάρωσε όποιον παίκτη της ΤΣΣΚΑ έκανε το λάθος να τον πλησιάσει. Το ίδιο σαρωτικός είναι και ο Τζάκσον ο καλύτερος ψηλός σκόρερ της ευρωλίγκα. Φευ αμφότεροι εμφανίζουν ένα πρόβλημα. Ο Γκριρ σπάνια οργανώνει και ο Τζάκσον δεν παίρνει ριμπάουντ. Πως θα καλυφθούν οι πάσες και τα ριμπάουντ; Μόνο με το μπάσκετ της….Μακάμπι. Αν ο Ολυμπιακός δεν επιμείνει στην νίκη των 90 πόντων, δύσκολα θα φτάσει εκεί που μπορεί να τον οδηγήσει το ταλέντο του. Κάτι διαφορετικό, νίκες με χαμηλά σκορ και άμυνες, φαντάζουν δύσκολες.

Μία παράμετρος που οφείλουν να προσέξουν οι ερυθρόλευκοι είναι η ίδια η διοργανώτρια. Στην Μόσχα δεν πήρε ούτε μισό σφύριγμα και αυτό δικαιολογείται. Το 1997 απέχει 10 χρόνια και πλέον ο σύλλογος του Πειραιά για την Ευρωλίγκα δεν θεωρείται καθεστώς. Μιλάμε για μία διοργάνωση απαράδεκτη σε όλες τις παραμέτρους με πιο σημαντική αυτή της διαιτησίας. Αν θέλει να κοιτάξει προς Μαδρίτη ο Ολυμπιακός καλό θα ήταν να κοιτάξει και λίγο τα εξωαγωνιστικά.

Για τον Χέρμπερτ τα λέγαμε στον αγώνα του Παναθηναϊκού με τον Άρη. Κάνει σπουδαία δουλειά γιατί κρατάει όσα έκτισαν ο Ματσόν με τον Παπαχατζή πέρυσι, προσθέτοντας και την αμερικάνικη νοοτροπία στην επίθεση. Ότι και αν πετύχει ο Άρης ξεπερνάει τις πραγματικές του δυνατότητες. Αυτό που πήγε να πετύχει στην Λιθουανία καταδεικνύει πόσο βαριά είναι η φανέλα του αλλά και πόσες πενιχρές είναι οι επιλογές του για συνεχόμενα παιχνίδια. Μέχρι τώρα πάντως η διαχείριση του υλικού εντυπωσιάζει όπως και η πίστη για νίκη. Ο Άρης από την αρχή μέχρι το τέλος παίζει με τον ίδιο ρυθμό.

Μιας και μιλήσαμε για τη διαιτησία, οι νέες οδηγίες είναι χειρότερες από τις περυσινές και πραγματικά κάποια στιγμή να μάθουμε από πού εμπνέονται. Η Ευρωλίγκα πηγαίνει στον αυτόματο χάρις στην αγάπη συγκεκριμένων ανθρώπων για το μπάσκετ. Μοιραία επειδή δεν υπάρχει…ευρωλίγκα, αυτοί οι οποίοι πληρώνουν απαιτούν και να νικούν όπως βλέπουμε κάθε χρόνο να συμβαίνει με την ΤΣΣΚΑ. Φέτος μπαίνει και η Ρεάλ στο παιχνίδι. Οι νέες, επικίνδυνες για το μπάσκετ, οδηγίες(όπως το αντιαθλητικό φάουλ σε όποιον δεν βρίσκει μπάλα ακόμα και αν απλά σκουντάει τον αντίπαλο) σε αυτούς δεν εφαρμόζονται βεβαίως βεβαίως. Ούτε και οι παλιοί.

Ότι κάνει η ευρωλίγκα αποτελεί κακέκτυπο του ΝΒΑ και του Τσάμπιονς Λιγκ χωρίς καν προσαρμογή. Εδώ η ιστοσελίδα τους δεν αντέχει τέσσερις αγώνες σε παράλληλη στατιστική παρουσίαση.