Όλοι φταίνε

Τα πράγματα στην υπόθεση Γκαρσία, κατά την προσωπική μου άποψη, είναι σαφή, σαφέστερα δεν γίνονται. Καταρχάς, ξεκινάμε από τον ίδιο τον παίκτη και από τα αυτονόητα. Η μεγάλη αξία του, η σπουδαία καριέρα του και η πολυσχιδής προσωπικότητά του, είναι αδιαμφισβήτητα γεγονότα. Όμως, σε καμία επαγγελματική ομάδα στον κόσμο, ιδίως σε μια μεγάλη ομάδα, δεν μπορεί ένας παίκτης να έχει την απαίτηση να παίζει βασικός, όσο μεγάλο όνομα κι αν είναι. Την 11άδα την φτιάχνει ο προπονητής, είτε αυτός είναι καλός, είτε είναι κακός.

Κανείς πάνω από τον ΠΑΟΚ

Ο επαγγελματίας ποδοσφαιριστής πληρώνεται για να παίζει 90λεπτα και 30λεπτα και πεντάλεπτα, ακόμα και δίλεπτα σε ένα παιχνίδι. Είναι ακραιφνώς αντιεπαγγελματικό να ορίζει τον χρόνο που θα αγωνιστεί. Το σύνθημα «ο ΠΑΟΚ πάνω απ’ όλα» δεν βγήκε τυχαία. Εννοείται, ότι ο ΠΑΟΚ είναι πάνω, όχι μόνο από τον οποιονδήποτε παίκτη, αλλά πάνω και από τον Ιβάν Σαββίδη. Όλα τα παραπάνω καταρρίπτονται μόνο εάν βγει ο Γκαρσία και διαψεύσει τον Δώνη και την διοίκηση για το βέτο συμμετοχής του στην 11άδα, βεβαιώνοντας ότι δεν είχε ποτέ και δεν έχει πρόβλημα να μην παίζει βασικός και ότι πριν από τα ντέρμπι με τον Άρη και τον Παναθηναϊκό, απλά και μόνο, λόγω τραυματισμού, αποκλείστηκε από την αποστολή

Λάθος διαχείριση από προπονητή και διοίκηση

Πάμε, στον Δώνη και στη διοίκηση. Είναι προφανές ότι διαχειρίστηκαν καθυστερημένα και λάθος το θέμα. Το άφησαν να «σέρνεται» επί μήνες, δημιουργώντας εσωτερικό πρόβλημα στην ομάδα και αναστάτωση στον κόσμο. Μπορούσαν να πουν από τον Δεκέμβριο στον Γκαρσία, όταν άρχισε τις διαμαρτυρίες για την μη συμμετοχή του στην 11άδα, χωρίς περιστροφές και μισόλογα, ότι «σε σεβόμαστε, σε εκτιμούμε, αλλά όπως συμβαίνει σε όλες τις οργανωμένες ομάδες του κόσμου, θα κάνεις ό,τι σου λέει ο προπονητής, κάτι άλλο δεν μπορεί να γίνει». Έτσι, ο Γκαρσία θα αποφάσιζε μόνος του εάν θα συμβιβαζόταν με μια δεδομένη κατάσταση, ή εάν θα αποχωρούσε οικιοθελώς. Το ζήτημα σε οποιαδήποτε εξέλιξη θα είχε λυθεί σχεδόν εν τη γενέσει του και η αναταραχή στην ομάδα θα περιοριζόταν χρονικά κατά πολύ.

Πόντιος Πιλάτος… ο Δώνης

Αντίθετα, ο προπονητής, εν πρώτοις, και η διοίκηση, κωλυσιέργησαν, καθυστέρησαν χαρακτηριστικά, προσπάθησαν να συμβιβάσουν κάτι το οποίο ήταν ασυμβίβαστο και έκαναν τα πράγματα πολύ χειρότερα. Έπρεπε να προκληθεί αναστάτωση στην ομάδα πριν από το ματς στο Χαριλάου και τώρα, πριν από το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό. Έπρεπε να υπάρχει εσωτερικό ζήτημα τόσων μηνών για να ξεκαθαρίσει κάπως η κατάσταση με την πρόσφατη ανακοίνωση της διοίκησης, με την οποία πάλι δεν δόθηκε οριστικό τέλος στο θέμα και όλοι περιμένουν νέο γύρο εξελίξεων μετά τον αγώνα με τον Παναθηναϊκό, ενώ ο Δώνης παριστάνει ακόμα τον… Πόντιο Πιλάτο.

Οι δηλώσεις του 43χρονου τεχνικού στην Media day της περασμένης Τρίτης 12/3, ήταν απαράδεκτες. Τι θα πει μου είπε ο Γκαρσία πώς όταν δεν θα τον προορίζω για την 11άδα να τον αφήνω εκτός αποστολής; Κανένας επαγγελματίας προπονητής δεν μπορεί να κάνει δεκτό τέτοιο όρο από οποιονδήποτε παίκτη. Το έχω ξαναγράψει. Ο Σάντος το καλοκαίρι του 2009, όταν αποκτήθηκε ο Βιτόλο, πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος σε συνέντευξη Τύπου είχε δηλώσει στα ίσα ότι «μεταξύ Βιτόλο και Γκαρσία προτιμώ ανεπιφύλακτα τον Βιτόλο για την 11άδα». Και εκτός από κάποιες μουρμούρες δεν κουνήθηκε φύλλο. Ο Γκαρσία πειθάρχησε με την απόφαση και μάλιστα λίγο καιρό μετά έπαιξε μαζί με τον Ισπανό στην 11άδα, συνθέτοντας τελικά ένα πολύ καλό δίδυμο.

Οι ευθύνες της καθυστέρησης

Στο κομμάτι των οπαδών και των αντιδράσεων δεν θα πάω καθόλου. Είναι κοινός τόπος και συνηθισμένο φαινόμενο σε όλο τον πλανήτη, οι φίλαθλοι και οι οπαδοί κάθε ομάδας να έχουν την άποψή τους και να λένε ό,τι τους αρέσει, μέχρι το όριο φυσικά που δεν θίγουν την τιμή και την υπόληψη κάποιου. Ακόμα και σε προηγμένες ποδοσφαιρικά χώρες υπάρχουν υπερβολικές πολλές φορές αντιδράσεις από οπαδούς.

Αυτοί που έχουν την ευθύνη για τις αποφάσεις είναι η διοίκηση και ο προπονητής, ενώ οι παίκτες τις εκτελούν. Συνεπώς, για το ότι το θέμα Γκαρσία δεν επιλύθηκε σωστά και από την αρχή, ευθύνονται και οι τρεις εμπλεκόμενοι στην υπόθεση, διοίκηση, προπονητής και παίκτης. Δεν είναι μια εξισορροπητική διαπίστωση. Θεωρώ ότι είναι η πραγματικότητα, για όποιον θέλει να την δει και δεν είναι φανατικά ταγμένος με κάποια πλευρά.