Όσο συνεχίζει να κερδίζει, απειλεί…
Ο Χουμπ Στέφενς δεν έχει περάσει ακόμα πολλά από όσα θα ήθελε (ή από όσα περιμένει η διοίκηση) στον ΠΑΟΚ. Είναι ξεκάθαρο όμως ότι έχει περάσει ένα και πολύ βασικό: Ποτέ και για κανένα λόγο, όσο κι αν στραβώσει ένα ματς, σε όποιο σημείο κι αν στραβώσει, ο "δικέφαλος" δεν σταματάει την προσπάθεια.
Του Κώστα Κεφαλογιάννη
Με εξαίρεση το πρώτο επίσημο παιχνίδι της σεζόν, κόντρα στη Μέταλιστ (όπου μετά από ένα εξαιρετικό πρώτο ημίχρονο, οι “ασπρόμαυροι”… αποχώρησαν από τον αγωνιστικό χώρο μόλις δέχτηκαν γκολ) σε όλα τα υπόλοιπα παλεύουν μέχρι το τελευταίο λεπτό. Και τελικά είτε τα γυρίζουν, είτε όχι, δείχνουν χαρακτήρα μεγάλης ομάδας.
Οι αδυναμίες βγάζουν μάτι…
Προς το παρόν αυτό είναι και το μόνο προσόν μεγάλης ομάδας που δείχνουν. Διότι κατά τα άλλα οι αδυναμίες τους εξακολουθούν να βγάζουν μάτι. Στην αναμέτρηση με τον Παναθηναϊκό π.χ. το πρόβλημα στην αμυντική λειτουργία ήταν πιο μεγάλο και από την αγάπη του Χρήστου Παππά για τον Χίτλερ (στα νιάτα του εννοώ, μετά ως γνωστόν μετανόησε..). Οι φιλοξενούμενοι έκαναν ελάχιστες επιθέσεις αξιώσεων, οι περισσότερες εκ των οποίων κατέληξαν σε ευκαιρίες και μία στο γκολ του Μπεργκ.
Η κούραση από το ματς της Ευρώπης…
Παράλληλα ο ΠΑΟΚ έδειξε ανικανότητα να “σκοτώσει” τον αντίπαλο, όταν τον έριξε στα σχοινιά με το 2-1 στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου και τεράστια ανασφάλεια όταν πιέστηκε στα τελευταία λεπτά.
Όλα αυτά βέβαια έχουν να κάνουν και με την κούραση από το ματς της περασμένης Πέμπτης στην Ολλανδία. Έχουν να κάνουν όμως και με… κατασκευαστικά προβλήματα που δεν λύνονται εύκολα. Τουλάχιστον όχι μέχρι τον Ιανουάριο.
Έστω κι έτσι ο ΠΑΟΚ κερδίζει, βρίσκεται τρεις πόντους από τον Ολυμπιακό και απειλεί. Σε αναζήτηση μιας πειστικής εμφάνισης εντός συνόρων, ο “δικέφαλος” αρκείται προς το παρόν σε χρήσιμες νίκες Και το 6-0 και το 2-1 άλλωστε, τρεις πόντους δίνουν.
Υ.Γ. Έχουν τα πλάκα τα σχόλια των φίλων του Παναθηναϊκού για –κατά τη γνώμη τους – ανύπαρκτο πέναλτι με το οποίο ισοφάρισε ο ΠΑΟΚ. Κατ΄αρχήν φυσικά ήταν πέναλτι. Ανόητο ίσως, από πλευράς Ρισβάνη (ο πιτσιρικάς ταλαιπωρήθηκε πολύ από τον “Σάλπι”, αλλά έχει προσόντα σπουδαίου στόπερ…), με “βουτιά” αν θέλετε από τον αρχηγό του ΠΑΟΚ, πάντως πέναλτι. Κατά δεύτερον, όταν οι ΠΑΟΚτσήδες έβριζαν για τον Σπάθα και το χαμένο πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς, οι Παναθηναϊκοί τους χλεύαζαν σε στιλ: “Έλα μωρέ με το ΠΑΟΚάκι που ήθελε και τίτλο”.
Ακόμα λοιπόν κι αν τώρα η ομάδα τους αντιμετωπίζεται διαιτητικά ως… Παναθηναϊκάκι (στο συγκεκριμένο ματς δεν αντιμετωπίστηκε έτσι), υποψιάζομαι δεν θα τους αρέσει ιδιαίτερα να το ακούνε.
Υ.Γ.2 Ο καλύτερος Νίνης που έχω δει εδώ και πολύ καιρό (για όσο είχε δυνάμεις) και ο καλύτερος Σαλπιγγίδης επίσης οδήγησαν τον ΠΑΟΚ στη νίκη. Αλλά το μαγικό αριστερό του Λίνο έκανε τελικά τη διαφορά. Όταν παίζει ο Βραζιλιάνος και είναι καλά, ανεβάζει τον “δικέφαλο” επίπεδο, περισσότερο και από Στοχ, Λούκας ή τις υπόλοιπες φετινές μεταγραφές.
Υ.Γ.3: Ο Μπεργκ εκτός από καλός παίκτης είναι προφανώς και σοβαρός άνθρωπος. Και για αυτό δεν απάντησε στα καραγκιοζιλίκια του Χακόμπο που πανηγύρισε μέσα στα μούτρα του σαν υστερικός το χαμένο πέναλτι. Ευτυχώς. Το παιχνίδι ήταν ωραίο για να τελειώσει με κλωτσομπούνια…
Διαβάστε ακόμη:
Το “ευχαριστώ” σε Σάλπι, Κλάους
