Όταν ο Ολυμπιακός έγινε… Παναθηναϊκός

Σε άλλες -οικονομικές- συνθήκες βέβαια, αλλά η συνταγή είναι από το ίδιο χέρι γραμμένη. Ξεπατικωτούρα από τον ίδιο οδηγό μαγειρικής. Ο προπονητής άλλαξε (Μπαρτζώκας αντί Ίβκοβιτς), κάποιες ιδέες επίσης, πράγμα λογικό. Το βασικό πλάνο όμως έμεινε εντελώς ανέγγιχτο. Κορμός, ομοιογένεια, προσθήκες ουσίας, τα βασικά υλικά της επιτυχίας.

Εκεί ποντάρει πλέον ο πρωταθλητής για να έχει πάρει και να διατηρεί τα εντός των τειχών ηνία. Γι’ αυτό και νίκησε δεύτερη φορά εφέτος, γι’ αυτό και θα έχει πάλι το πλεονέκτημα έδρας μέχρι τους τελικούς, γι’ αυτό και θα είναι το φαβορί για τον τίτλο.

Βέβαια δεν έκανε κάτι εξωπραγματικό το σύνολο του Μπαρτζώκα στο δεύτερο κλασικό ντέρμπι της σεζόν. Επικράτησε γιατί στις δύσκολες στιγμές, όταν η επίθεση μπλόκαρε και τα plays καταστρέφονταν, ο ένας ήξερε πού ακριβώς βρισκόταν ο άλλος – στην κορυφή ή στα φτερά. Επικράτησε γιατί στις καταστάσεις ανάγκης ο Σπανούλης έβρισκε με κλειστά μάτια τον Πρίντεζη, ο Λο τον Χάινς και ο Σλούκας τον Παπανικολάου, ακόμη και τώρα που έλειπε ο κουμανταδόρος Μάντζαρης. Σε αυτούς έχει προστεθεί ο… value bet Περπέρογλου (που έκανε μεγάλο ματς) και ο Πάουελ, ένας ψηλός με περισσότερα υπέρ παρά κατά, βελτιώνοντας το συνολικό αποτέλεσμα.

Την ίδια ώρα ο Παναθηναϊκός βρίσκεται ακόμη σε διαδικασία εξέλιξης, δοκιμάζει και δοκιμάζεται, ψάχνει σταθερό αγωνιστικό προσανατολισμό και μέχρι να φτάσει στον τελικό προορισμό ίσως χαθεί κι άλλος χρόνος. Ενδέχεται και η σεζόν ολόκληρη, χωρίς να είναι απαραίτητο, παρά τις παραλείψεις και τα λάθη, να χρεωθεί ευθύνες ο ένας (διοίκηση) ή άλλος (προπονητές, παίκτες), αφού οι προ μηνών αλλαγές ήταν σαρωτικές και όλοι μαθαίνουν.

Τηρουμένων των αναλογιών, οι “πράσινοι” δεν έπαιξαν άσχημα στο ΣΕΦ. Έως ένα σημείο έφεραν το παιχνίδι στα δικά τους μέτρα κι αν έμπαιναν κάποια από τα ελεύθερα σουτ, δια χειρός Μπράμου ή Μπανκς, η τύχη τους θα ήταν μάλλον διαφορετική. Μήπως όμως έπαιζε άσχημα ο Ολυμπιακός τα προηγούμενα χρόνια; Σε καμία περίπτωση. Του έλειπε απλώς το ένα βήμα πριν από την υπέρβαση. Τώρα λείπει από το “τριφύλλι”, οι ρόλοι αντιστράφηκαν.

Ο τελικός κυπέλλου πάντως, παρά το κοντινό του πράγματος, είναι μια εντελώς διαφορετική υπόθεση. Ένα ματς – ένας τίτλος. Άλλη η πίεση, άλλο το βάρος στους ώμους, αφού τα λάθη δεν διορθώνονται στα play off, άλλα τα δεδομένα (γήπεδο, κόσμος). Ακόμη κι αν οι δύο προπονητές προσεγγίσουν τη νέα μάχη με τον ίδιο τρόπο τακτικά, μην προτρέξουμε να χρίσουμε από τώρα κυπελλούχο, μολονότι ο Ολυμπιακός έχει σαφές πλεονέκτημα, αγωνιστικό και ψυχολογικό.