Ό,τι λάμπει δεν είναι πάντα χρυσός
Το μπάσκετ, όπως και το ποδόσφαιρο αλλά και γενικότερα ο αθλητισμός στην χώρα μας, διέθεταν πάντα παιδιά με δυνατότητες γι αυτό και οι μικρές εθνικές μας έφερναν πρώτες επιτυχίες πριν οι... μεγάλοι αρχίσουν να σηκώνουν και αυτοί σημαίες. Μετά από χρόνια αντιληφθήκαμε ότι η Ελλάδα, ιδιαίτερα στο μπάσκετ, διέθετε εξαιρετικό πλάνο και ανθρώπους για να το υλοποιήσουν, αλλά χωρίς την ανάλογη συνέχεια.
Η ομοσπονδία επέλεγε πάντα τους κατάλληλους προπονητές γι αυτές τις ηλικίες, κόουτς οι οποίοι δεν θα μπορούσαν να δουλέψουν στο υψηλότερο επίπεδο αλλά ήταν ιδανικοί για να αναθρέψουν, μπασκετικά, νέα παιδιά. Είχαν παράλληλα και την νοοτροπία, σε αντίθεση με τους αντιπάλους μας, να συγκεντρώνουν ομάδες για να νικήσουν όχι απλά να παίξουν.
Μίσσας: Ο κατάλληλος άνθρωπος για τη δουλειά
Η τελευταία σπουδαία επιλογή ήταν ο Κώστας Μίσσας ο οποίος αν και προσελήφθη αρχικά για να αναστηλώσει την εθνική γυναικών, μετά αξιοποιήθηκε ως επικεφαλής σε όλα τα κλιμάκια. Αυτή είναι και η μοναδική σωστή επιλογή των τελευταίων ετών πολύ απλά διότι ο έμπειρος προπονητής έχει κάνει αυτή την δουλειά στην πρώτη ελληνική ομάδα η οποία δούλεψε επαγγελματικά με τις ακαδημίες της, στον Πανιώνιο.
Η ομοσπονδία τα τελευταία χρόνια συνηθίζει να προσθέτει φίλους και γνωστούς, ικανότατους τεχνικούς αλλά σε εντελώς λάθος θέσεις. Το πόστο του προπονητή στις μικρές ηλικίες είναι απείρως πιο σημαντικό και χρειάζεται κόουτς με μεγάλη προϋπηρεσία σε αυτά τα επίπεδα όχι απλά έναν άριστο προπονητή που θα διδάξει πικ εν ρολ, φλεξ και άλλες αμερικάνικες λέξεις.
Οι μικρές εθνικές ευτύχησαν όμως να προσθέσουν τον κατάλληλο άνθρωπο για την δουλειά και τα αποτελέσματα φαίνονται.
Αποτελέσματα; Αυτή ακριβώς είναι η διαφορά του Μίσσα. Δεν τον νοιάζουν τα αποτελέσματα, δεν τον ενδιαφέρει να κυνηγήσει ένα ακόμα μετάλλιο για τη δόξα του… προέδρου, δεν τον απασχολεί να επιβεβαιώσει το όνομά του με έναν τίτλο. Σε συζητήσεις που είχαμε μαζί του τόνιζε ότι σκοπός είναι να αξιοποιηθεί το εμφανές ταλέντο τεσσάρων-πέντε παιδιών, αλλά και να αναδειχθούν κάποια ακόμα τα οποία στερούνται παραστάσεων.
Αποστολή δεν είναι το μετάλλιο…
Αυτή όφειλε και οφείλει να είναι η αποστολή κάθε εθνικής ομάδας κάτω από την ανδρών: η ανάδειξη του ταλέντου και η στήριξη σε παίκτες που έρχονται από το χαμηλότερο επίπεδο. Η εθνική έχει κάνει το 5/5 μπορεί να κάνει το 6/6, μπορεί και να ηττηθεί. Δεν πρέπει να ενδιαφέρει κανέναν παρά μόνο τους ίδιους. Αυτό που αποτελεί στόχο είναι οι συγκεκριμένοι μπασκετμπολίστες, οι οποίοι όφειλαν ήδη να είναι πρωταγωνιστές σε αυτό το χαμηλοτάτου επιπέδου πρωτάθλημά μας, εφέτος να λάμψουν ώστε στο εγγύς μέλλον όσο το δυνατόν περισσότεροι να κληθούν από τη μεγάλη εθνική μας.
ΟΚ, δεν περιμένουμε να δούμε στα μέρη μας τον Γιαννάκη Αντετοκούνμπο που ταξιδεύει για το Μιλγουόκι ή τον Ιωάννη Παπαπέτρου ο οποίος θα φορέσει για δεύτερη χρονιά τη φανέλα του Τέξας.
Ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης μετά την περιπέτεια με το γόνατό του, εφέτος οφείλει να βομβαρδίζει τα καλάθια, ο Λευτέρης Μποχωρίδης να είναι βασικός στον Άρη και ο Δημήτρης Αγραβάνης να παραμείνει στην βασική πεντάδα του Πανιωνίου από την αρχή ως το τέλος.
Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα…
Τότε και μόνο τότε αυτή η εθνική θα είναι επιτυχημένη, τότε και μόνο τότε η ομοσπονδία και η παρέα της φεγγαρόπετρας θα έχει το δικαίωμα να επιχαίρει για το μπασκετικό της πρόγραμμα. Σε αυτές τις ηλικίες, ότι λάμπει απότομα, εύκολα αποδεικνύεται… καθρεφτάκι.
Τα συγκεκριμένα παλικαράκια ήδη μας υποχρέωσαν να στρέψουμε το ενδιαφέρον μας αλλά εδώ ξεκινά το… πρόσεξε τι εύχεσαι. Τώρα αρχίζουν τα πολύ δύσκολα για να ξεχωρίσουν όσοι αντέχουν.
Διαβάστε ακόμη:
