Όχι άλλο (τέτοιο) ντέρμπι…

Ξέρουμε ότι είναι μάταιο, αφού με την έλευση του νέου έτους, μέσα στον Ιανουάριο δηλαδή, θα γίνει το δεύτερο παιχνίδι πρωταθλήματος, ενώ ακολουθούν κι άλλα πολλά, σε Top16 και ελληνικά πλέι οφ. Κάποιος τρόπος όμως θα υπάρχει, κάποιο παραλλαγμένο σύστημα διεξαγωγής, το οποίο θα προβλέπει να μην συνυπάρχουν οι δυο τους στο ίδιο παρκέ. Συμμετοχή σε… δύο διοργανώσεις ή ο νικητής να κρίνεται κάθε φορά στο… κέρμα.

Δεν είναι μόνο ο κίνδυνος τραυματισμού όλων των εμπλεκομένων από τα “καλόπαιδα” της κερκίδας που με κάθε ευκαιρία σημαδεύουν στο… ψαχνό και λίγο έλειψε να τινάξουν ακόμη ένα ματς στον αέρα. Δεν είναι ούτε η παραφιλολογία που προκαλείται -τεχνηέντως πολλάκις- πριν και μετά από κάθε αγώνα με ανακοινώσεις, κύκλους, διαμαρτυρίες για διαιτητές και ελέγχους ντόπινγκ (αυτή τη φορά έδωσαν δείγμα και οι 24 παίκτες).

Είναι πρώτα και κύρια η φιλοσοφία που αντιμετωπίζουν οι δυο αντίπαλοι αυτές τις αναμετρήσεις. Το “πρέπει” για τη νίκη μεταβάλει το DNA αμφότερων, γίνεται βαρίδι σε χέρια, πόδια, καταστρέφει το μυαλό, μετατρέπει τους παίκτες σε ερασιτέχνες, σαν να μην έχουν ξαναπιάσει ποτέ την μπάλα μπάλα στα χέρια τους. Το είδαμε στο ΣΕΦ τον Οκτώβριο μ’ εκείνο το 55-45 βγαλμένο από το μπάσκετ των 30 δευτερολέπτων στα ’90s, η ιστορία επαναλήφθηκε 70 ημέρες μετά στο ΟΑΚΑ, χωρίς επί της ουσίας ν’ αλλάξει κάτι δραστικά πέρα από το νικητή και το happy end για τον Παναθηναϊκό.

Είναι προτιμότερο για τους δυο να αντιμετωπίζουν οποιαδήποτε άλλη ομάδα, ελληνική ή ξένη, αν το μπάσκετ που (ξανα)παίχθηκε το βράδυ της Δευτέρας πρόκειται να το δούμε πάλι και πάλι. Θα το χαρούμε κι εμείς κι αυτοί που εμπλέκονται πολύ περισσότερο. Πόνεσαν τα μάτια μας, “πόνεσαν” και τα καλάθια από τα συνολικά 63 χαμένα σουτ (ξέχωρα από τις βολές), μεταξύ των οποίων δυο καρφώματα!

Κι αν ήταν επιλογή του τεχνικού σταφ των “πρασίνων” να ρίξει τόσο πολύ το σκορ, σε επίπεδα πρωταθλήματος γειτονιάς, για ν’ αποκτήσει αβαντάζ το “τριφύλλι”, ο φορμαρισμένος και αήττητος Ολυμπιακός, που έχει έφεση στον αιφνιδιασμό, τι έκανε για ν’ απεγκλωβιστεί; Τίποτα. Προσπάθειες, από το τρίποντο κυρίως, στα 2” πριν από τη λήξη της επίθεσης κι αν μπουν, μπήκαν. Δεν μπήκαν όμως και έχασε νομοτελειακά, αφού η ρακέτα ήταν… απαγορευμένη ζώνη.

Θεμιτό το μπάσκετ των πολλών επαφών, η θέληση, το πάθος, η δύναμη, αλλά δεν είναι δα και τόσο δύσκολο να συνδυαστούν όλα τα παραπάνω και η σωστή τακτική με απόδοση ισάξια των ρόστερ που και οι δυο “αιώνιοι” διαθέτουν. Ας μετατραπεί μια φορά η πίεση προς όφελος του σπορ κι όχι εις βάρος του. Οι ευκαιρίες πολλές εφεξής, ας το εκμεταλλευτούν αυτοί που έχουν τα γκέμια για να το ευχαριστηθούν και όλοι οι υπόλοιποι, ανεξάρτητα από αποτελέσματα και νίκες. Κι όταν ένα ντέρμπι μας… γεμίσει ξανά, θα μιλήσουμε και επί του αγωνιστικού.