Παίζονται περισσότερα από μια πρόκριση

Η κληρωτίδα ήταν σχεδόν πάντα γενναιόδωρη για την Ελλάδα στην εποχή Ρεχάγκελ και η αλήθεια είναι πως θα μας κακοφαινόταν, τώρα που υποβιβαστήκαμε στο 2ο γκρουπ δυναμικότητας, αν επικεφαλής του ομίλου μας ήταν η Ισπανία ή η Αγγλία. Η Κροατία – μαζί με τη Ρωσία ίσως – είναι ότι καλύτερο μπορούσε να τύχει στην Εθνική από τους ισχυρούς, όχι γιατί δεν είναι καλύτερη ομάδα από την Ελλάδα αλλά γιατί μας επιτρέπει τουλάχιστον να ελπίζουμε πως αν η τύχη συνεχίσει να είναι συμμαχός μας, μπορούμε να της “κλέψουμε” την πρώτη θέση.

Με δεδομένο πως μια ισχυρή ομάδα θα υπήρχε έτσι κι αλλιώς στον όμιλο όμως, τα καλύτερα για την Ελλάδα έρχονται από εκεί και κάτω. Κι αυτό γιατί αν παρουσιαστεί στοιχειωδώς σοβαρή, έχει εξασφαλισμένη τουλάχιστον τη 2η θέση. Το λαχείο του Ισραήλ που κλήρωσε για δεύτερη συνεχόμενη φορά, ήταν ό, τι καλύτερο αν αναλογιστούμε πως από το ίδιο γκρουπ δυναμικότητας θα μπορούσε να μας πέσει το Εϊρε ή η ανερχόμενη Βοσνία. Ακόμη και στο 4ο γκρουπ δυναμικότητας υπήρχαν πολύ πιο επικίνδυνες ομάδες από τη γνωστή μας Λετονία, όπως η Σλοβενία που πέταξε έξω στο μπαράζ τη Ρωσία και σε 4 μήνες θα παίξει στο Παγκόσμιο Κύπελλο ή το Βέλγιο.

Η μικρή τροποποίηση του συστήματος διεξαγωγής μας επιτρέπει να τρέφουμε ελπίδες ακόμη και για απευθείας πρόκριση, έστω κι αν η Ελλάδα δεν πάρει την πρώτη θέση, αφού ο καλύτερος δεύτερος από τους 9 ομίλους θα γίνει η 10η ομάδα που θα πάει το καλοκαίρι του 2012 στα γήπεδα της Πολωνίας και της Ουκρανίας, χωρίς να μπει στη διαδικασία των μπαράζ.

Τα τελευταία χρόνια το όπλο της Εθνικής στις μάχες των προκριματικών ήταν η σοβαρότητα και η αποτελεσματικότητα που έδειχνε στα παιχνίδια με τους “μικρούς” του εκάστοτε ομίλου. Εντός έδρας δεν έχει ούτε μία απώλεια βαθμών κόντρα σε ασθενέστερο αντίπαλο εδώ και 8 χρόνια, ενώ στο ίδιο διάστημα εκτός έδρας είχε μόνο την πρόσφατη ισοπαλία στη Μολδαβία και μια ήττα στην Αλβανία 2 μήνες μετά το θρίαμβο της Πορτογαλίας. Κι αν αυτό φαίνεται σε ορισμένους εύκολο κι αυτονόητο, ας κοιτάξουν πόσους βαθμούς έχουν πετάξει τα τελευταία χρόνια σε τέτοια ματς οι παραδοσιακές δυνάμεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου…

Η κλήρωση ήταν λοιπόν κομμένη και ραμμένη στα μέτρα και στις δυνατότητες της Εθνικής Ομάδας. Το θέμα όμως είναι ποιές θα είναι οι δυνατότητές της το Σεπτέμβριο, όταν θα αρχίσει αυτή η προκριματική φάση. Με τα σημερινά δεδομένα το πιθανότερο είναι πως ο Ρεχάγκελ δεν θα συνεχίσει μετά το Μουντιάλ να βρίσκεται στον πάγκο της ομάδας κι αυτό αποτελεί από μόνο του ως γεγονός τέλος μιας μεγάλης σε διάρκεια και επιτεύγματα εποχής και συνήθως η μετάβαση στη νέα προκαλεί τριγμούς και προσωρινή αστάθεια.

Ιδιαίτερα όταν οι παίκτες που θα αποτελούν τον κορμό της Εθνικής μετά το καλοκαίρι δεν θα είναι οι πλέον έμπειροι για να διαχειριστούν ομαλά αυτό το σοκ. Ο Καραγκούνης θα έχει πατήσει τα 34 και έχοντας εκπληρώσει το όνειρο ζωής να παίξει σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, κανείς δεν ξέρει αν θα έχει κουράγιο και όρεξη να ηγηθεί της μάχης για ένα 3ο συνεχόμενο Euro.

Κατσουράνης και Χαριστέας θα είναι πρακτικά οι μοναδικοί από όσους είχαν ενεργό συμμετοχή το 2004 που θα συνεχίζουν κι αν ο προπονητής έχει αλλάξει τότε θα μιλάμε για μία εντελώς διαφορετική ομάδα. Με αυτά τα δεδομένα, η επόμενη προκριματική φάση μπορεί να κρίνει για το ελληνικό ποδοσφαιρο πολύ περισσότερα από μία ακόμη πρόκριση σε τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης.

Αν η μετά-Ρεχάγκελ εποχή με την ριζικά ανανεωμένη Εθνική Ομάδα αρχίσει με μία επιτυχία, αυτό θα θέσει τις βάσεις για να σταθεροποιηθεί για πολλά ακόμη χρόνια στην Ελίτ του ευρωπαϊκού ποδοφαίρου. Σε περίπτωση αποτυχίας όμως, υπάρχει ο κίνδυνος πισωγυρίσματος. Ο Ρεχάγκελ και η προηγούμενη φουρνιά θα θεοποιηθούν, οι νέοι θα απαξιωθούν και η Εθνική θα επιστρέψει στην ανυποληψία που βρισκόταν τις προηγούμενες δεκαετίες…