Patience ρε…
Από τον Ιωαννίδη, στον Ομπράντοβιτς, μετά στον Ρεχάγκελ και τώρα στο Γιαννάκη μας αρέσει πολύ να δίνουμε μεταφυσικές εξηγήσεις σε μεγάλες επιτυχίες. Αποκορύφωμα η κατάκτηση του Euro το 2004.
Μόνο που μετά από τόσες νίκες με διαφορά κάτω των τριών πόντων, με το Μαρούσι, την Εθνική και τώρα με τον Ολυμπιακό, ο Γιαννάκης, νωρίτερα δε και ο Ρεχάγκελ, οφείλουν να φύγουν από τη σφαίρα του μεταφυσικού.
Το σουτ του Γκριρ απείχε πολύ από το να χαρακτηριστεί απόρροια απίστευτης αστρικής συνωμοσίας. Το ίδιο συμβαίνει με ότι έχουμε δει στο παρελθόν από ομάδες του Γιαννάκη. Σίγουρα ένα σουτ είναι μία ζαριά και η καλή ζαριά θέλει και τύχη. Όταν όμως έχεις δημιουργήσει όλες τις κατάλληλες συνθήκες, έχεις κάνει ότι πρέπει για να έρθει με το μέρος σου, κοινώς όταν της έχεις ανοίξει τα μάτια, τότε η τυφλή θεά θα σου κλείσει το μάτι.
Ο Γιαννάκης δεν είναι κανένας θαυματοποιός. Η μεταμόρφωση του Ολυμπιακού οφείλεται στη τεράστια προσωπικότητα και τη πείρα του προπονητή να στηρίζεται στον παίκτη. Αυτό που κάνει ο κόουτς των ερυθρολεύκων είναι να γεμίσει αυτοπεποίθηση τους παίκτες του. Τους ηρεμεί με τέτοιο τρόπο ώστε κανείς να μην αισθάνεται φόβο ή άγχος όταν σουτάρει. Πέραν της άμυνας όπου πέφτει όλο το βάρος, ο Ολυμπιακός παίζει στην επίθεση με το ελεύθερο, με το ένστικτο, την υπομονή για την καλύτερη επιλογή.
«Patience ρε», όπως θα σας απαντήσει κάθε Αμερικανός που δούλεψε υπό τις οδηγίες του Δράκου. Αυτή η ηρεμία βγαίνει στα τελευταία δευτερόλεπτα, καθώς ο αυτός που θα πάρει το σουτ ξέρει ότι έχει την απόλυτη στήριξη του κόουτς ασχέτως αποτελέσματος. Θα ήταν ατυχία αν ο Γκριρ μέσα σε απόλυτη ηρεμία, με όλες τις προϋποθέσεις υπέρ του να αστοχούσε.
Στη Μόσχα ο Γιαννάκης πέτυχε να παντρέψει, για 36 λεπτά, τέλεια τους δυο κόσμους. Το 60-72 στο 35 ήταν απόρροια του Ολυμπιακού και π.Γ.(προ Γιαννάκη). Το προπονητικό τιμ των ερυθρολεύκων, γνώριζε ότι σε ένα αργό παιχνίδι, κάτω των 70 πόντων, η ΤΣΣΚΑ έχει το πάνω χέρι λόγω πείρας σε αυτό το στυλ. Όπως σε ένα βαθμό συνέβη με τον Παναθηναϊκό. Γι αυτό και ξαφνικά οι «Ρώσοι» βρήκαν απέναντί τους έναν άλλο Ολυμπιακό που κοιτούσε να σκοράρει, να βγάλει ελεύθερα σουτ, να απειλήσει. Αυτό ήταν το κλειδί, η απόλυτη ισορροπία άμυνας-επίθεσης. Αν δεν υπήρχε το κενό διάστημα στο φινάλε, εκεί όπου κακώς έγινε προσπάθεια να παίξει με το χρονόμετρο, τότε θα ήταν το τέλειο παιχνίδι. Ακόμα μεγαλύτερη είναι το κέρδος με το πώς τελείωσε η αναμέτρηση διότι θεωρητικά προσφέρει ένα σημαντικό ψυχολογικό προβάδισμα.
Ο Ολυμπιακός μπορεί να νικήσει τη Πέμπτη και να προκριθεί, μπορεί και να αποκλειστεί. Αγωνιστικά δίνει το δεύτερο σημαντικότερο αγώνα της 10ετίας μετά την αναμέτρηση με τη Μακάμπι στο Τελ Αβίβ, πριν από δύο χρόνια. Υπάρχει μία κακοδαιμονία που λέει πως από το 1999, οι ερυθρόλευκοι δεν νικούν σε τόσο κρίσιμο αγώνα με τον κόσμο δίπλα τους. Εδώ ίσως να πρέπει να πιάσει δουλειά το άστρο.
Ασχέτως αποτελέσματος στο Πειραιά , το διπλό στη Μόσχα, δικαιώνει, επιβραβεύει δύο ανθρώπους που αρνούνται να αλλάξουν μπασκετική περπατησιά. Ο Παναγιώτης και ο Γιώργος Αγγελόπουλος, ονειρεύτηκαν, πολλές φορές αυτή τη νίκη. Σε ένα πολύ κυνικό επαγγελματικό άθλημα, όταν οι παράγοντες μπορούν να ονειρεύονται ακόμα είναι ευλογία. Η μεγαλύτερη νίκη για τον Ολυμπιακό ήταν ότι το διοικητικό patience δικαιώνεται. Βλέπετε πριν ο Γιαννάκης το διδάξει στους αθλητές, τα δύο αδέρφια το έκαναν πράξη στηρίζοντας όλες τις επιλογές τους. Στήριξη ναι, αλλά πάνω από όλα η ομάδα χωρίς παλαιοπαραγοντικές αγκυλώσεις, όπως φάνηκε από την αλλαγή του Γκέρσον.
Μακάρι μόνο τα όσα είδαν από τους διαιτητές και στη Μόσχα, μετά τη Μαδρίτη, να μην τους υποχρεώσουν να αλλάξουν σκεπτικό στρεφόμενοι σε άλλες πρακτικές. Δεν δείχνουν τέτοιοι άνθρωποι ακόμα κι αν έχουν να κάνουν με τους Λαμόνικα και τους Γιόβτσιτς αυτής της ηπείρου, οι οποίοι είναι ικανοί με τα απροκάλυπτα σφυρίγματά τους να μετατρέψουν το Πούτιν σε ψηφοφόρο του Μπους.
Μέχρι τώρα καταφέρνουν να δουλέψουν στο μπάσκετ όπως το αγαπούν, επενδύοντας σε παίκτες, δεν χρειάζεται συζήτηση για το πόσο γεμάτο είναι το ρόστερ του Ολυμπιακού, και όχι σε αποχρώσεις του μαύρου.
Μία υποσημείωση για τους δύο δικούς μας της ΤΣΣΚΑ. Κάποια στιγμή ακόμα και ο μεγάλος Μεσίνα θα πληρώσει ορισμένα σφάλματά του. Το να υποχρεώνεται να κυνηγάει ο Παπαλουκάς τον πιο αθλητικό παίκτη του Ολυμπιακού στη καλύτερή του βραδιά, τον Κιντέλ Γουντς, είναι το λιγότερο έγκλημα. Για το Ζήση η περιθωριοποίησή του φάνηκε πόσο κοστίζει έστω και αν το μπασκετικό του ταλέντο βοήθησε στην ολική επαναφορά. Λόγια παραμυθίας επειδή είναι Έλληνες; Όχι διότι όλη η ομάδα φάνηκε να περιμένει άλλα και άλλα να βλέπει επί χάρτου.
