Πέθανε με μάγκες
Η επόμενη μέρα για την ΑΕΚ είναι αμήχανη, μα αποτελεί τεράστια ευκαιρία. Αυτό το χτικιό έπρεπε να διαλυθεί. Με όποιον τρόπο. Συνέβη αγωνιστικά, θα μπορούσε να είχε συμβεί οικονομικά ή διοικητικά, αν και μεταξύ αυτών υπάρχει σχέση αλληλεπίδρασης.
Οι αμέτοχοι-μέτοχοι κράτησαν στην εντατική ένα νεκρό οργανισμό, καταχρεωμένο, στον οποίο ούτε ήθελαν να βάζουν λεφτά ούτε μπορούσαν να τον πουλήσουν. Τρελοί που θα επένδυαν σε ένα τέτοιο business plan δεν υπάρχουν πια, ή μάλλον δεν υπήρχαν ποτέ.
Η θανατική ποινή της ΑΕΚ άρχισε από την εποχή που αποχώρησε ο Νικολαΐδης. Ο Ντέμης εγκλημάτισε με την απόφαση του να παραιτηθεί. Μπορεί να μη γνώριζε ακριβώς το μέγεθος του «πλιάτσικου» που θα ακολουθούσε, αλλά φεύγοντας με θιγμένο εγωισμό η εταιρεία χρειάστηκε ελάχιστο χρόνο για να ξαναγυρίσει στην οικονομική ασυνέπεια και στις «πιστολιές» προς Δημόσιο, ποδοσφαιριστές, τρίτους, προμηθευτές κ.τ.λ.
Η… νεόπλουτη ΑΕΚ!
Μπορεί ο Ντέμης να έκανε λάθη, να μπήκε κάπως άκομψα στη διοίκηση, να παγιδεύτηκε στη δημιουργία μιας νεόπλουτης ΑΕΚ, αλλά μέχρι και να φύγει η ΠΑΕ είχε οικονομική συνέπεια, ρύθμιση χρεών και κύρος. Έφυγε, άρχισε το πάρτι και φτάσαμε στον αχρείαστο ηρωισμό αγωνιστών τύπου Δημητρέλου, ο οποίος έτρεχε τις Παρασκευές να καλοπιάσει τον κάθε εφοριακό για να του εκδώσει εισιτήρια.
Εκεί είχε ξεπέσει η ΑΕΚ. Να κρέμεται από τα αχαμνά του κάθε εφοριακού που χαριστικά τις γέμιζε τη φιάλη με το οξυγόνο. Αυτό όμως δεν ήταν ζωή. Ήταν αργός θάνατος. Η ελληνική πονοψυχιά παρέτεινε τη ζωή της ΑΕΚ με μηχανική υποστήριξη.
Μια τόσο μεγάλη ομάδα δεν μπορεί να εξαρτάται από ήρωες με άδειες τσέπες. Η ΑΕΚ χρειαζόταν σοβαρούς επενδυτές με κεφάλαια. Αυτά απαιτεί το ποδόσφαιρο σήμερα. Από τη στιγμή που η ΑΕΚ δεν είχε τα παραπάνω, κάποια στιγμή θα γινόταν το… μοιραίο.
Χρέη, χρέη, χρέη… Τα τελευταία χρόνια -με εξαίρεση την τετραετία 2004-2008- όταν άκουγες ΑΕΚ δίπλα υπήρχε ένα πρόβλημα. Πώς να σωθεί αυτή η κατάσταση; Ο υποβιβασμός ήταν μονόδρομος που ίσως ανοίξει στην Ένωση τις προοπτικές για να χτιστεί από την αρχή. Από τη στιγμή που χάθηκε η ευκαιρία του 2004 και κατέρρευσε αυτό το μοντέλο, η πτώση ήταν δρόμος χωρίς επιστροφή. Απέμενε να δούμε τον τρόπο και το πότε.
Η επιστροφή του Μελισσανίδη…
Σε αυτή τη διαδρομή προ του κατήφορο, χύθηκαν τόνοι μελανιού για την επιστροφή του Μελισσανίδη και μαζί δημιουργήθηκαν φρούδες ελπίδες. Στον κόσμο της ΑΕΚ «προσφέρθηκε» πολύ παραμύθι. Και για τα διοικητικά και για τα αγωνιστικά.
Μπαίνει ο Μελισσανίδης, έρχεται ο Βιντιάδης μαζί με κάτι απίθανους Κινέζους, έρχονται Άραβες. Τελικά η ΑΕΚ έπεσε με έναν Δέλλα και έναν Ζήκο να βάζουν τους ώμους τους για να στηριχθούν οι καταρρακωμένοι ποδοσφαιριστές. Αυτοί και οι παίκτες μπήκαν στο πούλμαν για την επιστροφή της υποβιβασμένης ΑΕΚ στη βάση της. Οι υπόλοιποι εκτός. Αυτοί οι δύο είναι και οι μόνοι που υπάρχουν τούτη την ώρα μέσα στην ομάδα για μια νέα αρχή. Έβαλαν το κεφάλι τους στη λαιμητόμο με απόφαση κόντρα σε κάθε λογική.
Το σκηνικό με τον ανέκφραστο Δημητρέλο να έχει γείρει στον τοίχο έξω από τα αποδυτήρια στο γήπεδο του Ατρόμητου βλέποντας το πούλμαν να φεύγει, σηματοδοτεί και όσα θα ακολουθήσουν. Η Ένωση είναι κάτι παραπάνω από μόνη, αλλά αυτό είναι καλύτερο από το είναι με κάποιους που νομίζουν ότι είναι εκεί.
Με κάποιους οι οποίοι το περασμένο καλοκαίρι ανέθεσαν τη δημιουργία της άπειρης ΑΕΚ με τους πολλούς πιτσιρικάδες στο Βαγγέλη Βλάχο. Επιλέχθηκε ένας προπονητής λόγω των φιλικών του σχέσεων με το Θωμά Μαύρο, χωρίς να γίνει η απαραίτητη «ποδοσφαιρική έρευνα» για τις επιδόσεις και το προπονητικό του ποιόν.
Οι γκόμενες και το facebook
Σε αυτά τα παιδιά δεν δόθηκε ούτε ένα εφόδιο για το πώς θα φτάσουν να γίνουν σωστοί επαγγελματίες και όχι χαβαλέδες. Το είπε και ο Δέλλας στο Περιστέρι. Για το πώς θα μάθουν για ποδόσφαιρο και σεβασμό και όχι για γκόμενες στο facebook. Φυσικά και οι ποδοσφαιριστές δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Σε πολλούς από αυτούς αρκούσε να παίζουν στην ΑΕΚ. Απέκτησαν αυτοβούλως δικαιώματα ποδοσφαιριστών μεγάλης ομάδας, αλλά συμπεριφέρθηκαν σαν παίκτες ερασιτεχνικού σωματείου. Αυτή είναι η ευθύνη τους. Ο Λίνεν ήταν μια επιλογή για να σουλουπώσει μια κατάσταση που είχε ξεφύγει από τον έλεγχο, αλλά δεν μπορούσε να κάνει και θαύματα.
«Έφυγαν με λέμβους όσοι άφησαν αβοήθητα αυτά τα παιδιά από την αρχή της σεζόν», είπε ο Δέλλας. Μαζί με τις βυθιζόμενες λέμβους, όμως, παρέσυραν και μια ιστορία 89 ετών. Αγνόησαν ότι η ιστορία μόνη της δεν παίζει μπάλα ούτε κερδίζει αγώνες και αυτό ήταν η μεγαλύτερη προσβολή προς τον ίδιο το σύλλογο.
Διαβάστε ακόμη:
Το ακραίο σενάριο σωτηρίας της ΑΕΚ
Τα δάκρυα του υποβιβασμού της ΑΕΚ
Δείτε την εκπομπή SUPER BALL με ρεπορτάζ και σχόλια από τον υποβιβασμό της ΑΕΚ στη Football League:
