Πληρώσαμε αλλά το ευχαριστηθήκαμε πολύ

Σίγουρα είναι
η καλύτερη εικόνα εθνικής ομάδας στη μετά Γκάλη εποχή και συμφωνούμε όλοι ότι τώρα αυτό το σύνολο που είχε μάθει να νικάει με την σκληράδα του, επιβάλλεται με το ταλέντο της.

Γιατί έγινε αυτό; Διότι τώρα το επέλεξε ο προπονητής. Ο Γιαννάκης, όπως θα έκανε κάθε άλλος στη θέση του, αισθάνεται πλέον βέβαιος για την ομάδα του και μετά από τέσσερα χρόνια έκρινε ότι υπάρχει η ωριμότητα για γρήγορο πιο επιθετικό μπάσκετ. Ήταν μία υπέροχη μπασκετική εβδομάδα βλέποντας είτε από την τηλεόραση είτε εκ του σύνεγγυς, την ομάδα μας να σαρώνει αντιπάλους οι οποίοι ναι μεν ήταν από πλευράς δυνατοτήτων βρίσκονταν λίγο πιο κάτω αλλά βρήκαν απέναντί τους ένα σύνολο που θα καθάριζε πριν από το τζάμπολ. Μην ρίξουμε ανάθεμα στους απόντες, ότι τώρα τρέχουμε επειδή μπορούμε, διότι θα είναι ένα σπουδαίο χωρατό, και άδικο παράλληλα για ορισμένους από τους σπουδαιότερους σύγχρονους Έλληνες παίκτες.

Μία ομάδα πεινασμένη, αισιόδοξη, σίγουρη, σιδερένια, ορεξάτη, μην πούμε και τίποτε άλλο πιο βαρύ, και αυτό οφείλεται και στις ενέσεις νέων (Μπουρούσης, Βασιλόπουλος, Σπανούλης, Πρίντεζης, Σχορτσιανίτης), οι οποίοι παίρνουν πλέον μέρος της ευθύνης. Μία ομάδα που επιτέλους έχει τον κόσμο που της αξίζει. Το κοινό αυτό μας έδωσε την αισιοδοξία ότι αυτή η σιωπηλή πλειοψηφία κάποια στιγμή θα φωνάξει τόσο δυνατά παρούσα ώστε να διώξει τους καλλικάτζαρους.

Δεν υπήρχε θέμα, το λέγαμε ότι θα προκρινόμασταν διά περιπάτου. Ελπίζαμε επιτέλους και στην μπασκετική αλλαγή που ήρθε. Πάμε ή γυρνάμε από τα μπάνια γεμάτοι και περιμένουμε πολλά στο ολυμπιακό τουρνουά. Το αξίζουν αυτά τα παιδιά.

Να δούμε, λίγο σήμερα, και την άλλη όψη. Ταπεινή γνώμη, δεν ήρθε καμία σπουδαία επιτυχία. Περισσότερο εκπληρώθηκε ένας στόχος που μπορούσε να επιτευχθεί από πέρυσι. Η επιτυχία γι’ αυτή την πιο πετυχημένη ομάδα όλων των εποχών (μακάρι να γίνει και η καλύτερη), θα είναι το μετάλλιο αλλά και να συνεχίσει παίζοντας ακόμα καλύτερα. Ήδη όμως ανέβασε πολύ την αδρεναλίνη μας και ανανέωσε την αγάπη μας και γιατί όχι την σιγουριά ότι θα έρθει και η πραγματική επιτυχία.

Αγωνιστικά θα βλέπαμε πόσο πραγματικά καλοί είμαστε αν πετυχαίναμε την Κροατία, αλλά υπομονή μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες εκεί όπου τα δικά μας αστέρια θα συναντήσουν όμοιά τους μπασκετικά άστρα. Μακάρι, δε, ο τραυματισμός του Νίκου Ζήση να μην είναι σοβαρός διότι η παρουσία του αλλάζει τα πάντα.

Τώρα που τελείωσε η διοργάνωση, το ελληνικό μπάσκετ θριάμβευσε, με τις υποδομές του, τα στέρεα θεμέλιά του, που λέει συνέχεια ο πρόεδρος της Fiba Europe (!!!) Γιώργος Βασιλακόπουλος, θριάμβευσαν όμως και τα άνω των 4 εκατομμυρίων ευρώ που πληρώσαμε για να πάρουμε ένα τουρνουά που δεν τολμούσε να διοργανώσει κανείς λόγω κόστους, που θα έλεγε ο κάθε εργάτης του αθλήματος βλέποντας ότι δεν έχει κανονικό κλειστό για προπόνηση.

Αλλά εμείς είμαστε XXL και τα… σκάσαμε για να κτυπήσουμε την εμπορευματοποίηση του oλυμπιακού κινήματος, όπως θα διατράνωνε ο ισχυρός άνδρας του ελληνικού μπάσκετ. Να ναι καλά οι εταιρίες χορηγοί οι οποίες στήριξαν μαζί με το δημόσιο αυτό το εγχείρημα και δεν ακούγεται κανένα μεγάλο μπαμ. Περισσότερη γκρίνια με…αριθμούς για τους αριθμούς από Δευτέρα.