Ποδόσφαιρο… στρατόσφαιρας

Ανεξάρτητα από τα όποια μεταγραφικά γούστα και… βίτσια του καθενός ένα ασφαλές συμπέρασμα μπορεί να εξαχθεί από την παρακολούθηση των μέχρι στιγμής αγώνων του φετινού Εuro. O,τι το ποδόσφαιρο παίζεται πλέον σε επίπεδα…στρατόσφαιρας, πολύ μακριά από τον κόσμο των κοινών θνητών αλλά και το επίπεδο που παιζόταν ακόμη και πριν από 15 χρόνια.

Πλέον, με τις τακτικές να εξελίσσονται με απίστευτους ρυθμούς, τις μεθόδους προπόνησης να βελτιώνονται διαρκώς, τους πνευματικά ανήσυχους τεχνικούς να εμπλουτίζουν το παιχνίδι με νέα στοιχεία και προβληματισμούς και τους ποδοσφαιριστές να τελειοποιούν τόσο τη γνώση των βασικών όσο και την αντίληψή τους για το άθλημα, το ποδόσφαιρο τείνει να πλησιάσει τον κόσμο της τελειότητας.

Δείτε την Ιταλία. Πήγε στο Euro χωρίς πολλά μεγάλα ονόματα, βασίστηκε σ΄ένα κορμό παικτών που δεν είναι γνωστοί στα πέρατα του κόσμου και όμως, ικανοποιεί ακόμα και το πιο απαιτητικό ποδοσφαιρικό μάτι με την απόδοσή της. Ποια, η Ιταλία, που πριν λίγα χρόνια, ακόμα και το 2006 που στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης, έσπαγε να νεύρα φίλων και αντιπάλων με το…πάθος της για το κατενάτσιο.

Η Πορτογαλία; Σε μεγάλο βαθμό βελτιωμένη, επιτέλους βγάζει σαν σύνολο μία αρμονία, ένα δέσιμο που είχαμε χρόνια να δούμε από τους Ιβηρες. Παρά το γεγονός ότι λείπει πάλι ο δεινός στράικερ, η ομάδα του Πάουλο Μπέντο εντυπωσιάζει τόσο με την επιθετικότητά της όσο και με τις εμπνεύσεις των άκρως ποιοτικών μέσων της. Αλλωστε παραδοσιακά οι Πορτογάλοι επένδυαν στη μεσαία γραμμή τους (Φούτρε, Ρούι Κόστα, Φίγκο).

Για την Ισπανία και τη Γερμανία μάλλον είναι ανώφελο να μιλήσει κανείς αφού αμφότερες είχαν καταθέσει τα διαπιστευτήριά τους και στο Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής. Απλώς δύο χρόνια μετά φαίνεται ότι έχουν μείνει πιστές στο αγωνιστικό πλάνο τους αλλά και στην…εμμονή τους στην ποιότητα (άσχετα με το γεγονός ότι οι Ισπανοί δεν είναι το ίδιο εντυπωσιακοί).

Από τις παραδοσιακές δυνάμεις του αθλήματος αυτή που δείχνει να χάνει το τρένο της προόδου είναι η Αγγλία. Το ποδόσφαιρο πραγματισμού που προσπάθησαν να παίξουν τα λιοντάρια για να κρύψουν τις δεδομένες αγωνιστικές αδυναμίες τους ούτε αποτελεσματικό αποδείχθηκε, ούτε έκανε τους Αγγλους οπαδούς να νιώσουν καλύτερα.

Η χώρα που γέννησε το λαοφιλέστερο των αθλημάτων αντιμετωπίζει σαφές πρόβλημα ποδοσφαιρικής παραγωγής πληρώνοντας το γεγονός ότι οι κορυφαίες ομάδες της χώρας επενδύουν στο εισαγόμενο και όχι στο εγχώριο ταλέντο.