Ποιον προπονητή θέλει ο Παναθηναϊκός
Πριν λοιπόν θεοποιήσουμε τον καθέναν και καταλήξουμε εντελώς ανόητα, στον μονόδρομο «ή αυτός ή θάνατος», όπως έλεγε κάποτε και ο Άγγελος Αναστασιάδης, ας βάλουμε κάτω τα δεδομένα για να μετρήσουμε λίγο διαφορετικά την πραγματικότητα.
Και βέβαια οφείλουμε να ξεκινήσουμε από το Α, πριν προχωρήσουμε στην άλφα-βήτα. Μιλάμε για τον Βίκτορ Μουνιόθ, χωρίς στην ουσία να τον γνωρίζουμε. Εκτός πια κι αν κάποιος ήταν ανέκαθεν θαυμαστής του και τον παρακολουθούσε από τα πρώτα του προπονητικά βήματα στην Ισπανία. Έτσι ναι, έχουμε μία ολοκληρωμένη εικόνα, αν και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ουδέποτε μέχρι σήμερα είχε την δυνατότητα να ηγηθεί ομάδας με πρωταγωνιστικές βλέψεις, ομάδα πρωταθλητισμού…
Κανείς δεν πρέπει να παραγνωρίζει, ότι ο Μουνιόθ είναι ένας προπονητής, ο οποίος αυτή τη στιγμή κρίνεται αποκλειστικά και μόνον ως διαχειριστής υλικού.
Καλοκαιρινή προετοιμασία δεν έκανε, μεταγραφές δεν έκανε και ήταν τόσα τα ανοικτά μέτωπα, αγωνιστικά και μη, που ο περισσότερος χρόνος αναλώθηκε σε «αποκατάσταση» και όχι «δημιουργία».
Τι έκανε; Προσπάθησε να συμμαζέψει κάποια πράγματα και να σώσει ό,τι σώζεται. Και ξεκίνησε από το αυτονόητο, που ήταν η ενδυνάμωση της ανασταλτικής λειτουργίας, η οποία στην προσπάθεια των προκατόχων του να φτιάξουν τον επιθετικό Παναθηναϊκό, ήταν πλήρως αποδιοργανωμένη.
Ναι, δούλεψε πολύ στον αμυντικό τομέα και ίσως πολύ λιγότερο στον επιθετικό. Ήταν αναγκαίο κακό όμως αυτό. Δεν μπορώ να φανταστώ πως μπορούσε να προχωρήσει διαφορετικά. Και τις λογικές του τύπου «να βάζω έξι κι ας τρώω πέντε» τις αφήνω για άλλους χώρους, τους οποίους σέβομαι, αν και συνήθως προτιμώ το τάβλι όταν βρίσκομαι εκεί.
Επειδή όμως ο Παναθηναϊκός και εννοώ τον επίσημο Παναθηναϊκό, κουράστηκε από την ομάδα των ευρωπαϊκών προσανατολισμών που επιβάλλει καλοκουρδισμένη αμυντική λειτουργία και κόντρα επίθεση, διότι -σωστά ως έναν βαθμό- εκτιμά ότι αυτό στοιχίζει στην Ελλάδα και θέλει ένα φουλ επιθετικό και δημιουργικό σύνολο, εκεί πρέπει να εστιάσουμε και τα ερωτήματα.
Ο Βίκτορ Μουνιόθ είναι ο προπονητής που μπορεί να σου προσφέρει το μοντέλο που επιθυμείς; Πόσες φορές δοκιμάστηκε σε αυτό, στη διάρκεια της προπονητικής του καριέρας και ποια ήταν τα αποτελέσματα;
Πολύ εύστοχα θα θυμηθεί κάποιος, ότι όταν τον Ιανουάριο κραυγάζαμε όλοι για την ανάγκη απόκτησης ενός αξιόπιστου κεντρικού αμυντικού, ο Μουνιόθ είχε τη δική του άποψη, που έλεγε ότι «η άμυνα διορθώνεται, με την επίθεση τι γίνεται…» και επέμενε να ζητά έναν βαρύ φορ περιοχής.
Τον ήθελε αφ’ ενός για να γεμίσει την αντίπαλη περιοχή, όταν αγωνίζεται κόντρα σε κλειστές και πολυπρόσωπες άμυνες, αφ’ ετέρου για να αξιοποιηθούν μέσω αυτού, η μια χούφτα περιφερειακών επιθετικών (ή δεύτερων επιθετικών όπως συνηθίζουμε να λέμε) που διαθέτει ο Παναθηναϊκός στο ρόστερ του.
Δεν τον είχε. Κάποιες φορές μίλησε για το πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να ήταν τα πράγματα αν τον είχε, αλλά κάλυψε απόλυτα τη διοίκηση σε ό,τι αφορά στις -άκαρπες τελικά- προσπάθειές της να τον αποκτήσει.
Θα πρέπει όμως να αναρωτηθούμε, αν η απουσία του επιθετικού που ήθελε, είναι μία επαρκής δικαιολογία, για το ότι ο Παναθηναϊκός μετά από πέντε μήνες Μουνιόθ εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τα ίδια -ίσως και περισσότερα- προβλήματα κάθε φορά που έχει απέναντί του κλειστές άμυνες…
Για να εξηγούμαστε και να μην παρεξηγούμαστε: δεν λέω ότι ο Μουνιόθ δεν είναι επιθετικός προπονητής, γιατί πολύ απλά δεν το ξέρω. Δεν δοκιμάστηκε με τις προϋποθέσεις που θεωρεί απαραίτητες, ώστε να παίξει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας.
Αυτό όμως δεν σημαίνει, ότι μπορώ να αγνοήσω το γεγονός, πως δεν ανακάτεψε την τράπουλα όσο θα περίμενα, αναζητώντας λύσεις στο επιθετικό πρόβλημα.
Ναι, δεν ήρθε ο φορ περιοχής. Ναι, τραυματίστηκε και ο Γκονζάλες που θα έδινε λύσεις στην κάθετη πάσα από τον κεντρικό άξονα.
Ναι, αλλά γιατί δεν είδαμε τον Μάντζιο στο ρόλο του φορ που ζητούσε; Ναι, αλλά γιατί δεν είδαμε τον Ίβανσιτς σε ρόλο αντι-Γκονζάλες και να παίξει ο Παναθηναϊκός με ένα αμυντικό χαφ κόντρα σε ομάδες που παρατάσσονται αμυντικά στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας;
Όχι φίλοι αναγνώστες, δεν είμαι φαν του Μπάγεβιτς. Ποτέ δεν υπήρξα. Κι αν θέλετε οπαδική άποψη, δεν με βρίσκει σύμφωνο η υποψηφιότητά του. Πάλι όμως δεν μπορώ να παραγνωρίσω, ότι το ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας που υποτίθεται αναζητάμε, το είδαμε στις ομάδες που εργάστηκε στο παρελθόν.
Κι επειδή το θέμα της παραμονής του Βίκτορ Μουνιόθ, ούτως ή άλλως δεν είναι αποκλειστικά στα χέρια του Γιάννη Βαρδινογιάννη, ακόμη κι αν πρόκειται για τον Ντούσαν Μπάγεβιτς, μου αρκεί το ότι υπάρχει μία αξιόπιστη εναλλακτική λύση. Μακάρι να υπάρξει και δεύτερη και τρίτη…
