Ποιος θα θυμάται…

Δεν ξέρω αν ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι, αλλά μετά τα όσα είδαμε στη Σλοβακία, σίγουρα αγαπάει… τη φέτα. Οπως το 2004 με αντίπαλο την Τσεχία, έτσι και τώρα, οκτώ χρόνια μετά, είδαμε ξανά το ίδιο έργο. Ο αντίπαλος καλύτερος, με κλασικές φάσεις, αλλά η Εθνική είχε αυτό το κάτι για να πάρει τη νίκη. Τότε ήταν ο Δέλλας, τώρα ο Σαλπιγγίδης.

Βάσει της Εθνικής που είδαμε στη Μπρατισλάβα, συνειδητοποιήσαμε, έστω κάποια 24ωρα αργότερα, πως κόντρα στη Βοσνία παίξαμε μια χαρά. Γιατί αν βάλεις στη ζυγαριά αυτά τα δύο παιχνίδια, είναι ξεκάθαρο ποιο θα κερδίσει.

Ακόμα και έτσι, όμως, η Ελλάδα παίρνει αποτελέσματα. Μπορεί να είναι λόγω του βάρους που έχει αποκτήσει η φανέλα, μπορεί να είναι καθαρά από τύχη, μπορεί όντως να υπάρχει πλάνο -όπως λέει και ο Σάντος- και η ομάδα να ξέρει πως θα πάρει αυτό που έχει ως στόχο.

Απάντηση στο ερώτημα για το ποια Εθνική θέλουμε, δεν πρόκειται να πάρουμε: “αυτή που παίζει καλά, αλλά δεν κερδίζει” ή “αυτή του Σάντος που παίρνει τα αποτελέσματα χωρίς να εντυπωσιάσει”; Ποσώς μας ενδιαφέρει. Οταν το σακούλι είναι γεμάτο και η Ελλάδα παραμένει σε τροχιά πρόκρισης, όλα τα άλλα είναι για λαϊκή κατανάλωση.

Ναι, δεν παίξαμε καλά στη Μπρατισλάβα. Ναι, δεν είμαστε στην καλύτερη φόρμα, αλλά ας αναρωτηθούμε τι προτιμάμε. Την επόμενη μέρα στο γραφείο θα είμαστε μεμψίμοιροι ή θα αναλύουμε τους βαθμούς που θέλουμε για να πάμε Βραζιλία; Η εύλογη λόγω… ράτσας- απάντηση είναι η πρώτη, αλλά όταν πέσει η σκόνη και κάνουμε μια δεύτερη σκέψη, θα προτιμήσουμε το δεύτερο.

Τον Μάρτιο που θα επιστρέψουμε στα προκριματικά ουδείς θα θυμάται ότι η ομάδα του Σάντος δεν έβγαλε στο γήπεδο αυτά που θέλαμε κόντρα σε Σλοβακία και Βοσνία. Θα θυμόμαστε ότι πήρε το… μίνιμουμ των βαθμών που θέλαμε. Τέσσερις δεν είναι και λίγοι…

ΥΓ: Αυτός ο Σκρτελ έμοιαζε σαν τον Μπεκενμπάουερ όταν μάρκαρε τον Γκέκα. Στη φάση του γκολ, όμως, όταν είχε την ευκαιρία να βγάλει τον Σαλπιγγίδη οφσάιντ, φάνηκε γιατί η Λίβερπουλ βρίσκεται εκεί που βρίσκεται…