Πολύ καλό ντέρμπι για το τίποτα

Στην αρχή ο Βαλβέρδε κάθισε στον πάγκο νικημένος από τη σπαζοκεφαλιά να βρει τον αντικαταστάτη του αναντικατάστατου Ιμπαγάσα και ο Παναθηναϊκός εκμεταλλεύτηκε το γεγονός για να ξεδιπλώσει αρετές των προηγούμενων αγώνων του. Μπορεί αυτή την φορά η κλάση του Κουίνσι να ανέδειξε σκόρερ τον Ζέκα και όχι τον Λέτο, αλλά η δουλειά έγινε και ο Ολυμπιακός βρισκόταν με την πλάτη στον τοίχο και 5 βαθμούς πρωταθλήματος πίσω.

Τα μαύρα σύννεφα του 0-1 έμειναν στον ουρανό του Καραϊσκάκη περίπου όσο και η ομίχλη των καπνογόνων. Μέσ’ στη θολούρα ο Λέτο σημάδεψε την αριστερή γωνία του Μέγερι, αλλά ο τυχερός Ούγγρος είδε τη μπάλα στο δοκάρι – αν ήταν ο Κοστάνσο θα την έβλεπε στα δίχτυα.

Παρά τη χαμηλή ορατότητα, οι του Ολυμπιακού διέκριναν το σημάδι της τύχης, έβαλαν το κεφάλι και την μπάλα κάτω, έτρεξαν και πίεσαν όσο σε κανένα προηγούμενο ματς και μολονότι δεν είδαν το αποτέλεσμα να τους χαμογελά από το α’ ημίχρονο, έστειλαν στον -προαιώνιο- αντίπαλο το μήνυμα ότι υπάρχει και το β’.

Ο Ολυμπιακός βγήκε από τα αποδυτήρια με τον Γέστε αντί του Ορμπάιθ, αλλά καμία αλλαγή δεν έχει σημασία όταν παίρνει την μπάλα ο Μιραλάς και προσπερνά -επιτέλους- τον Μαρίνο. Στο επόμενο κλικ, ο Τζιμπούρ επιβεβαίωνε τη ρέντα του απέναντι στον Παναθηναϊκό και ο Καπίνο μάζευε από τα δίχτυα την μπάλα και κουράγιο για τα δύσκολα που έρχονταν.

Όσοι πιστεύουν ότι το σύμπαν έχει συνωμοτήσει για να βρει ο Παναθηναϊκός τον τερματοφύλακα την επόμενης δεκαετίας, αισθάνονται δικαιωμένοι από την φάση του 75′. Το αυτογκόλ του Βύντρα μετατράπηκε σε απόκρουση της χρονιάς και ο Καπίνο σε MVP του ντέρμπι. Ούτε Λέτο και Τζιμπούρ ούτε Κουίνσι και Μιραλάς. Ούτε Ολυμπιακός ούτε Παναθηναϊκός. Πολύ καλό ντέρμπι για το τίποτα…