Πού ήσασταν κρυμμένοι, ρε μπαγάσες;
Για μία μέρα ζήσαμε τον απόλυτο ποδοσφαιρικό πολιτισμό. Είδαμε σχόλια χωρίς βρισιές και εκφράσεις πεζοδρομίου. Το περίφημο αφιέρωμα του Contra.gr με τις "καραβολίδες" μας θύμισε ότι υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν τον αθλητισμό και κάποιοι τους έδιωξαν από τα γήπεδα. Εμείς τι κάνουμε γι' αυτό; Σχόλιο του Σταύρου Καραΐνδρου.
Για να ξέρετε, λίγοι πιστέψαμε ότι το κείμενο του Γιώργου Μυλωνά για τις “καραβολίδες” (έτσι το ονομάσαμε εντός γραφείου για να συνεννοούμαστε) θα κάνει τέτοιο πάταγο. Εννοείται πως όλοι πιστέψαμε ότι θα αγγίξει τους περισσότερους άνδρες, αλλά αυτό που αντιμετωπίσαμε από το πρωί της Τετάρτης και έπειτα δεν το είχε σκεφτεί κανείς.
Αυτή την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο, κάτω από το αφιέρωμα υπάρχουν 279 σχόλια. Τα διάβασα ένα προς ένα. Οπως αυτά που έγραψαν οι αναγνώστες κάτω από την ανάρτηση του σχετικού θέματος στη σελίδα του Contra.gr στο facebook. Τα διάβασα όλα. Δεν βρήκα ούτε ένα “μ@λ@κ@”. Δεν είδα ούτε έναν να βρίζει μανάδες και παιδιά. Δεν εντόπισα κανέναν να εύχεται καρκίνους.
Την ίδια διαπίστωση έκανε και αναγνώστης, ο οποίος έγραψε αυτό χαρακτηριστικά: ” Την ώρα που γράφω υπάρχουν 154 σχόλια…..προφανώς από φίλους διαφόρων ομάδων….και ούτε ένα άσχημο σχόλιο…ούτε μία βρισιά…..πόσο δύσκολο είναι να γίνεται πάντα έτσι; Διώχτε τους κάφρους από τα γήπεδα να επιστρέψουν όλοι αυτοί οι τύποι που γράφουν πιο πάνω….”
Ξέρετε ποιο είναι το αστείο; Οτι πολλοί από αυτούς που σχολίασαν κάτω από τις “καραβολίδες” είναι οι ίδιοι που έχουν τη μαγκιά του πληκτρολογίου και αμαυρώνουν κάθε τι που ανεβαίνει σε όλα τα σάιτ. Kι εδώ είναι το οξύμωρο. Πώς γίνεται την Τετάρτη να γίνεται επίδειξη πολιτισμού και τις άλλες μέρες να “σκοτωνόμαστε”, όπως έλεγε και ο Βέγγος κάποτε: “Είναι δυνατόν Έλληνες να τουφεκάνε Έλληνες;”
Η απάντηση είναι απλή. Τουλάχιστον ως προς τα δικά μου δεδομένα. Ο κόσμος έχει πορωθεί, έχει αρρωστήσει και μπαίνει σε αυτή τη “μάχη” των σχολίων με χαρακτηρισμούς βόθρου γιατί αυτά του προσφέρουμε. Δεν ρίχνω το φταίξιμο σε εμάς, αλλά αυτή είναι η επικαιρότητα. Εγκληματικές οργανώσεις, στημένα, γκρίνια για τη διαιτησία και άλλα πολλά συνθέτουν το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ακόμα κι αν θέλουν οι αναγνώστες να κάνουν μια πολιτισμένη κουβέντα, θα βρεθεί κάποιος που θα γράψει κάτι για τον Μαρινάκη ή τον Αλαφούζο και όλα τινάζονται στον αέρα.
Σας πληροφορώ ότι στο κείμενο με τις “καραβολίδες” ούτε ένας, ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ, δεν έγραψε κάτι που να αφορά την τρέχουσα επικαιρότητα. Μπορούσε κάλλιστα κάποιος να γράψει ένα “καρφί” για τον Μαρινάκη ή το Ολυμπιακός-Βέροια και να αλλάξει το κλίμα της συζήτησης. Κι όμως. Οχι μόνο συγκινήθηκε ο κόσμος με το αφιέρωμα, όχι μόνο έγινε μία πολιτισμένη κουβέντα, αλλά από τα σχόλια βγήκε η ανάγκη του κόσμου, των φιλάθλων, των ποδοσφαιρόφιλων για “απεξάρτηση” από τη μαυρίλα του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Δεν θα αλλάξουμε ξαφνικά ταυτότητα σαν σάιτ. Δεν θα γίνουμε περιοδικό και θα κάνουμε τέτοια θέματα για να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο. Εμείς οι ίδιοι μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο αν κάνουμε σωστότερη δημοσιογραφία και αν αναδεικνύουμε τα θετικά των σπορ. Ναι, υπάρχουν σοβαρές υποθέσεις σε εκκρεμότητα. Υποθέσεις που έχουν διώξει τον κόσμο από τα γήπεδα. Τον κόσμο αυτόν που σχολίασε κάτω από τις “καραβολίδες”. Εμείς τι κάνουμε για αυτό; Με μια “καραβολίδα” και ένα ρετρό θέμα τη βγάζουμε καθαρή; Οχι. Να κάτσουμε να βρούμε τρόπο να κρατήσουμε ζωντανό το επίπεδο, να προσπαθήσουμε να κάνουμε τον κόσμο να αγαπήσει κάτι που μίσησε. Κάτι που τον κάναμε εμείς να το μισήσει.
Για επιμύθιο θα μπορούσα να γράψω πολλά. Και δακρύβρεχτα. Κρατάω, όμως, αυτό το σχόλιο αναγνώστη: “συνήθως διαβάζω contra.gr για να χαλαρώσω μετά απο βραδυνή βαρδια της δουλειάς και με βρίσκει το κρεβάτι μου με κατακόκκινα και βουρκωμένα μάτια από τις αναμνήσεις που μου ξύπνησε το αρθρο σου…μπράβο ρε μπαγασάκο ωράιο αρθρο…”
Μετά από 14 χρόνια στο Contra.gr, χαίρομαι που συγκινήσαμε πολλούς με κάτι ΔΙΚΟ ΜΑΣ. Και όχι με την επιτυχία άλλων. Χαίρομαι που για μία μέρα κερδίσαμε καλύτερους αναγνώστες και εύχομαι να τους κρατήσουμε…
