Πρώτα ανοίγει και μετά κλείνει

Κανονικά και το ελληνικό μπάσκετ θα έπρεπε να πιέσει τους αιωνίους της Αθήνας να μην πλησιάσουν για καμία δεκαετία το άθλημα διότι από τότε που πήραν τα σκήπτρα από τις ομάδες της Θεσσαλονίκης οι μοναδικοί που χαίρονται πραγματικά είναι οι αού-ουά της εξέδρας τους. Το δε άθλημα έχει πέσει στα πατώματα και σέρνεται μήπως βρεθεί λύση. Καλύτερα μακριά.

Η Ευρωλίγκα όμως ακόμα δεν είναι έτοιμη για να τους δεχθεί. Για την ακρίβεια αν δεν ήταν…χορηγοί τόσα χρόνια με χαρά δεν θα τους έβλεπε.

Αρχίσαμε ανάποδα διότι τον τελευταίο καιρό τα φυντάνια μας μόλις αποφάσισαν να εκλογικεύσουν τα έξοδά τους, δεν τους κάνει το πρωτάθλημα Ελλάδας. Ουσιαστικά η συμπεριφορά τους «μόνοι μας και όλοι σας» αποτελεί τον κύριο λόγο γιατί πιθανώς αυτή η πεντηκονταετία να μην δει κλειστό πρωτάθλημα την Ευρωλίγκα. Όχι επειδή βλέπουν μπροστά ή το καλό του μπάσκετ αλλά το πιστεύουν ότι σε μια κλειστή ευρωλίγκα θα εισπράττουν και δεν θα ξοδεύουν. Σε μια τέτοια διοργάνωση πράσινοι και κόκκινοι θα πρέπει να μάθουν να μοιράζονται και αυτό θα τους πάρει κάποια χρόνια μέχρι να το συνηθίσουν.

Διότι ακόμα και φέτος, οι ομάδες μας αποτελούν φαβορί καθώς οι προϋπολογισμοί τους συνεχίζουν να περιλαμβάνονται στους έξι πρώτους της διοργάνωσης. Πέρυσι για παράδειγμα έπαιζαν μόνοι τους, οικονομικά, με αποτέλεσμα να φτάσει ο Παναθηναϊκός στο φάιναλ φορ και να έχει διπλάσιο και τριπλάσιο μπάτζετ από τους αντιπάλους του.

Επειδή στο μπάσκετ το χρήμα παίζει τον κυρίαρχο ρολο διότι παίρνεις 10-12 ισάξιους παίκτες και αφήνεις τον άλλο να ιδρωκοπάει να σε νικήσει, οι ομάδες μας πάλι ξόδεψαν πιο πολλά από τις αντιπάλους τους. Μένει να δούμε πάντως πως θα μετουσιωθεί στο παρκέ.

Με το καλημέρα φάνηκε ότι η πιο ακριβή ομάδα της διοργάνωσης, η ΤΣΣΚΑ έχει θέση στο φάιναλ φορ. Με τον Κιριλένκο διότι χωρίς αυτόν θα ζοριστεί περισσότερο. Από εκεί και πέρα ο Παναθηναϊκός μοιάζει να έχει ρίξει λίγο την ποιότητά του όχι όμως τόσο ώστε, θεωρητικά να απειλείται από τους υπολοίπους. Η Μπαρτσελόνα φέτος θα είναι περισσότερο υποψιασμένη γενικώς και ειδικώς, γλύτωσε από τον Λάκοβιτς, έχασε όμως την άμυνα και τον ρυθμό του Ρούμπιο. Από εκεί και πέρα υπάρχει η Σιένα, η Μακάμπι, ο Ολυμπιακός, Κάχα Λαμποράλ και η Εφές. Άλλος για την …βάρκα μας; Μιλάνο, Ρέαλ και τουρκικοί σύλλογοι ξοδεύουν χρήματα αλλά θέλουν χρόνο για να αποκτήσουν και ομάδες.

Θα είναι μια καλή χρονιά διότι οι διαφορές δεν είναι τόσο μεγάλες. Η Ευρωλίγκα αν θέλει να σκέφτεται το κλειστό πρωτάθλημα, οφείλει καταρχάς να…ανοίξει την διοργάνωση σε περισσότερες ομάδες με προοπτικές και μετά από μια τριετία ή πενταετία, να μιλήσει για κάτι πιο κλειστό. Επί του παρόντος θα πρέπει να σοβαρευτεί σε σημαντικές λεπτομέρειες: οι διαιτητές για παράδειγμα γίνονται έρμαιο του κάθε προπονητή που επιβάλει το παιχνίδι του, τα στατιστικά είναι για κλάματα και τα βραβεία για γέλια.

Τι θα κάνουν οι ομάδες μας; Από τον Φεβρουάριο θα έχουμε καλύτερη εικόνα αλλά λογικά θα παλέψουν με καλούς όρους για το φάιναλ φορ. Κυρίως ο Παναθηναϊκός που είναι πιο έτοιμος και διαθέτει περισσότερες λύσεις, ενώ ο Ολυμπιακός θα έχει το στοιχείο του ενδιαφέροντος σε κάθε αγώνα το ταβάνι του όμως δεν φαντάζει ψηλό.

Ένα πλεονέκτημα των ελληνικών συλλόγων; Δεν έχουν κόπωση και φθορά από αγώνες. Αυτό θα μετρήσει πολύ στην επόμενη φάση και τα πλέι οφ όταν οι Ισπανοί θα μένουν από βενζίνη και οι δικοί μας θα αναβάλουν αγώνες για να ξεκουραστούν από την πολύ ξεκούραση. Καλά θα πάνε αγωνιστικά. Από μυαλό όμως….δεν.