Πρωταθλητισμός με εκνευρισμό δεν γίνεται
Ο Δημήτρης Κριτής γράφει για την ήττα στο Περιστέρι, την ατάκα Ρούτερ για τις κάρτες και όχι για το πέναλτι και την αφοσίωση στον αντικειμενικό στόχο.
Δεν είναι η πρώτη φορά όλα αυτά τα χρόνια που μπαίνουμε εκ των πραγμάτων στη διαδικασία να σχολιάσουμε τη διαχείριση εκ μέρους του Παναθηναϊκού, της αντιμετώπισης που… απολαμβάνει από τη διαιτησία. Και τον τρόπο και την ένταση, που ποικίλουν από παιχνίδι σε παιχνίδι, αλλά δεν απουσιάζουν σχεδόν από κανένα.
Ο εκνευρισμός είναι διάχυτος στη διάρκεια των ενενηνταλέπτων, άλλοτε δικαιολογημένα, άλλοτε με δόση υπερβολής και συνήθως με την προκατάληψη (και αυτή δικαιολογημένη με βάση την προϊστορία) ότι ακολουθούν και χειρότερα αν χρειαστεί. Και αυτό από μόνο του συνιστά έναν δεύτερο αντίπαλο στον αγωνιστικό χώρο. Όταν έρχεται να προστεθεί δίπλα στον Εργοτέλη, μικρό το κακό. Όταν όμως ενισχύει τις προσπάθειες του Ατρομήτου ή της Skoda Ξάνθης, τότε το εμπόδιο γίνεται δυσκατάβλητο.
Εντάξει, δεν λέω, είναι εύκολο να κάθεσαι στην δημοσιογραφική θέση ή το κάθισμα του φιλάθλου ή την πολυθρόνα του σπιτιού και να λες “ηρεμήστε και κάντε ότι δεν συμβαίνουν αυτά που βλέπετε ή δεν βλέπετε αυτά που συμβαίνουν”. Κάποιες φορές μπορεί να είναι και εξόχως ουτοπικό. Σε κάθε περίπτωση όμως, είναι αναγκαίο.
Είπε για κάρτες, όχι για πέναλτι
Ο Γιάννης Αναστασίου δεν παρουσιάστηκε χθες στην καθιερωμένη συνέντευξη τύπου μετά το παιχνίδι. Αντ’ αυτού έδωσε το παρών ο Στιβ Ρούτερ που υποστήριξε ότι ο τεχνικός του Παναθηναϊκού είναι απασχολημένος με το… μέτρημα των κίτρινων καρτών που δέχθηκαν οι παίκτες του, για να ανακαλύψει τον τρόπο και το διαθέσιμο υλικό με το οποίο θα διαχειριστεί το επόμενο παιχνίδι.
Προσέξτε. Δεν μίλησε για το τουλάχιστον αμφισβητούμενο πέναλτι με το οποίο ο Ατρόμητος διευρύνει το προβάδισμά του και με την αποβολή Δώνη που ακολουθεί, “καθαρίζει” το παιχνίδι. Αλλά για την -ως ένα βαθμό- ασυδοσία με την οποία ασκούν πειθαρχικό έλεγχο στους “πράσινους” οι διαιτητές.
Όπως και ο Ταυλαρίδης στις πρόσφατες δηλώσεις του στη “SuperBALL”. Εστίασε στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα του Ολυμπιακού με την Skoda Ξάνθη. Δεν υπήρχε η εξόφθαλμη παράβαση ή κραυγαλέα φάση, με την οποία επιχείρησε να επηρεάσει την αναμέτρηση ο διαιτητής. Οι ενστάσεις του διεθνούς κεντρικού αμυντικού είχαν να κάνουν με τον ανασταλτικό “ευνουχισμό” των παικτών της ακριτικής ομάδας, που όπως δήλωσε και ο τεχνικός κ. Λουτσέσκου υποχρεώθηκε να κάνει δύο αλλαγές, για να αποφύγει κάποια αποβολή με δεύτερη κίτρινη κάρτα.
Με τη διαφορά ότι οι Ξανθιώτες δεν έβγαλαν στον αγωνιστικό χώρο εκνευρισμό. Μπορεί να είναι και συνηθισμένοι σε διαιτησίες με πολλά λάθη. Μπορεί να έχουν περάσει και σε επόμενο επίπεδο, να έχουν ανέβει level στο παιχνίδι και να είναι στη φάση “όταν βλέπεις ότι θα βιάσουν, χαλάρωσε και απόλαυσέ το”. Κανείς, εκτός από τους ίδιους, δεν γνωρίζει.
Θα μπορούσε ο Παναθηναϊκός να κάνει κάτι ανάλογο;
Αυτό ίσως τους βοηθά να ξεπερνούν κάποιες φορές τους σκοπέλους. Με περισσότερη υπομονή να σώνουν έστω τον βαθμό της ισοπαλίας. Θα μπορούσε ο Παναθηναϊκός να κάνει κάτι ανάλογο; Σε πρώτη σκέψη, δεν φαίνεται εφικτό. Από την άλλη όμως, είναι περισσότερες οι κάρτες που έχει δεχτεί ο Ζέκα προτάσσοντας το σήμα του Παναθηναϊκού και καλώντας τον διαιτητή να τους σεβαστεί, παρά για μαρκαρίσματά του στο χορτάρι.
Και ο Γιάννης Αναστασίου δεν διαμαρτύρεται πλέον για την μεταχείριση που έχει η ομάδα του, αλλά και για υπέρ της αποφάσεις που νιώθει να προσβάλλουν τη νοημοσύνη του.
Αλλά είναι κατανοητό στον καθέναν ότι πρωταθλητισμός και εκνευρισμός δεν μπορούν να συμβαδίσουν. Θα πρέπει το ρόστερ να έχει τέτοια διαφορά ποιότητας, που θα υπερπηδά όλα τα εμπόδια, ώστε να δίνει και αβάντζο για κουβέντες και αποπροσανατολισμούς. Η διαιτησία αυτή είναι και δεν αλλάζει χρόνια τώρα.
Και δεν είναι και δουλειά του Γιάννη Αναστασίου και των ποδοσφαιριστών του να την αλλάξουν. Και ούτε μπορούν με λόγια να το πετύχουν. Ή λοιπόν συμβιβάζονται με την στυγνή πραγματικότητα και αντιλαμβάνονται ότι μόνο περαιτέρω προβλήματα στους ίδιους τους τους εαυτούς δημιουργούν με τις εντάσεις ή συνεχίζουν να ρίχνουν νερό στον μύλο όσων με τις αποφάσεις τους, τους αδικούν.
Αφοσίωση στον αντικειμενικό στόχο
Όσο απρόοπτα -κατά τη γνώμη των πολλών- μπήκε στη ζωή τους η υπόθεση “τίτλος”, τόσο προβλέψιμα αποτελεί παρελθόν. Το διακύβευμα είναι η θέση που οδηγεί στην προκριματική φάση του Champions League και αυτή προϋποθέτει την κατάκτηση της πρώτης θέσης στα πλέι οφ. Έχει και αυτή τον χαρακτήρα του πρωταθλητισμού -ούτως ή άλλως ο Ολυμπιακός είναι εκτός συναγωνισμού- και απαιτεί την ίδια -αν όχι και περισσότερη- αφοσίωση στον στόχο.
Και ασφαλώς λιγότερο εκνευρισμό στη διάρκεια των αγώνων. Γιατί ο Παναθηναϊκός μπορεί να γυρίζει παιχνίδια κόντρα σε 12-13 ομάδες της Superleague, ακόμη και με τη διαιτησία να στέκεται κόντρα στις επιδιώξεις του. Δεν είναι όμως το ίδιο εύκολο, όπως αποδείχθηκε και χθες, να το κάνει απέναντι στον ΠΑΟΚ, στον Αστέρα Τρίπολης, τον Ατρόμητο ή τον Παναιτωλικό και με αυτούς θα έχει πλέον να κάνει στους κατατακτήριους αγώνες.
Υ.Γ. Το γράψαμε και χθες, μετά το τέλος του αγώνα στο δημοτικό στάδιο Περιστερίου. Ανεξαρτήτως των διαιτητικών αποφάσεων που εξόργισαν τους “πράσινους”, κομβικό σημείο της αναμέτρησης ήταν το ότι ο Ατρόμητος πέτυχε πολύ νωρίς να προηγηθεί και έβαλε τον Παναθηναϊκό σε ρόλο να κυνηγάει στο σκορ.
Αυτό ήταν που έπρεπε να αποφύγει ο Παναθηναϊκός και δεν το έκανε. Όλα όσα συζητάμε αδικούν σε ένα βαθμό την ομάδα του Περιστερίου, υπό την έννοια ότι κάνοντας αυτό που είχε εξ αρχής σχεδιάσει, επιβεβαίωσε πανηγυρικά τα εντός έδρας στατιστικά της και έδειξε ότι πολύ δύσκολα θα της ξέφευγε το παιχνίδι πέρα από την ισοπαλία.
Διαβάστε ακόμη:
Ατρόμητος – Παναθηναϊκός 2-0 (VIDEOS)
