Προβληματική νοοτροπία, απαράδεκτη συμπεριφορά

Δεν το γράφω για να παραστήσω τον προφήτη αλλά για να επισημάνω πως οι ελληνικοί σύλλογοι δεν μαθαίνουν από τα λάθη τους. Οι δύο νίκες σε βάρος της Ρόμα παραήταν νωπές στη μνήμη οπαδών και παικτών για να μην παίξουν ρόλο ψυχολογικά στη διαμόρφωση του κλίματος πριν από το παιχνίδι. Το θέμα είναι πως στην λεπτή ισορροπία που υπάρχει ανάμεσα στην αυτοπεποίθηση που δίνουν τέτοια αποτελέσματα και στο τουπέ που μπορεί να προκαλέσουν συνήθως η ζυγαριά γέρνει προς το δεύτερο όταν ο αντίπαλος που ακολουθεί είναι θεωρητικά πιο αδύναμος από τον προηγούμενο.

Ο Παναθηναϊκός ένιωσε μεγαλύτερος από ότι είναι στην πραγματικότητα και πίστεψε πως θα απέκλειε τη Σταντάρ μόνο και μόνο επειδή πριν από 2 εβδομάδες είχε αποκλείσει τη Ρόμα. Ξέχασε τις χτυπητές αδυναμίες του στην άμυνα και μπήκε για να καθαρίσει εύκολα το ματς σαν να είχε απέναντί του καμιά ομάδα της σειράς από τον πάτο της βαθμολογίας του ελληνικού πρωταθλήματος. Οι φίλαθλοι στην εξέδρα συζητούσαν πριν τη σέντρα για τον επόμενο αντίπαλο στους «8» και κάποιοι ακόμη πιο βιαστικοί για το ταξίδι στο Αμβούργο το Μάιο. Ομως οι νίκες σε αυτό το επίπεδο κερδίζονται με πολύ τρέξιμο, ιδρώτα και συγκέντρωση για 90’ κι όλα αυτά ο Παναθηναϊκός δεν τα είχε την Πέμπτη το βράδυ.



Οπως και με τους Ιταλούς, ο Νιόπλιας έκανε αλλαγές, πιστεύοντας πως το ρίσκο μπορεί να ξαναβγεί. Αυτή τη φορά δεν βγήκε… Ο Ρουκάβινα είναι εκτός κλίματος, σαν να παίζει για τον εαυτό του κι όχι για την ομάδα και στα πρώτα κι όλας δευτερόλεπτα αντί με μια εύκολη πάσα να βγάλει τετ α τετ τον Λέτο προτιμά να πάει μόνο απέναντι σε όλη την άμυνα με μοναδικό κέρδος ένα φάουλ. Ο Δάρλας χάνει τον Βίτσελ στη φάση του πρώτου γκολ κι αφήνει τον διστακτικό Γκαλίνοβιτς στο έλεός του. Στο δεύτερο γκολ ο Παναθηναϊκός παίζει με 10 γιατί ο Λέτο δέχεται πρώτες βοήθειες, όμως αντί στο κόρνερ που είχαν κερδίσει οι πράσινοι να κρατήσουν παίκτες πίσω, πάνε σχεδόν όλοι στην περιοχή από το 15’ για την ισοφάριση με αποτέλεσμα μα βρεθούν εκτεθημένοι στην κόντρα της Σταντάρ.



Οταν το ματς σταβώνει όλα έρχονται ανάποδα. Μετά το 1-2 κι ενώ ο Παναθηναϊκός έχει ρυθμό και ψυχολογία, για 10 λεπτά δεν παίζεται ποδόσφαιρο, με τους Βέλγους πότε να πέφτουν κάτω και πότε να τσακώνονται με τους παίκτες του Παναθηναϊκού. Και μόλις γίνεται η 3η αλλαγή με τον Χριστοδουλόπουλο, στην επόμενη φάση θλάση ο Δάρλας και game over.



Ακόμη κι εκεί όμως, πέρα από την μεγάλη ατυχία, η αντίδραση είναι λανθασμένη και το καθαρό μυαλό λείπει. Ενας παίκτης με θλάση στον προσαγωγό που δεν μπορεί ούτε να περπατήσει είτε πηγαίνει στον πάγκο για να μην πάθει ακόμη χειρότερη ζημιά είτε στην περίπτωση της αυτοθυσίας περιφέρεται στο κέντρο για κάνει τη «σπόντα» όταν χρειαστεί να αλλάξει μία εύκολη πάσα. Δεν μένει στην άμυνα για να χαλά το οφ σάιντ, να μην μπορεί να ακολουθήσει κανέναν αντίπαλο και να μπερδεύει τους συμπαίκτες του που βλέπουν μια πράσινη φανέλα να καλύπτει τη θέση του αριστερού μπακ. Γιατί έτσι ακριβώς ήρθε το 3ο γκολ που τελείωσε οριστικά την πρόκριση από το πρώτο ματς. Και βέβαια η ευθύνη δεν ανήκει στον Δάρλα που έσφιξε τα δόντια και έμεινε στο γήπεδο, όμως κάποιος πρέπει να αναδιοργανώσει την ομάδα τη στιγμή που ουσιαστικά έχει μείνει με 10 παίκτες…




«Σταύρωσον αυτόν!»



Οσο για τον κόσμο, τι να πει κανείς… Η συμπεριφορά απέναντι στον Γκαλίνοβιτς σε όλο το παιχνίδι αλλά και προς άλλους παίκτες στο πρώτο ημίχρονο πόνεσε το πρεστίζ του Παναθηναϊκού πολύ περισσότερο κι από την βαριά ήττα. Ούτε οι… Ταλιμπάν δεν πιστεύω πως θα αποδοκίμαζαν και θα ειρωνεύονταν εν χορώ με αυτόν τον τρόπο παίκτη της ομάδας τους για 75 λεπτά κι ενώ το παιχνίδι παιζόταν και οι παίκτες προσπαθούσαν να το γυρίσουν.



Γκρίνια και δυσφορία σε κάθε λάθος πάσα – ακόμη και για τον Νίνη, υποτίθεται αγαπημένο παιδί της εξέρδας – που έκανε την ψυχολογία ακόμα χειρότερη και καμία στήριξη από το 0-2 και μέχρι το τέλος του ημιχρόνου. Φίλαθλοι χωρίς ποδοσφαιρική παιδεία, οι περισσότεροι από τους οποίους πηγαίνουν 3-4 φορές το χρόνο στο γήπεδο στα «μοδάτα» ευρωπαϊκά παιχνίδια και προφανώς δεν έχουν κλωτσήσει ποτέ στη ζωή τους μπάλα.



Αγριο κράξιμο και ξεδριάντροπη ειρωνία για έναν άριστο επαγγελματία, που δεν δημιούργησε ποτέ ίντριγκα και προβλήματα όσα χρόνια είναι στην Παιανία, που δεν αντέδρασε με γελάκια και πόλεμο νεύρων προς την εξέδρα όπως πριν από μία δεκαετία ο Ελευθερόπουλος σε αντίστοιχη περίπτωση και που μόλις πριν από ένα χρόνο ήταν ο ήρωας της ομάδας στη μεγαλύτερη νίκη του Παναθηναϊκού την τελευταία δεκαετία στο Μιλάνο. Δεν ξέρω αν ο Γκαλίνοβιτς ζήτησε αλλαγή στο ημίχρονο από τον Νιόπλια. Κάθε άλλος θα ζητούσε στη θέση του και απορώ πως βρήκε το κουράγιο να βγάλει το 90λπετο. Αν έφταιγε στα γκολ; Φυσικά και έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης αλλά όχι μόνο αυτός.



Αλλά ακόμη και 100% να το βαραίνει η ευθύνη για τα γκολ της Σταντάρ και πριν μερικούς μήνες της Γαλατασαράι, πως ακριβώς βοήθησαν την ομάδα τους εκείνη την ώρα όλοι αυτοί που είχαν αυτή την τραγική συμπεριφορά; Και σαν ειρωνία της τύχης για όλους αυτούς τους περαστικούς από τα γήπεδα με τη μνήμη χρυσόψαρου, ήρθε το γκολ που αναπτέρωσε για λίγο της ελπίδες από το άλλο μαύρο πρόβατο της εξέδρας. «Το γκολ της ομάδας μας ο Λουκάς…» ακούστηκε από τα μεγάφωνα «Βύντρα!» βροντοφώναξε τρεις φορές ο όχλος λες κι επρόκειτο για το αγαπημένο παιδί όλων των οπαδών.



Πέρα από το πάθημα που αμφιβάλω αν θα γίνει μάθημα για το μέλλον, προφανώς δεν υπάρχουν κέρδη για τον Παναθηναϊκό από το χθεσινό ναυάγιο. Το μόνο θετικό είναι πως θα πάει την Κυριακή στην Τρίπολη με το μυαλό αποκλειστικά εκεί και όχι στη Λιέγη και πως έχει πια την άχαρη πολυτέλεια να παρατάξει ομάδα με πάρα πολλούς αναπληρωματικούς την επόμενη Πέμπτη, τρεις μέρες πριν από το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό που μπορεί να κρίνει οριστικά τον τίτλο.