Ράιτ… μεν, λίγο… late, δε
Ο Τάσος Μαγουλάς γράφει για την καθυστερημένη προσθήκη του Ζακ Ράιτ στον Παναθηναϊκό, πώς ο Αμερικανός πλέι μέικερ μπορεί να βοηθήσει ώστε να βελτιωθούν τα στατιστικά του Δημήτρη Διαμαντίδη και για την ανάγκη ενός μεγάλου διπλού με Εφές, Μπαρτσελόνα ή Ολυμπιακό για την πρόκριση.
Η επιλογή του Αργύρη Πεδουλάκη είναι κατά βάση μία: να ζήσει και να πεθάνει η ομάδα του στα χέρια του ηγέτη της. Για την ακρίβεια, επειδή μιλάμε για τον πιο αλτρουιστή ηγέτη που έχουμε δει, η ομάδα θα χάσει ή θα νικήσει με τον Διαμαντίδη στο παρκέ. Αν οι αντίπαλοι δεν βάλουν τα τρίποντα, δεν διαθέτουν ποιοτική περιφέρεια ή ψηλούς που κυριαρχούν, η ομάδα θα επιβιώσει. Αν οι αντίπαλοι βάλουν τα σουτ, διαθέτουν παίκτες με μεγαλύτερη ταχύτητα, τότε η ομάδα εξεμέτρησε το ζειν. Όπως ακριβώς στην Μάλαγα ή εντός με την Μπαρτσελόνα και τώρα εκτός με το Μιλάνο.
Η πτώση του αρχηγού
“Μα αν προλάβαινε ο Ράιτ κι έβαζε τρίποντο στο τέλος, τα ίδια θα λέγατε;” προλαβαίνουμε την ερώτηση. Ναι, διότι ο Παναθηναϊκός απέναντι σε μία ομάδα που θεωρητικά του ταιριάζει, δηλαδή δεν είναι σκληρή ή έμπειρη, το παιχνίδι της είναι πολύ περιφερειακό, κατάφερε να χάνει με 18 πόντους, να γυρίσει τον αγώνα και πάλι να ηττηθεί.
Από την αρχή της χρονιάς είναι σαφές ότι το πρόβλημα δεν μπορεί ποτέ να είναι ο 3D, αλλά ο τρόπος που χρησιμοποιείται. Δεν ευθύνεται μόνο ο Διαμαντίδης για τα 3/20 τρίποντα στους τελευταίους τέσσερις αγώνες, τις 20 ασίστ που συνοδεύουν 17 λάθη. Όλα αυτά παίζοντας 33 λεπτά ανά αγώνα. Το θέμα βεβαίως δεν είναι “γιατί δεν βγαίνει ένας παίκτης με τέτοιους αριθμούς” αλλά “γιατί δεν γίνεται κάτι” ώστε αυτός ο μεγάλος παίκτης να αποδώσει καλύτερα.
Οι τρεις ήττες σε αυτές τις τέσσερις αναμετρήσεις, συνοδεύονται από τους συγκεκριμένους αριθμούς του κορυφαίου αθλητή της ομάδας, οπότε δεν χρειάζεται περισσότερη ανάλυση.
Πλάνο που δεν υλοποιήθηκε
Από το καλοκαίρι, το πλάνο ήταν ένας ακόμα πολύ καλός πλέι μέικερ, αλλά για κάποιο λόγο το πλάνο δεν υλοποιήθηκε ποτέ παρά μόνο τώρα. Ο Ράιτ, από το πρώτο παιχνίδι του, κάνει την διαφορά και αυτό είναι τόσο ελπιδοφόρο όσο και ανησυχητικό. Γιατί ανησυχητικό; Διότι δεν γίνεται έξι μήνες να μην είναι σαφής η ανάγκη για έναν οργανωτή που θα αλλάξει τον ρυθμό όποτε χρειάζεται, θα παίξει άμυνα, θα τρέξει μαζί με τον Γκιστ και τον Μπράμο την αντίπαλη ομάδα και να πρέπει την τελευταία στιγμή, μετά από έξι αγώνες, να γίνεται η προσθήκη.
Μία προσθήκη που ακόμα και σήμερα, έκοψε λεπτά από τον Ούκιτς και όχι από τον Διαμαντίδη. Το Μιλάνο έπαιξε αρκετά επιθετικά όπως η Μάλαγα, εκθέτοντας την άμυνα του Παναθηναϊκού, αφού είναι σαφές πως ο σκοπός των “πρασίνων” είναι να καλύπτουν και να ξεκουράζουν αμυντικά όσο μπορούν τον ηγέτη τους. Ακόμα και ο… Ελ Σιντ κάποια στιγμή λυγίζει.
Άνετος ο Ράιτ
Ο Ράιτ μπήκε αμέσως στο κλίμα γιατί απλά μπήκε σε… αχαρτογράφητα νερά. Το γρήγορο παιχνίδι που κάποιες στιγμές βοήθησε πέρυσι τον ανέτοιμο Παναθηναϊκό, τώρα πρέπει να γίνει το μέσο για τις νίκες. Ο Αμερικανός είναι παίκτης που δεν κοιτάει φανέλες και θα πάρει την ευθύνη να τρέξει την ομάδα αρκεί η ίδια η ομάδα να του το επιτρέψει. Περισσότερος Ράιτ, περισσότερος Ούκιτς, λιγότερος και σαφέστατα… τόνους καλύτερος Διαμαντίδης. Απλοϊκό, αλλά μοιάζει ο μοναδικός τρόπος ο αρχηγός να βρει τον ρυθμό του και ο Παναθηναϊκός να αλλάξει μία σημαντική και ουσιώδη παράμετρο του παιχνιδιού του. Με τον Διαμαντίδη σε αυτούς τους αριθμούς και με τέτοια παρουσία, δεν γίνεται να διεκδικηθεί τίποτε.
Ο δρόμος για την πρόκριση, όχι μόνο την δεύτερη θέση, αν δεν θέλουν οι πρωταθλητές Ελλάδας να εξαρτώνται από τα αποτελέσματα των άλλων, περνάει από ένα μεγάλο διπλό: Κωνσταντινούπολη, Βαρκελώνη, Πειραιάς.
Διαβάστε ακόμη
Πεδουλάκης: “Στο πρώτο ημίχρονο δεν ήμασταν στο γήπεδο”
