Refuse to lose
Η ελληνική γλώσσα είναι η πιο πλούσια του κόσμου, στα αθλητικά συνθήματα υστερεί. Τα έχουμε συνηθίσει από τους Αμερικανούς οπότε μας ηχούν πολύ εντυπωσιακά. Υπάρχουν όμως εκείνες οι περιπτώσεις όπου αποδίδεται καλύτερα στα αγγλικά αυτό που θες να πεις.
Ο Ολυμπιακός πραγματοποίησε το χειρότερο παιχνίδι του στην χρονιά, σχεδόν τα έκανε όλα λάθος. Η επίθεση του δεν ήξερες αν θα προλάβει να …πετάξει την μπάλα πριν κάνει λάθος, ούτε λόγος για λελογισμένες επιθέσεις ή συστήματα. Στην άμυνα έδωσε τέσσερα ελεύθερα τρίποντα στα πιο κρίσιμα σημεία του αγώνα και της παράτασης και δέχθηκε τα τρία.
Πως είναι δυνατόν, όποια και αν είναι η αγωνιστική διαφορά ανάμεσα στις ομάδες, να αγωνίζονται οι ερυθρόλευκοι στον τελικό; Είναι γιατί στο τέλος η μεγάλη ομάδα, διαθέτει τους μεγάλους παίκτες, τις μεγάλες καρδιές, τα μεγάλα…αυτά. Στην φετινή του διαδρομή ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να γίνει πρότυπο συνόλου, πέτυχε όμως να αποκτήσει χαρακτήρα νικητή. Ο Γιαννάκης δεν έχει μεταλαμπαδεύσει την φιλοσοφία του για το μπάσκετ, κατάφερε πάντως να μεταδώσει το πνεύμα του «αρνούμαι να χάσω» έχοντας πολύ καλούς μαθητές.
Πρωτίστως δεν έχει λογική ότι ο Ολυμπιακός πήγε τον αγώνα με την Παρτιζάν στο τελευταίο σουτ. Δεν έχει; Για να δούμε. Όσες βουτιές και αν κάνει ο Μπουρούσης, όσα παλλικαρίσια καλάθια αν βάλει ο Κλέιζα, όλη κατάθεση ταλέντου από τον Τσίλντρες, αν ο Τεόντοσιτς με τον Παπαλουκά δεν είναι στα καλύτερά τους, απέναντι σε τόσο διαβασμένους αντιπάλους, υπάρχουν προβλήματα. Ο Παπαλουκάς είχε ένα εμπνευσμένο πρώτο ημίχρονο, ήταν πολύ καλός στο β μέρος και σταθερός στην παράταση. Ο Τεόντοσιτς κάκιστος μεν αλλά το πάλεψε απέναντι στον πιο αθλητικό Μακάλεμπ που τελικά τον κέρδισε κατά κράτος.
Τα πάνω κάτω και σε αυτό τον αγώνα οφείλονταν στο μέτριο παιχνίδι των δύο. Ο δε τελικός, θα κριθεί από εκείνους.
Η διαφορά τελικά, ήταν ο …καπιταλισμός. Οι Αγγελόπουλοι πλήρωσαν μεγάλους παίκτες, έφεραν μεγάλους παίκτες. Τσίλντρες και Κλέιζα έδωσαν ότι είχαν και δεν είχαν, ο Μπουρούσης στην παράταση πήρε μόνος του την πρόκριση και ο Σχορτσιανίτης αποτέλεσε καλή σταθερά. Ως εκεί όμως. Τίποτε παραπάνω. Μία απλή ζώνη του Βουγιόσεβιτς δεν αντιμετωπίστηκε ποτέ και παραλίγο να πνίξει τις ελπίδες.
Κάποιος θα πει ότι ο Ολυμπιακός ήταν τυχερός επειδή στο έρμπολ του Τεόντοσιτς εμφανίζεται ο από μηχανής Τσίλντρες. Μόνο που οι κυπελλούχοι πλήρωσαν για να έχουν στο ρόστερ τους έναν αθλητή με τέτοια προσόντα και διάθεση για μπάσκετ οπότε…
Οπότε αξίζουν συγχαρητήρια για την μεγάλη όσο κι ιστορική πρόκριση σε τελικό Eυρωλίγκας μετά από 13 χρόνια, αλλά επειδή έρχεται ένας μεγάλος όσο και ισορροπημένος τελικός, οι φιναλίστ, πλέον, οφείλουν να σκεφτούν αρκετά πράγματα διότι πραγματικά αξίζουν να κρατήσουν στο χέρια τους το πρωτάθλημα Ευρώπης. Και το αξίζουν διότι το θέλουν πολύ και είναι έτοιμοι να πεθάνουν γι αυτό. Ναι το μπάσκετ πέρασε ορισμένες από τις χειρότερες στιγμές του, αλλά στο τέλος μετράει ο τελικός. Ο χαρακτήρας του Ολυμπιακού αρκούσε για να φτάσει μέχρι…το βράδυ της Κυριακής. Τώρα πρέπει να μιλήσει το ταλέντο των περιφερειακών του.
Ένας καλός λόγος αξίζει για την συγκινητική παρουσία του Κωσταντίνου Αγγελόπουλου πατέρα του Παναγιώτη και του Γιώργου. Σωστά ο Γιαννάκης και ο Παπαλουκάς έσπευσαν να τον ευχαριστήσουν. Ένας ακόμα καλός λόγος αξίζει και στα δύο παιδιά του που ακόμα και στην κορύφωση της χαράς δεν ξεχνούν ο ένας τον άλλο και μοιράζονται εξ ημισείας όλα τα συναισθήματα. Refuse to lose και αυτοί.
