Restart

Επειδή οι δύο αυτές ήττες μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους, οδηγούν αναπόφευκτα στο συμπέρασμα ότι η προετοιμασία για τα ματς με τους “ατζούρι” και τους Σκανδιναβούς υπήρξε το λιγότερο ελλιπής. Εκτελέστηκε η εθνική με τον ίδιο τρόπο στο ένας εναντίον ενός, σαν μην γνώριζε ότι πρόκειται για παίκτες που έτσι έχτισαν την -όποια- καριέρα τους. Την πρώτη ήταν ο Μπελινέλι, τη δεύτερη ο Κόπονεν που θύμιζε Γκάλη του φινλανδικού μπάσκετ.

“Ό,τι δώσεις θα πάρεις” είναι το μπάσκετ και η εθνική το πλήρωσε πανάκριβα με δύο ήττες που ίσως αποδειχθούν καθοριστικές σ’ έναν απαιτητικό όμιλο με Ισπανία και Σλοβενία (η Κροατία δεν είναι του ίδιου επιπέδου). Ίσως και όχι βέβαια. Αρκεί στο διάστημα που μεσολαβεί μέχρι την Πέμπτη να καθοριστεί και να τεθεί σε εφαρμογή ένα συγκεκριμένο πλάνο που θα γίνει τόσο ξεκάθαρο όσο… δεν είναι το εθνικό πλάνο εξόδου από την κρίση.

Ο Αντρέα Τρινκιέρι οφείλει πλέον να μαζέψει τα κομμάτια που σκόρπισαν και να συνθέσει ξανά το παζλ στην προσπάθεια να εμφανιστεί στο παρκέ η εικόνα των πρώτων τριών αγώνων. Η οποία, είχαμε επισημάνει ότι, ναι μεν δεν ήταν άρτια, τουλάχιστον όμως ήταν εικόνα υπεροχής και όχι υποταγής στον αντίπαλο, όπως συνέβη -ατυχώς- στα τελευταία δύο παιχνίδια. Έχει δύο και παραπάνω ημέρες στη διάθεσή του να πράξει τα δέοντα, να αφυπνιστεί (ας τον… σκουντήξουν λίγο και οι βοηθοί του) και ν’ αφυπνίσει γιατί η Ισπανία, η πρώτη αντίπαλος στη β’ φάση παραμονεύει.

Δεν τρομάζει πλέον η “φούρια ρόχα”, αλλά συνεχίζοντας στο ίδιο αγωνιστικό μοτίβο, έστω και με νέο προπονητή, βελτιώνεται σταθερά από παιχνίδι σε παιχνίδι. Η συγκυρία την έφερε πιο νωρίς απ’ όσο συνήθως στο δρόμο της εθνικής, ας λειτουργήσει προς όφελός μας αυτή η πρεμιέρα, μια και σε καταστάσεις χωρίς επιστροφή η συσπείρωση είναι συνήθως πολύ μεγαλύτερη.

Με μια επιτυχία άλλωστε επί των πρωταθλητών Ευρώπης, θα γυρίσει και ο τροχός για τη συνέχεια. Έτσι το παιχνίδι με τη Σλοβενία των Ντράγκιτς – Νάχμπαρ (άλλο ένα δίδυμο στο δρόμο της εθνικής) θα αντιμετωπιστεί με περισσότερη άνεση στο δρόμο για την πρόκριση στην 8άδα.