Σήμερα νίκη. Αύριο;

Και ο Παναθηναϊκός φαίνεται να έχει ξεχάσει βασικά στοιχεία της ποδοσφαιρικής λογικής. Δείχνει να πηγαίνει κόντρα στον ίδιο του τον εαυτό και να δοκιμάζει σε ακραίες μορφές τις αντοχές του. Μοιάζει να ψάχνεται, αλλά χωρίς πυξίδα. Μ’ έναν γενικό και αόριστο προσανατολισμό και χωρίς ξεκάθαρο πλάνο για να τον προσεγγίσει.

Πολλοί αισθάνθηκαν και αισθάνονται ακόμη μπερδεμένοι με τη διάταξη του Παναθηναϊκού στο χθεσινό παιχνίδι της Λεωφόρου, ιδιαίτερα στο πρώτο σαρανταπεντάλεπτο. Οι ερμηνείες και τα βαφτίσια έδωσαν και πήραν.

Στο όνομα του Πατρός ήταν 4-3-2-1, του Υιού 4-1-4-1 και του Αγίου Πνεύματος (βοήθειά μας) διάφορα παράγωγα με τελικό άθροισμα το δέκα. Θου Κύριε φυλακή τω στόματί μου! Το μόνο παρήγορο, όσο αντιφατικό κι αν ακούγεται, είναι ότι και οι παίκτες ήταν το ίδιο μπερδεμένοι με όλους μας…

Και η αλήθεια είναι ότι το να προσπαθείς να αναπτυχθείς από την -μικροσχολικής ηλικίας- άμυνα, έχοντας στην ενδεκάδα πέντε κεντρικούς μέσους, ξεπερνά κάθε φαντασία και το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι κωμικό. Κάτι σαν τους διαλόγους των Φωσκολικών σειρών.

Λόλα, να ένα μήλο. Ο Καπίνο στον Ρισβάνη, ο Ρισβάνης στον Τριανταφυλλόπουλο, ο Τριανταφυλλόπουλος στον Μαρινάκη, ο Μαρινάκης στον Λαγό, ο Λαγός στον Ρισβάνη και ο Ρισβάνης στον Νάνο. Και ο Πράνιτς, ο Ζέκα, ο Αμπεΐντ, ο Ατζαγκούν και ο Μπεργκ, με τα χέρια στη μέση, να χαζεύουν εκστασιασμένοι το extreme passing game.

Μοναδική πρόοδος σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια, ήταν ότι αυτή τη φορά κατάφερε να ναρκώσει και τον αντίπαλο. Τον οδήγησε σε ποδοσφαιρική καταστολή, κοίμισε κάθε φιλοδοξία του πέραν του να κυλίσει το ενενηντάλεπτο και να επιστρέψει ευτυχισμένος με το Χ στο νησί.

Υπάρχουν παιχνίδια στα οποία το ισόπαλο αποτέλεσμα ή μια πενιχρή νίκη συνιστούν μαγική εικόνα, όταν συνοδεύονται από κατοχή μπάλας 65-35. Όταν όμως αυτή η κατοχή μεταφράζεται σε τέσσερις τελικές προσπάθειες όλο το ενενηντάλεπτο, τότε δεν υπάρχουν μεταφυσικές ανησυχίες για το αποτέλεσμα. Και δεν συμβαίνει κάθε μέρα. Ή μήπως όχι;

Κι όμως για τον Παναθηναϊκό συμβαίνει κάθε μέρα. Δεν νομίζω ότι η υπηρεσία του Κώστα Γαλάνη μπορεί να μας διαψεύσει. Στην κατηγορία των τελικών προσπαθειών, ο Παναθηναϊκός βρίσκεται χωρίς αμφιβολία στο δεύτερο μισό του στατιστικού πίνακα και φλερτάρει με τον υποβιβασμό.

Ακόμη και μετά το αριθμητικό πλεονέκτημα, τα αντανακλαστικά από τον πάγκο τρέλαναν τον ψυχίατρο. Θα περίμενε κανείς την είσοδο του Καρέλη στο πλευρό του αφόρητα μοναχικού Μπεργκ ή έστω των Ντίνα ή Κλωναρίδη για να παίξουν πάνω στη γραμμή και να πλαγιοκοπήσουν τον υποχρεωμένο σε ταμπούρι 10μελή αντίπαλο.

Η πρώτη κίνηση έγινε στο 60′, ένα τέταρτο μετά την αποβολή του Ζβασίγια, με την είσοδο του Ντίνα, όχι όμως σε ρόλο εξτρέμ, αλλά εσωτερικού μέσου, εκτός κι αν οι τοποθετήσεις του αποτελούσαν δική του πρωτοβουλία. Είναι ενδεικτικό ότι ο Ντίνας δεν πάτησε γραμμή, ούτε στο δωδεκάλεπτο (72′-84′) που ο Τριανταφυλλόπουλος υποχρεώθηκε να αγωνιστεί ως δεξί μπακ.

Το πιο ανησυχητικό όμως, είναι η ακύρωση παικτών του βασικού κορμού. Όλη αυτή η σύγχυση ρόλων στον χώρο της μεσαίας γραμμής, έχει εξαφανίσει τον Ζέκα και τον Αμπεΐντ. Ιδιαίτερα ο Πορτογάλος (στον οποίο ποντάρει ο Παναθηναϊκός, του έδωσε το περιβραχιόνιο και σκέφτεται την πρόωρη ανανέωση της συνεργασίας τους) δεν υπάρχει πουθενά στο γήπεδο, εδώ και τουλάχιστον τρία παιχνίδια (με το φιλικό στην Πάτρα) και γίνεται αντιληπτός μόνο στα αβίαστα (λόγω υπερβάλλοντος ρίσκου) λάθη του.

Αν σε αυτούς προσθέσουμε και τον Πράνιτς που από την ημέρα που δήλωσε ότι χρειάζεται 3-4 εβδομάδες για να είναι έτοιμος, έγινε βασικός και αναντικατάστατος, δεν θα δυσκολευτούμε να συμφωνήσουμε με πρόσφατη διαπίστωση της τεχνικής ηγεσίας, ότι “κάτι δεν πάει καλά”.

Η αγορά χρόνου συνιστά ανακούφιση, αλλά όχι γιατρειά. Και ορατή βελτίωση του ασθενούς δεν υπάρχει. Μάλλον για σταθεροποίηση της κατάστασης δείχνει, χωρίς όμως να λείπουν οι επιπλοκές. Σήμερα νίκησε. Αύριο; Βάζει κανείς το χέρι του στη φωτιά;