Συνεπείς οι “αιώνιοι”, ασυνεπής ο Ομπράντοβιτς

Προκρίθηκαν, λοιπόν, οι “αιώνιοι” και θα δώσουν το παρόν στα πλέι οφ της Ευρωλίγκας. Από εκεί και πέρα όμως τι γίνεται και ποιες πιθανότητες υπάρχουν για να δούμε έστω μία ελληνική ομάδα στο φάιναλ φορ του Μιλάνο;

Εδώ σας θέλω. Αρχίζοντας από τον Παναθηναϊκό η λογική λέει ότι έφτασε στο ταβάνι του και ότι εμπόδια όπως η Ρεάλ και η ΤΣΣΚΑ φαντάζουν απροσπέλαστα με μειονέκτημα έδρας. Οι “πράσινοι” δεν βγάζουν την ίδια πείνα με πέρυσι όταν στρίμωξαν στα σχοινιά την Μπαρτσελόνα, μοιάζουν μάλλον αδύναμοι και προβλέψιμοι και η διαφορά ποιότητας που τον χωρίζει από τους δύο είναι μεγάλη.

Ποιος μπορεί όμως να αγνοήσει ότι ο Παναθηναϊκός είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα στην Ευρωλίγκα τα τελευταία 20 χρόνια; Η φανέλα δεν είναι κάτι που μπορεί να αγνοηθεί σ’ αυτό το επίπεδο, αλλά φυσικά τα προγονικά μεγαλεία δεν αποτελούν πάντα εχέγγυο επιτυχίας.

Ο Ολυμπιακός στην πλευρά του είναι ο άγνωστος Χ των πλέι οφ. Πλήρης θα έχει ελπίδες να αποκλείσει τη Ρεάλ ή την ΤΣΣΚΑ προτάσσοντας την ποιότητά του, την εμπειρία του καλύτερου παίκτη στην Ευρώπη, του Βασίλη Σπανούλη, αλλά και το γεγονός ότι υπερασπίζεται τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης.

Με την επιδημία τραυματισμών όμως που έχει απλωθεί στο ΣΕΦ τον τελευταίο καιρό, ουδείς μπορεί να είναι σίγουρος για το πως θα παρουσιαστεί η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα. Υπάρχει όμως ένα δεδομένο. Οτι στα do or die παιχνίδια εφέτος ο Ολυμπιακός ανακάλυψε τον τρόπο να μείνει ζωντανός.

Η είδηση, βέβαια, των αγώνων της Πέμπτης δεν αφορά κυρίως την πρόκριση των “αιωνίων” όσο την παταγώδη επιτυχία της Φενέρμπαχτσε του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Η συντριβή με 22 πόντων από τη μετριότατη Μπασκόνια ήρθε να καταδείξει ότι ο Σέρβος πολυνίκης κόουτς κάτι δεν σχεδίασε σωστά παρά τον πακτωλό χρημάτων που ξόδεψε η ομάδα. Αρχισε καλά, έκανε καλή πρώτη φάση αλλά όταν τα πράγματα ζόρισαν στο top-16 η Φενέρ παρέδωσε πολύ εύκολα το πνεύμα, εύκολα τουλάχιστον για ομάδα του Ομπράντοβιτς.

Ασφαλώς ακόμα και οι πιο επιτυχημένοι άνθρωποι του αθλητισμού έχουν κατά καιρούς αποτύχει, στην περίπτωση του Ζοτς όμως ανοίγει σιγά-σιγά μία συζήτηση που έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Ο Ομπράντοβιτς είναι ο ίδιος προπονητής χωρίς τον Δημήτρη Ιτούδη δίπλα του; Τροφή για σκέψη ενόψει του άμεσου μέλλοντος.