Στη σκιά του Ροναλντίνιο

Ας το πάρουμε από εκεί που το αφήσαμε την προηγούμενη φορά. Τα φιλικά δεν έχουν καμία σχέση με τα επίσημα. ΠΑΟΚ-Νις 6-0 και ΠΑΟΚ-Μέταλιστ 0-2. Τόσο απλά. Αρα, ό,τι είδαμε στο φιλικό του ΠΑΟΚ απέναντι στην γαλλική ομάδα ήταν το 60% από αυτό που είδαμε το βράδυ της Τρίτης στην άδεια Τούμπα. Το υπόλοιπο 40% άνηκε δικαιωματικά στην ουκρανική ομάδα, η οποία αφού γλίτωσε στις δύο ευκαιρίες του ΠΑΟΚ με Γεωργιάδη και Αθανασιάδη και προηγήθηκε με το χαζό πέναλτι του Βίτορ, έφερε το παιχνίδι στα μέτρα της και πήρε μία εύκολη νίκη.

Ο ΠΑΟΚ της Μέταλιστ δεν είναι αυτός που θα δούμε την χρονιά που μας έρχεται. Ούτε αυτός απέναντι στη Νις. Είναι κάτι το ενδιάμεσο. Πολύ καλή μεσαία γραμμή -με την παρουσία του Γκαρσία όποτε χρειάζεται- εξίσου καλή επιθετική γραμμή, ειδικά όταν ενσωματωθεί για τα καλά ο Νέσιντ, αλλά προβληματική άμυνα που χρειάζεται ακόμη έναν στόπερ για να μην χαραμίζεται εκεί ο Κατσουράνης.

Όλα αυτά τα γνωρίζει ο Στέφενς, αλλά αδυνατώ να πιστέψω ότι τα γνωρίζει ο Ιβάν Σαββίδης. Το αφεντικό του ΠΑΟΚ έβαλε στο γουδί λίγο από Κόκκαλη, λίγο από Μαρινάκη και λίγο από… Τσάκα, τα χτύπησε και μπήκε στο ελληνικό ποδόσφαιρο για να δημιουργήσει μία ισχυρή ομάδα που θα μπορέσει να κοντράρει στα ίσια τον Ολυμπιακό.

Έχει τη δυνατότητα να το κάνει και με τις πράξεις του δείχνει ότι θέλει να το κάνει. Αρκεί να αφήσει προπονητή και παίκτες να δουλέψουν συγκεντρωμένα δίχως τις… σκιές των Ροναλντίνιο, Ντρογκμπά και Μπερμπάτοφ από πάνω τους. Δεν γίνεται να φέρνεις τον Στέφενς, να τον παρουσιάζεις και στη συνέντευξη Τύπου να του δίνεις το λόγο για περίπου μισή ώρα, πολυλογώντας στη συνέχεια εσύ, θυμίζοντας κάτι από Κόκκαλη όταν παρουσίαζε Κετσπάγια και λοιπούς. Δεν γίνεται να δηλώνεις ότι ήθελες να φέρεις τον Ροναλντίνιο και η μοναδική μεταγραφική σου υπέρβαση είναι ο -δανεικός- Νέσιντ και ο… Σπυρόπουλος. Δεν γίνεται ο ΠΑΟΚ να δίνει σε λίγες ώρες έναν κρίσιμο ευρωπαϊκό αγώνα και εσύ να μιλάς για Ντρογκμπά και Μπερμπάτοφ.

Προφανώς ο Σαββίδης θέλει να ζήσει λίγο από τη δόξα του Βαγγέλη Μαρινάκη, ο οποίος μετά την απόκτηση Σαβιόλα πηγαίνει με τα πόδια στα γραφεία του Ολυμπιακού για να γνωρίσει την αποθέωση και να δείξει στον κόσμο ότι είναι εδώ. Τέτοια προφανώς θέλει να ζήσει και ο Σαββίδης, αλλά με ανακόλουθα λόγια που προκαλούν τον χλευασμό των αντιπάλων ο κόσμος του ΠΑΟΚ απογοητεύεται. Ισως το αφεντικό του Δικεφάλου περίμενε τους ομίλους του Champions League για το μεταγραφικό “μπαμ”, ίσως περίμενε τουλάχιστον τα πλέι οφ της διοργάνωσης για να φέρει τον παίκτη που θα κάνει τη διαφορά.

Δεν λέει κανείς ότι δεν έχει τη διάθεση να δημιουργήσει ένα μεγάλο ΠΑΟΚ που θα έχει τη δυνατότητα να φέρει ποδοσφαιριστές τέτοιου βεληνεκούς. Το έδειξε η πρόσληψη του Στέφενς αυτό. Για να φτάσεις, όμως, από τον Σκόνδρα στον Μπερπάτοφ και τον Σπυρόπουλο στον Ντρογκμπά θα συναντήσεις στον δρόμο σου μία Μέταλιστ που έχει έναν Ντέβιτς που σε στέλνει στο Europa League. Οχι πως θα του κακοπέσουν οι όμιλοι της δεύτερης τη τάξει διοργάνωσης, αλλά αν θες να λέγεσαι βασικός αντίπαλος του Ολυμπιακού, πρέπει να τον ακολουθείς. Πρέπει, όμως, να κάνεις κι εσύ μία κίνηση αλά Σαβιόλα για να πείσεις. Ο Τζεμπούρ (θα) ήταν η ιδανική.

Δυστυχώς, ο Ιβάν Σαββίδης μπήκε νωρίς στην ελληνική νοοτροπία των παραγόντων που θέλουν να είναι πάνω από τις ομάδες. Δες τον Μαρινάκη, τον Μελισσανίδη, κάποτε τον Κόκκαλη, τον Γιώργο Βαρδινογιάννη, τον Νταϊφά. Κανένας Σαβιόλα, Ριβάλντο ή Μπορέλι δεν είναι πάνω από αυτούς. Μόνο που αυτοί έφεραν κάποιον “ελκυστικό” στο κοινό και δεν έμειναν στα λόγια.

Ο κόσμος του ΠΑΟΚ δεν έχει πρόβλημα να μείνει εκτός Champions League, ούτε έχει πρόβλημα να χάνει από την Μέταλιστ. Δεν του αρέσει, όμως, το δούλεμα. Εχει υπομονή για να δει τον ΠΑΟΚ να γιγαντώνεται, έχει πίστη στα σχέδια της νέας διοίκησης, αλλά έχει και κρίση. Οταν βλέπει, λοιπόν, τον μεγαλομέτοχο να τάζει χωρίς να… στάζει, κάπου θα… σπάσει. Τώρα είναι νωρίς και η όποια γκρίνια μπορεί να κρυφτεί κάτω από το χαλί. Μετά, όμως, η ζημιά δεν θα διορθώνεται.

ΥΓ: Πότε ήταν η τελευταία ευρωπαϊκή επιτυχία ελληνικής ομάδας; Εκτός αν πρέπει να βγούμε στους δρόμους επειδή η Ξάνθη απέκλεισε την Λίνφιλντ. Μήπως, λοιπόν, πρέπει να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα για τις δυνατότητες των ελληνικών ομάδων και αποδεχθούμε την (μαύρη) αλήθεια στην Ευρώπη;