Στο ποδόσφαιρο κερδίζει η λογική

Βλέποντας τον Τελικό του Κυπέλλου ανάμεσα στον καλύτερο ΠΑΟΚ της μετά85 εποχής και του χειρότερο Παναθηναϊκό όλων των εποχών η πρώτη εικόνα που ήρθε στο μυαλό ήταν η παραπάνω. Η εξήγηση απλή: Ο Παναθηναϊκός είναι μία ομάδα που παραδοσιακά πρωταγωνιστεί, κάνει προταθλητισμό και ζει με συγκεκριμένες προδιαγραφές στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ακόμα και την εποχή που έχασε το τρένο της Ευρώπης απέναντι στον ΟΦΗ του Κουτσουπιά ξεκίνησε για να πάρει το πρωτάθλημα.

Άψογη διαχείριση έκτακτης κατάστασης

Η φετινή χρονιά του Παναθηναϊκού, ήταν η πρώτη σε όλη την ιστορία του, κατά την οποία κλήθηκε να διαχειριστεί μία κατάσταση ειδικών συνθηκών. Με πιτσιρικάδες, με νέο προπονητή, με νέο τεχνικό διευθυντή και με έναν πρόεδρο που μπορεί να μην είναι εντελώς …Δημητρέλος να τρέχει να προλάβει τη ΦΑΕΕ και τον ΟΠΑΠ με το παπί του, αλλά δεν είναι ούτε Ιβάν. Ούτε φυσικά Μαρινάκης.

Τι έκανε; Έφερε τον «ξενέρωτο» Αναστασίου για προπονητή, τον «γαύρο» Νταμπίζα για τεχνικό διευθυντή, γύρισε στη Λεωφόρο και έστησε μία ομάδα που ήταν σε όλα κοντά: Από τον κόσμο –ο οποίος αφού «έφαγε» το Βαρδινογιαννέικο και η πολυμετοχικότητα έσκασε με καταστροφικές συνέπειες δεν είχε άλλη επιλογή από το να στηρίξει χωρίς …άποψη και παραδιοίκηση- μέχρι τις γραμμές του στο γήπεδο.

ΑΕΚ 2012-13 ο Παναθηναϊκός του 2014 δεν ήταν. Οι περιορισμοί της «Ένωσης» ήταν πολύ μεγαλύτεροι. Ακόμα και στο θέμα των ξένων. Ωστόσο, όπως και η ΑΕΚ πέρσι, ο Παναθηναϊκός φέτος υποχρεώθηκε να διαχειριστεί μία κατάσταση μακριά από τη λογική του πρωταθλητισμού που έμαθε να ζει. Αποδεδειγμένα πέτυχε καθώς στην πρώτη –εκτός φιλοσοφίας του- χρονιά κατάφερε να πάρει το Κύπελλο και διεκδικεί την έξοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Η λογική των …”δικών μας παιδιών”

Ενώ η ΑΕΚ υποβιβάστηκε. Γιατί αντί να βάλει τα πράγματα κάτω, να τα μετρήσει και να τα ζυγίσει, όπως έκανε ο Παναθηναϊκός δηλαδή, επέλεξε να βάλει τσαρούχι και να το παίξει πατριώτης. Φώναξε τον Θωμά που άφησε την καφετέρια στον Άλιμο, χωρίς καμία τεχνογνωσία να τη σώσει. Ο Θωμάς φώναξε τον Βαγγέλη –αφού ο τελευταίος είχε μιλήσει πρώτα με τον Δημητρέλο- να αναλάβει την ομάδα. Γιατί είχαν εξαιρετική σχέση. Στη συνέχεια φώναξε τον Χρηστάρα τον Αρβανίτη να προπονεί τους τερματοφύλακες. Τα κριτήρια ήταν τα ίδια. Έπειτα φώναξε τον Βασίλη Τσιάρτα να αναλάβει το χτίσιμο της ομάδας και αναλώθηκε σε μία κατάσταση «δώστου παλικάρια», «οι τύχες της ΑΕΚ στους ΑΕΚτζήδες».

Ο Θωμάς λόγω της τεράστιας προσωπικότητάς του φώναζε στον κόσμο «Θα τους γ… με τα παιδάκια», ο τελευταίος τσιμπούσε γιατί το είπε ο Θωμάς, παρά το γεγονός πως μέχρι εκείνη τη στιγμή ακόμα και ο τότε πρόεδρος της ΑΕΚ δεν γνώριζε τα ονόματα της πλειοψηφίας των παικτών.

Έκαστος στο είδος του και η Ιστορία στο κάδρο

Με λίγα λόγια, εν έτει 2014, την εποχή που κανείς πατάει ένα κουμπί και βλέπει τι γίνεται στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης μέσα από το κινητό του τηλέφωνο χωρίς χρέωση, μία ποδοσφαιρική ομάδα πάει μπροστά, κάνει την υπέρβασή της μόνο όταν χειρίζεται το παρόν της με ορθολογισμό. Όπως έκανε ο Παναθηναϊκός. Και όπως ΔΕΝ έκανε η ΑΕΚ. Ο σωστός άνθρωπος, στο σωστό πόστο. Στη θέση του προέδρου κάποιος που μπορεί να δώσει δάνειο στην ΠΑΕ μέσω του τηλεοπτικού του σταθμού, στον πάγκο κάποιος που δουλεύει και το εξελίσσει, τεχνικός διευθυντής κάποιος που φέρνει Μπεργκ και με τον Θωμά στη θέση του, στον τοίχο, σαν φωτογραφία στο κάδρο για να θυμίζει το ένδοξο παρελθόν.

Εκεί που ήταν, είναι και θα είναι για πάντα δηλαδή, ως «Μαύρος ο Θεός», πριν τον παραμυθιάσουν ορισμένοι και τον βάλουν σε μία ιστορία την οποία δεν είχε καμία τεχνογνωσία να διαχειριστεί και να πληρώνει τις αμαρτίες άλλων, μόνο και μόνο επειδή ήταν αγνός και ήθελε να βοηθήσει.

Το ποδοσφαιρικό παράδειγμα προς αποφυγή

Από την άλλη, ένας θλιβερός ΠΑΟΚ, ο οποίος πήρε όλα τα κουσούρια της τελευταίας εποχής της ΑΕΚ τα οποία του βγήκαν –και- στον Τελικό, σε μία χρονιά που ξεκίνησε για να κάνει την υπέρβαση. Το χαμηλό ταβάνι, το βάρος της φανέλας που υστερεί αποδεδειγμένα αισθητά απέναντι σε αυτό όλων των ομάδων του ΠΟΚ και οι βλαχομαγκιές της ρεβάνς με τον Ολυμπιακό του στέρησαν την ευκαιρία να διεκδικήσει τον τίτλο. Σε μία χρονιά που θεωρητικά αποτελεί το παρακάτω σκαλοπάτι από τους «ερυθρόλευκους» και ελλείψει κανονικού αντιπάλου. Ομάδα χτισμένη πάνω σε δανεικούς, με προσθήκες της τελευταίας στιγμής, με έναν κόσμο που τρώει την παραμύθα για οπαδιλίκι του κάθε Τζαβέλλα που είναι οπαδός του Παναθηναϊκού από τον Βύρωνα, του κάθε Στοχ, τις καγκουριές του Γκαρσία και πλακώνεται μεταξύ του σε χρόνο dt.

Με μία διοίκηση που «ναρκώνει» το ούτως ή άλλως περίεργο κοινό της Θεσσαλονίκης με κινήσεις τύπου «δε μασάμε, εμείς ήρθαμε στο Καραϊσκάκη με το πούλμαν του ΠΑΟΚ ενώ εσείς ήρθατε στην Τούμπα με καρότσα μεταφορές Κυριάκος». Και ας μην πήγε ο Ολυμπιακός στην Τούμπα με την καρότσα, αλλά ο Τσιρώνης. Τελευταία επικοινωνιακή κίνηση του Ιβάν που έφερε με τσάρτερ όλη τη Ρωσία στο ΟΑΚΑ ήταν να αναχωρήσει ο ΠΑΟΚ από την Αθήνα μεσημέρι Κυριακής, για να προλάβουν να πανηγυρίσουν το Κύπελλο μαζί με τα άπειρα πούλμαν που θα γυρίσουν στη μοναδική πόλη του πλανήτη που ζει με το σύμπλεγμα της συμπρωτεύουσας.

Πλέον το μόνο που απομένει να πανηγυρίσουν είναι το γεγονός ότι δεν έσπασαν το ρεκόρ του τελικού του ’96, με το 7-1 της μεγάλης ΑΕΚ της εποχής κόντρα στον Απόλλωνα…

Για να μην παρεξηγηθώ, ότι γράφω κάτι από τα παραπάνω λόγω ενδεχόμενης συμπάθειας ή αντιπάθειας σε κάποιον, να ξεκαθαρίσω πως από μωρό μου είχε περάσει υποσυνείδητα η ιδέα πως ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός είναι …εχθροί της ανθρωπότητας. Ωστόσο από τα πάντα, κρατάμε κάτι. Από τη φετινή πορεία των ανθρώπων που κρατάνε τις τύχες του Παναθηναϊκού στα χέρια τους κρατάμε τη σωστή διαχείριση, ειδικά από τη στιγμή που πέρσι υπήρξε ένα παραπλήσιο παράδειγμα, το οποίο τα έκανε θάλασσα. Έστω και αν βρέθηκε σε χειρότερο σημείο αφετηρίας.